II SA/Ol 281/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 28 października 2021 r. Wójt Gminy (dalej jako: "organ I instancji", "Wójt"), po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Inwestor", "Strona", "Skarżąca"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o maksymalnej mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], w obrębie [...], gm. B. W osnowie decyzji, przedstawiając ustalenia dotyczące warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (pkt 2), Wójt m.in. określił powierzchnię zabudowy wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą – maks.1,13 ha, określił, że powierzchnię pod projektowaną instalację fotowoltaiczną przeznacza się pod funkcję produkcyjną, natomiast w zakresie warunków wynikających z ochrony środowiska (pkt 4) wskazano, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochronnym, o której mowa w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), jak też wskazano, że przedmiotową inwestycję należy realizować zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - decyzja Wójta Gminy z dnia 19.07.2021 r. znak: KRŚ.6220.3.24.2021. Do decyzji dołączono załącznik nr 1- kopię mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:1000, na której wskazano granice działki inwestycyjnej oraz linie rozgraniczające teren inwestycji oraz załącznik opisowy, jak i graficzny zawierający analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w sprawie spełnione zostały wymogi niezbędne do ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) zwanej dalej: upzp. Wskazano na dokonane uzgodnienia: ze Starostą Powiatu jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust. 5 upzp.), uzgodnienie z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie melioracji (art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp.), uzgodnienie z zarządcą drogi wojewódzkiej jako właściwym do uzgadniania w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp.), uzgodnienie z P. S.A. w zakresie możliwości zabudowy w obszarze oddziaływania pól elektromagnetycznych. Stwierdzono, że przeprowadzona analiza urbanistyczna potwierdziła spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.M. wnosząc o jej uchylenie. Podał, że z treści decyzji wynika, że w sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia z 19 lipca 2021 r., jednak nie została mu ona doręczona, co uniemożliwiło wzięcie czynnego udziału w tym postępowaniu administracyjnym. Brak umożliwienia wzięcia udziału w sprawie stanowi zaś podstawę do uchylenia takiej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem przysługiwało mu od tej decyzji prawo wniesienia odwołania. Nadto wniósł o zbadanie czy organ informował go, zgodnie z treścią art. 10 k.p.a., o wszelkich czynnościach prowadzonych w toku postępowania administracyjnego z wniosku inwestora, gdyż w tej materii ma duże wątpliwości. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz ust. 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 54-56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. W motywach uzasadnienia wskazano, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie w art. 4 ust. 1 zastrzeżono, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy ( art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp.). Kolegium, po analizie i ocenie materiałów zgromadzonych w aktach tej sprawy podzieliło stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji. Przywołano treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp. Podkreślono, że art. 61 ust. 3 upzp. przesądza, iż przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Planowaną do realizacji elektrownię fotowoltaiczną bezspornie należy uznać za instalacje odnawialnego źródła energii biorąc pod uwagę m.in. obszar inwestycji (1,13 ha) maksymalną moc (do 1 MW), a także sam proces przekształcania jednego rodzaju energii (słonecznej) w drugi (elektryczną). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii za "instalację odnawialnego źródła energii" uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii (...), a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. Dodatkowo, art. 2 pkt 22 tej ustawy stanowi, że "odnawialnym źródłem energii" jest odnawialne, niekopalne źródło energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Skoro przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnego źródła energii (energii słonecznej) stanowi instalację odnawialnego źródła energii, to brak jest konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp. Odnosząc się do przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 upzp. wyjaśniono, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zostały one spełnione. Istniejące lub projektowane uzbrojenie ternu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, w tym zakresie wskazano na konieczność przyłączenia do sieci energetycznej. Teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów wynika, że teren działki inwestycyjnej nr [...] w obrębie [...] stanowią grunty orne RIVa, RIVb oraz RV. Zgodność zaś z przepisami odrębnymi stwierdzono, po ustaleniu, że teren nie jest objęty ochroną konserwatorską, ochroną dziedzictwa kulturowego, a w kwestiach środowiskowych Inwestor pozostaje związany warunkami i wymogami, jakie zostały nałożone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zwrócono także uwagę na stosowne uzgodnienia - faktyczne czy milczące - z właściwymi organami. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 54 upzp. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono w załączniku nr 1 do decyzji na kopii mapy zasadniczej. Teren inwestycji (do 1,13 ha) obejmuje część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 2,54 ha w obrębie [...] gm. B. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest 80 m od miejsca planowanej elektrowni fotowoltaicznej oraz ok. 200 m od transformatora. Wjazd na działkę realizowany będzie z drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...] w obrębie F. Wnioskowana inwestycja - do 4000 sztuk paneli fotowoltaicznych - stanowi w rozumieniu art. 59 ust. 1 upzp. zmianę zagospodarowania terenu. Co do zarzutów odwołania wyjaśniono, że nie mogły one zostać uwzględnione bowiem sprowadzają się do podnoszonego braku wiedzy o prowadzonym przez Wójta postępowaniu, zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji omawianego przedsięwzięcia. Podano, że decyzja "środowiskowa" z 19 lipca 2021 r. jest aktualnie decyzją ostateczną i zawarte w niej szczegółowe warunki i wymagania korzystania ze środowiska na etapie realizacji inwestycji są wiążące dla Wójta, jako organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, co wynika z art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, ze zm.) dalej jako: "ustawa środowiskowa". Powyższe oznacza, że także sam Inwestor pozostaje związany tymi uwarunkowaniami środowiskowymi i nie może ich zignorować. Zarzuty odwołania nie mogły być uwzględnione, bowiem decyzja środowiskowa podlegała publicznemu obwieszczeniu w trybie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust., 3 ustawy środowiskowej. Bezspornie także odwołujący się posiadał status strony postępowania zakończonego decyzją środowiskową. Nie przedstawiono jednak w treści odwołania argumentów przemawiających za niezgodnością z prawem samej decyzji o warunkach zabudowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, M.M. (dalej jako: "Skarżący") wniósł o uchylenie ww. decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez przyjęcie przez Kolegium, że organ I instancji prawidłowo zastosował tryb zawiadomienia o postępowaniu administracyjnym w formie obwieszczenia, podczas gdy z uzasadnienia decyzji Kolegium nie wynika, czy w oparciu o treść art. 49 k.p.a. dokonywano doręczeń Skarżącemu dotyczących czynności sprzed wydania decyzji nr 3 o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, co mogło naruszać jego prawa. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, że w efekcie rozpoznawania zarzutów odwołania Kolegium wystąpiło do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego celem weryfikacji, czy Skarżący posiadał przymiot strony w postępowaniu "środowiskowym", a także potwierdzenia publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2021 r. Z uzasadnienia decyzji nie wynika natomiast czy Wójt Gminy dokonywał zawiadomień o podjętych czynnościach przed wydaniem decyzji środowiskowej z 19 lipca 2021 r. Z treści decyzji z 19 lipca 2021 r. wynikało, że w tym samym trybie tj. w trybie obwieszczenia, przed wydaniem decyzji Wójt poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi w toku postępowania materiałami dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a w szczególności z uzupełnieniami oraz możliwości wypowiedzenia się co do złożonych materiałów. Podkreślono, że obwieszczenie, o którym mowa w art. 49 k.p.a. ma ten skutek, że każdy zainteresowany, kto uważa się za stronę postępowania, może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, co umożliwia ewentualny jego czynny udział w nim. Do podmiotu zainteresowanego należy zatem podjęcie czynności zapewniających ich uczestnictwo w tym postępowaniu. Skoro z uzasadnienia skarżonej decyzji Kolegium nie wynika, czy organ I instancji zawiadamiał Skarżącego obwieszczeniem o poszczególnych czynnościach w trakcie postępowania administracyjnego, to nie można było uznać, że organ spełnił przesłankę wynikającą z art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślono, że analiza zarzutów skargi wskazuje, iż dotyczą one nie decyzji o warunkach zabudowy lecz decyzji środowiskowej, która pozostaje decyzją ostateczną, bowiem nie była kwestionowana ani przez Skarżącego, ani przez żadną inną stronę tego postępowania. Z materiałów wynika, zaś że w postępowaniu środowiskowych uznano za stronę 20 podmiotów, w tym pod poz. 17 Skarżącego. Na etapie postępowania środowiskowego organ I instancji w dniu 17 czerwca 2021 r. wydał zawiadomienie, mocą którego poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Zawiadomienie to podlegało, jak wynika z akt sprawy, publicznemu obwieszczeniu: na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy B., w internetowym Biuletynie Informacji Publicznej, a także w sołectwie F. W taki sam sposób poinformowano strony o wszczęciu postępowania środowiskowego (obwieszczenie z dnia 16 lutego 2021 r,) a także o wydanej decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę zawnioskował o rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zaś Skarżący oraz pozostali uczestnicy postępowania nie zażądali we wskazanym terminie przeprowadzenia rozprawy. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień podejmowania rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, a zatem określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej m.in. przez wójta. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 upzp. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych w przypadku, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi: 6) zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (...), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Co do zasady zatem uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp. Wyjątkiem od stosowania tej zasady jest inwestycja polegająca na instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (art. 61 ust. 3 upzp.). W przypadku tego typu instalacji nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej tj. spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp. Ze względu na specyfikę takich inwestycji nie może być bowiem mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. W myśl art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowa inwestycja polega na budowie elektrowni fotowoltanicznej o maksymalnej mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie [...] gm. B., na terenie o pow. 1,13 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Niewątpliwe więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej, a więc odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To oznacza, że orzekające Kolegium prawidłowo uznało, iż obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp., w myśl art. 61 ust. 3 upzp., nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21- dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzenie jego analizy w celu oceny dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Odnosząc się natomiast do argumentacji Kolegium dotyczącej poprawnego ustalenia, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie dokonuje się kontroli decyzji środowiskowej, należy wyjaśnić, że stanowisko to znajduje pełne uzasadnienie. Pozostaje w tym miejscu wyjaśnić, wobec podniesionych zarzutów skargi, co do braku wiedzy o wydanej decyzji środowiskowej, jak też braku możliwości wzięcia przez Skarżącego udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej, że przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest kontrola legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie zaś decyzji środowiskowej. Prawidłowość wydania decyzji środowiskowej stanowi inną sprawę administracyjną, opartą na innych podstawach materialnoprawnych i podlega (podlegała) rozpoznaniu i rozstrzygnięciu w innym postępowaniu. W niniejszej sprawie Sąd był uprawniony do poddania kontroli tylko zaskarżonej decyzji – dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, której rozstrzygnięcie zostało oparte na art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 3 upzp. Jak trafnie stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, w istocie zarzuty skargi nie dotyczą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy lecz Skarżący - mimo wyjaśnienia tego w odpowiedzi na skargę – kontestuje procedurę poprzedzającą wydanie decyzji środowiskowej tj. art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021, poz. 247, z późn. zm.) dalej: "ustawa środowiskowa". Podkreślić pozostaje, iż z akt tej sprawy wynika, że Wójt Gminy decyzją z 19 lipca 2021 r. Nr 3 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], obręb [...], wskazując warunki i wymagania w trakcie realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta, zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej, wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a zatem i organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3). Dopóki istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy, o których mowa w art. 72, są nią związane. Każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Dlatego też wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych, bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 503/05, dostępny jw.). Dopóki ono nie nastąpi, w drodze wydania decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, to decyzja pierwotna wywołuje skutki prawne, chyba że w związku z wszczęciem danego rodzaju postępowania nadzwyczajnego nastąpi wstrzymanie wykonania takiej decyzji (na podstawie art. 149 k.p.a. w odniesieniu do wznowienia postępowania; na podstawie art. 159 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności), względnie uczyni to sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak jednak wyjaśniono wyżej w niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli Sądu nie jest decyzja środowiskowa lecz decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Nadto pozostaje Skarżącemu wyjaśnić, że przepis art. 52 ust. 2 upzp. obecnie nie przewiduje załączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast obowiązek taki wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzję środowiskową nie oznacza, że w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy dopuszczona została kontrola legalności decyzji środowiskowej. Orzekające w sprawie organy mają jedynie za zadanie ustalić potencjalnie warunki zabudowy z uwzględnieniem warunków wynikających z decyzji środowiskowej. Powyższe oznacza, że w tej sprawie nie zasadny pozostawał zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, skoro jak wskazano wyżej Sąd w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest uprawniony do kontroli legalności decyzji środowiskowej. Reasumując, Sąd nie doszukał się w rozpoznawanej sprawie żadnych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy to procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.