II SA/Ol 292/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 998 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki A z dnia 26 maja 2015r. o pozwolenie na budowę, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] przy ul. [...] w O. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) zwanej dalej: pr.bud. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, nieruchomość nr [...] obr. nr [...] w O., na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie objętym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonym uchwałą Rady Miasta O. nr [...] z dnia [...]. Nieruchomość ta leży na terenie oznaczonym zapisem "3U+(M)", który ma przeznaczenie podstawowe pod istniejące i projektowane usługi podstawowe nieuciążliwe na wydzielonych działkach, funkcjonalnie związane z sąsiadującą zabudową mieszkaniową, dla obsługi projektowanego osiedla z możliwością zabudowy mieszkaniowej (wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nadziemnych, lecz nie większej niż 10 m). Obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie zamyka się na terenie działki [...], lecz obejmuje również działki: nr [...]. Na inwestora w drodze postanowienia został nałożony obowiązek dostosowania projektu stacji bazowej telefonii komórkowej do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapisu oddziaływania inwestycji wyłącznie do terenu działki, na której inwestycja jest planowana. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego [...], gdyż występowanie obszaru pól elektro-magnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 znajduje się wysoko w przestrzeni niedostępnej dla ludności, powyżej 25 m n.p.t. Organ zauważył, że w obowiązującym planie zagospodarowania terenu nie określono wysokości oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, jednakże określono, iż oddziaływanie inwestycji o charakterze nieuciążliwym może dotyczyć wyłącznie terenu działki, na której jest zlokalizowana inwestycja. Zatem planowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu, lecz narusza ustanowiony w planie zakaz oddziaływania poza granice własnej działki. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że z uwagi na ustalenie maksymalnej wysokości zabudowy na terenie, na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja, możliwe jest określenie granic sąsiednich nieruchomości. W planie miejscowym ustalono wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nadziemnych, lecz nie wyżej niż 10 m. Pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 występują powyżej 25 m n.p.t., a zatem w przestrzeni niedostępnej dla ludności. Poza tym przed uzyskaniem pozwolenia na budowę Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak obowiązku jej uzyskania. W decyzji tej wskazano, że planowana inwestycja realizowana jest w granicach określonych prawem, w szczególności nie oddziałuje znacząco, ani potencjalnie na środowisko. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że działka, na której planowana jest inwestycja, objęta jest Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonym uchwałą Rady Miasta O. nr [...] z dnia [...]. Zapisy tego planu miejscowego, dotyczące terenu oznaczonego "3U+(M)", nie regulują wprost zagadnienia lokalizacji masztów telekomunikacyjnych, w tym zakazu ich lokalizacji. Wskazują jednak wyraźnie na zakaz lokalizacji na tym terenie usług uciążliwych. Za usługi nieuciążliwe, zgodnie z § 5 pkt 8 miejscowego planu, uznawane są usługi, których negatywne oddziaływanie nie przekracza granic własnej działki. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że Spółka zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej, na której na wysokości 41,3 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych znajduje się w przestrzeni powyżej 25 m n.p.t. w odległości 70 m od nadajnika. Ponieważ szerokość działki inwestora wynosi ok. 25 m, obszar występowania pól elektromagnetycznych wykracza poza teren tej działki. Powoduje to sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu wprowadzającymi zakaz lokalizacji na terenie "3U+(M)" usług uciążliwych (§ 12 planu miejscowego). Organ zauważył również, że ustalona w miejscowym planie wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nie więcej niż 10 m dotyczy jedynie zabudowy usługowej. W przypadku realizacji na tym terenie zabudowy mieszkaniowej obowiązują ustalenia jak dla terenów 5 MS+MN+(U), tj. wysokość zabudowy do 5 kondygnacji z dachem stromym dwu- lub wielopołaciowym o kącie nachylenia połaci dachowych budynków mieszkalnych i gospodarczych: 30 ÷ 45º. Taki sposób zabudowy może potencjalnie "wchodzić" w sferę oddziaływania fal elektromagnetycznych. W tej sytuacji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do niezgodności projektu budowlanego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej z miejscowym planem. Na inwestora nałożono obowiązek dostosowania projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem, jednak inwestor tego nie uczynił. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że projektowana lokalizacja nie jest jedyną umożliwiającą realizację celu publicznego na tym terenie. W sąsiedztwie planowanej lokalizacji znajdują się tereny, na których dopuszcza się lokalizację usług uciążliwych. Na powyższą decyzję Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 880 ze zm.) dalej jako: w.r.u.s.t., oraz § 12 uchwały Rady Miasta O. nr [...] z dnia [...] poprzez błędną ich wykładnie i przyjęcie, że zapisy miejscowego planu uniemożliwiają realizację planowanej inwestycji. W uzasadnieniu podniesiono, że pojęcie usług nieuciążliwych zawartych w miejscowym planie jest niedookreślone i pozostawia organom swobodę interpretacji, co stanowi zaprzeczenie zasad władztwa planistycznego. Wyjaśniono, że w związku z planowaną budową stacji bazowej telefonii komórkowej Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak obowiązku jej uzyskania. W decyzji tej wskazano, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagane dla niej przeprowadzanie postępowania środowiskowego. Tymczasem organy uznały planowaną inwestycję za usługi o uciążliwym charakterze, co narusza zapisy planu miejscowego, jak również art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.) dalej: ustawa o informacji o środowisku i art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. Spółka wskazała, że miejscowy plan przewiduje na tym terenie wysokość zabudowy do 2 kondygnacji, nie więcej niż 10 m. Planowana inwestycja nie wpłynie na miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem Spółki, w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed 17 lipca 2010r., a istniejące zapisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie tych inwestycji, organ rozpatrujący sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej obowiązany będzie pomijać te zapisy planu miejscowego, które wprowadzają takie ograniczenia, pod warunkiem, że inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016r. pełnomocnik uczestnika postępowania – Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w O. wniósł o oddalenie skargi. Podobnie uczestnik postępowania – G.S. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że jest właścicielem nieruchomości, na której Spółka planuje inwestycję. Wyjaśnił, że na sąsiadujących działkach ich właściciel planuje budowę lub sprzedaż inwestorowi w celu budowy budynków wielomieszkaniowych. Uczestnik zawiadomił Spółkę o wypowiedzeniu umowy najmu pismem z dnia [...] lutego 2016r. z powodu braku rozpoczęcia inwestycji oraz protestów mieszkańców. Zawarł również przedwstępną umowę sprzedaży przedmiotowej działki, w dniu [...] kwietnia 2016r. zamierza zawrzeć umowę sprzedaży tej nieruchomości, a nabywca nie jest zainteresowany realizacją umowy najmu nabywanej nieruchomości. Z kolei pełnomocnik Spółki podał, że umowa najmu została zawarta na 10 lat i Spółka uznaje ją za obowiązującą, nie przewiduje wypowiedzenia tej umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z art. 35 ust. 4 pr.bud. wynika zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta O. nr [...] z dnia [...]. Z treści ww. planu wynika, że działka nr [...] obr. nr [...] w O., na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym zapisem "3U+(M)", który ma przeznaczenie podstawowe pod istniejące i projektowane usługi podstawowe nieuciążliwe na wydzielonych działkach, funkcjonalnie związane z sąsiadującą zabudową mieszkaniową, dla obsługi projektowanego osiedla z możliwością zabudowy mieszkaniowej (wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nadziemnych, lecz nie większej niż 10 m). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że planowane przez Spółkę zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego, ponieważ obszar oddziaływania inwestycji wykracza poza teren działki nr [...]. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że Spółka zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej, na której na wysokości 41,3 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych znajduje się w przestrzeni powyżej 25 m n.p.t. w odległości 70 m od nadajnika. Ponieważ szerokość działki inwestora wynosi ok. 25 m, obszar występowania pól elektromagnetycznych wykracza poza teren tej działki. Powoduje to sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu wprowadzającymi zakaz lokalizacji na terenie "3U+(M)" usług uciążliwych (§ 12 planu miejscowego). Wojewoda wskazał również, że ustalona w miejscowym planie wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nie więcej niż 10 m dotyczy jedynie zabudowy usługowej. W przypadku realizacji na tym terenie zabudowy mieszkaniowej obowiązują ustalenia jak dla terenów 5 MS+MN+(U), tj. wysokość zabudowy do 5 kondygnacji z dachem stromym dwu- lub wielopołaciowym o kącie nachylenia połaci dachowych budynków mieszkalnych i gospodarczych: 30 ÷ 45º. Taki sposób zabudowy może potencjalnie "wchodzić" w sferę oddziaływania fal elektromagnetycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela stanowiska organów administracji, że skoro plan miejscowy nie przewiduje na przedmiotowym terenie inwestycji celu publicznego takich jak urządzenia telekomunikacyjne, wybudowanie na tym terenie inwestycji o takim charakterze jest wykluczone. Zgodnie bowiem z treścią art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z ustępu 2 tego artykuły wynika zaś, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jak z powyższego wynika przeznaczenie terenu na określone cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co oznacza, że taki cel nie może pozostawać w sprzeczności z zapisami planu miejscowego dotyczącymi zabudowy w tym charakterze. Łączność publiczna stanowi bowiem element związany m.in. z zamieszkiwaniem ludzi w celu możliwości ich komunikacji. Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t. Zgodnie z treścią tego przepisu infrastruktura telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 5m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Powyższa definicja nie oznacza, że wszelkie inne zamierzenia telekomunikacyjne o zakresie wykraczającym poza wskazaną definicję stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną o znacznym oddziaływaniu. Ustawodawca nie wprowadził takiego pojęcia. Nadto pozostaje wskazać, że ustawodawca w art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) zawarł delegację ustawową dla rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2016r. poz. 71), w którym określono rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja nie stanowi żadnego ze wskazanych wyżej przedsięwzięć, skoro decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora Spółki A na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w O., wobec ustalenia, że planowane do realizacji przedsięwzięcie nie wymaga takiej decyzji. Obowiązujący na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale z treści art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Skoro zatem zapisy planu miejscowego dotyczące obszaru "3U+(M)" w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym dopuszczalna jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w świetle treści art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. nie sposób przyjąć, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Należy wziąć pod uwagę, że jest to teren przeznaczony pod istniejące i projektowane usługi podstawowe nieuciążliwe na wydzielonych działkach, funkcjonalnie związane z sąsiadującą zabudową mieszkaniową, dla obsługi projektowanego osiedla z możliwością zabudowy mieszkaniowej, na którym lokalizacja takich inwestycji - zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t., jest co do zasady dopuszczalna. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tj. bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie bowiem z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (tak np. w wyrokach: NSA z dnia 2 lutego 2006r., sygn. II OSK 490/05, WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009r., sygn. VII SA/Wa 1666/08, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011r., sygn. II SA/Kr 611/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podzielić pogląd, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2009r., sygn. II OSK 586/09, dostępny CBOSA). Podobnie WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 września 2008r., sygn. II SA/Bd 499/08 stwierdził, że stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucając wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. W ocenie Sądu, organy odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej przez Spółkę inwestycji, nie przeprowadziły analizy zapisów planu w świetle regulacji wynikającej z art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t., jak również ustaleń zawartych w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o umorzeniu postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzających brak obowiązku jej uzyskania. W decyzji tej wskazano, że planowana inwestycja realizowana jest w granicach określonych prawem, w szczególności nie oddziałuje znacząco, ani potencjalnie na środowisko. Zatem organy powinny najpierw zanalizować charakter przewidzianej planem zabudowy oraz rozważyć czy lokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Ustawodawca wskazał, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, natomiast przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nadto ocena zapisów planu dla wskazanego terenu nie może odbywać się z pominięciem treści ust. 1 art. 46 w.r.u.s.t. określającym zakaz ustanawiania w planie zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wskazany natomiast przez organy orzekające w tej sprawie zakaz dotyczący pojęcia usług nieuciążliwych, jako takich których negatywne oddziaływanie nie przekracza granic własnej działki, stanowi natomiast o niedopuszczalnym wprowadzeniu zakazu, który nadto nie wynika z żadnego przepisu szczególnego. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ uwzględni powyższe rozważania Sądu i ustali, czy przedmiotowa inwestycja może być usytuowana na działce nr [...] obręb [...] w O. W rozpoznawanej sprawie nie miały znaczenia podnoszone przez uczestnika postępowania G.S. okoliczności dotyczące planowanej sprzedaży działki, na której Spółka planuje inwestycję i w związku z tym wypowiedzenia Spółce umowy najmu nieruchomości. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia bowiem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804).