II SA/Ol 310/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Sp. A. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (skarżąca, spółka) od decyzji Prezydenta z dnia "[...]" ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie "[..]" oznaczonej jako działka nr "[...]" o pow. ‘[...]", KW "[...]", poprzez udzielenie zezwolenia Spółce B, na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 40 mm i długości L=0,5 mb – utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji oraz uchylił pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Prezydent "[..]" decyzją z "[...]", działając na wniosek Spółki B ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie wieczyste, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" m. ‘[...]" jako działka nr ‘[...]" o pow. "[...]" ha, KW "[...]", poprzez udzielenie zezwolenia Spółce C, na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 40 mm i długości L=0,5 mb. Jednocześnie Prezydent ustalił zakres ograniczenia prawa własności wskazując, że powierzchnia pasa montażowego zajętego na czas budowy wynosi "[...]", a szerokość strefy kontrolowanej dla przedmiotowego gazociągu wynosi 1,0 m, tj. 2 x 0,5 m od osi gazociągu, w której obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji sieci gazowych. Lokalizacja urządzenia przesyłowego, tj. gazociągu niskiego ciśnienia, obszar pasa montażowego oraz strefy kontrolowanej została przedstawiona na załączniku mapowym nr 1 stanowiącym integralną część ww. decyzji Prezydenta. Ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości opisanej powyżej polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: - wykonania w obszarze pasa montażowego prac budowlano - montażowych związanych z budową gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 40 mm i długości L=0,5 mb, - wykonania w obszarze strefy kontrolowanej czynności związanych z konserwacją, eksploatacją i usuwaniem awarii przedmiotowego gazociągu. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 w związku z art. 4 pkt 9b1 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, dalej: u.g.n.). W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił jej naruszenie: - art. 6 pkt 2 u.g.n. w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie błędnej ich wykładni skutkującej uznaniem przez organ I instancji, że przedmiotowa inwestycja odpowiada ustawowej definicji "inwestycji celu publicznego" oraz realizuje cel publiczny, zdefiniowany w art. 6 u.g.n., gdy tymczasem inwestycja stanowi wyłącznie realizację celu prywatnego, zaś sam charakter inwestycji nie przesądza o jej publicznym celu, - art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 u.g.n. polegające na zastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki, aby wydać decyzję ograniczającą prawa użytkownika wieczystego do swobodnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie ziścił się wymóg zgodności ograniczenia prawa użytkowników wieczystych z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przejawiające się w braku dążenia organu I instancji do realizacji zasady prawdy obiektywnej i zweryfikowania, czy zamierzenie wnioskodawcy mieści się w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym), choć odwołujący w toku postępowania zwracał uwagę organu na niewielkie rozmiary inwestycji i brak doniosłości inwestycji z punktu widzenia interesów społeczności korzystającej z działek sąsiadujących z działką nr "[...]", a także niepoddanie przez organ pod ocenę twierdzeń wnioskodawcy, jakoby planowana trasa gazociągu była jedyną możliwą drogą do jego przeprowadzenia. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Wojewoda wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy uprawniał do stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nr "[...]" o pow. "[...]", położonej w obrębie "[...]" m. ‘[...]". Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości organu, że inwestycja planowana przez Spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W powołanym przepisie jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy budowy gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. W świetle art. 124 u.g.n. publiczny charakter inwestycji musi także wynikać z ustaleń planu miejscowego - co w niniejszej sprawie także zostało potwierdzone. Wojewoda podziela stanowisko organu I instancji co do zgodności inwestycji z ustaleniami "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta uznając, że przeprowadzona przez niego wykładania zapisów planu jest prawidłowa. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu działka nr "[...]", obręb "[...]" m. ‘[...]" zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem U/P - usługi, tereny produkcyjne, obsługa transportu. Zapisy szczegółowe planu określają, że dla terenu oznaczonego symbolem 24U/P, przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym występująca zamiennie zabudowa mieszkalna wielorodzinna pod warunkiem objęcia tym przeznaczeniem całego terenu. Zapisy szczegółowe planu w odniesieniu do terenu 24U/P stanowią, że zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej należy stosować według ustaleń ogólnych uchwały. W świetle tych zapisów, należy zatem stwierdzić, że przebieg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 24U/P przewidziany jest w liniach rozgraniczających ulic. Z akt sprawy wynika, że działka nr "[...]" jest drogą wewnętrzną. W związku z powyższym należy uznać, że budowa gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia, która ma przebiegać przez działkę nr "[...]" jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda stwierdził również, że spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właściciela nieruchomości na budowę gazociągu. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że pełnomocnik inwestora przeprowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę gazociągu oraz ustanowienia służebności przesyłu na rzecz spółki. W aktach sprawy znajdują się mapy z projektem budowy gazociągu, na których większość użytkowników wieczystych wyraziła zgodę na lokalizację części gazociągu na działce nr "[...]". Zgoda nie została udzielona przez skarżącą. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji, a także przebiegu projektowanego gazociągu Wojewoda podkreślił, że na etapie wydawania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. organy nie mogły rozważać innego przebiegu projektowanego gazociągu niskiego ciśnienia. Ustawodawca stanowczo wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodne z planem miejscowym. Organ nie może zatem oceniać celowości, zasadności czy też racjonalności realizacji zamierzenia inwestycyjnego, ani słuszności przyjętych rozwiązań. W związku z tym nie jest zasadny zarzut skarżącej co do braku analizy przez organ I instancji możliwości alternatywnej lokalizacji gazociągu, a także nieprzeprowadzenia dowodów w tym zakresie. Pełnomocnik spółki zaskarżył do tut. Sądu decyzję Wojewody w części, tj. w zakresie punktu 1, na podstawie którego organ utrzymał w mocy pkt 1 decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]". Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, skutkujące dowolnym uznaniem o zgodności planowanej przez spółkę inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie odniesieniem się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżącej, zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; - art. 112 ust. 1 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 9 pkt 2 w zw. z § 12 pkt 2 lit. i, m, n, o oraz p i § 16 pkt 1 lit. a-e uchwały Rady Miasta w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy "[...]"" poprzez przyjęcie, że w świetle wskazanych wyżej postanowień miejscowego planu, planowana inwestycja jest z tym planem zgodna, podczas gdy treść całkowicie pominiętego przez organ postanowienia § 16 pkt 1 lit. a-e tego planu, a także analiza przyjętej przez sądy administracyjne praktyki orzeczniczej, nakazującej ścisłą interpretację przepisów art. 124 ust. 1 u.g.n. i art. 112 ust. 1 u.g.n. przy ich stosowaniu, prowadzi do wniosku przeciwnego Wskazując na powyższe wniósł uchylenie decyzji Wojewody w zaskarżonej części i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. Wskazał m.in., że przyjęty przez Wojewodę kierunek interpretacji postanowień miejscowego planu należy uznać za błędny, dlatego że zastosowana przez organ wykładnia całkowicie pomija określony w § 16 planu zamknięty katalog zadań, jakie na potrzeby planu, uznaje się jako zadania dla realizacji celów publicznych, przez co należy stwierdzić, że organ nie podjął wszystkich czynności, mających na celu załatwienie niniejszej sprawy, zgodnie z art. 7 i art. 77 ust. 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n.). Zważyć zatem należy, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody. Należy także podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Wątpliwości sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegając na budowie gazociągu ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, dostępny w CBOSA). Jest to inwestycja liniowa, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii (cieplnej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępny w CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II OSK 672/11). Nie budzi również wątpliwości, że został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a skarżącym. Zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżący i inwestor nie doszli do porozumienia. Analiza akt sprawy wskazuje, że pełnomocnik inwestora przeprowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę gazociągu oraz ustanowienia służebności przesyłu na rzecz spółki. W aktach sprawy znajdują się mapy z projektem budowy gazociągu, na których większość użytkowników wieczystych wyraziła zgodę na lokalizację części gazociągu na działce nr "[...]". Zgoda nie została udzielona przez skarżącą. Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta. Wskazać należy, że dokonane w art. 124 ust. 1 u.g.n. odesłanie do ustaleń planu miejscowego lub decyzji lokalizacyjnej oznacza, że postanowienia zawarte w tych aktach mają moc wiążącą w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie tego przepisu. Dopiero gdyby art. 124 ust. 1 u.g.n. takiego odesłania nie zawierał, to uzasadnione byłoby twierdzenie, że ustalenia dotyczące np. celowości planowanej inwestycji, jej lokalizacji itp. należały by do ustaleń, jakie winien prowadzić organ w postępowaniu opartym o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok NSA z 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2340/15, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym moc wiążącą mają tylko te postanowienia, które zawierają normy generalne i abstrakcyjne, które wyznaczają adresatom pewien sposób zachowania się, nakładają określone obowiązki lub przyznają prawa. Na takie normy mogą powoływać się też obywatele przy ochronie swoich interesów. Według ustaleń planu działka nr "[...]", obręb "[...]" m. "[...]" zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem U/P - usługi, tereny produkcyjne, obsługa transportu. Ustalenia ogólne planu w zakresie infrastruktury technicznej w § 12 pkt 2i stanowią, że zaopatrzenie w gaz następuje z istniejącej sieci gazowej niskiego lub średniego ciśnienia poprzez jego rozbudowę z zachowaniem normatywnych odległości projektowanych obiektów i urządzeń od sieci gazowej, na podstawie właściwych przepisów. Według kolejnych ustaleń ogólnych planu realizację zewnętrznych sieci i urządzeń technicznego uzbrojenia terenu wraz z przyłączeniami działek budowlanych w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i gaz przewodowy zapewniają odpowiednio właściwe przedsiębiorstwa energetyczne w trybie przepisów prawa energetycznego (§ 12 pkt 2m), ustalonymi w planie obszarami lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej są tereny w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszych oraz tereny zieleni (§ 12 pkt 2n), w uzasadnionych technicznie przypadkach dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na pozostałych terenach funkcjonalnych, nie wymienionych w powyższych zasadach obsługi, jednak w taki sposób, aby możliwe było zagospodarowanie działki zgodnie z jej przeznaczeniem (§ 12 pkt 2o), zapewnienie technicznych pasów eksploatacyjnych dla istniejącego i projektowanego uzbrojenia oraz stref kontrolowanych dla istniejących i projektowanych gazociągów jest obowiązująca dla całego planu (§ 12 pkt 2p). Zapisy szczegółowe planu określają, że dla terenu oznaczonego symbolem 24U/P, przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym występująca zamiennie zabudowa mieszkalna wielorodzinna pod warunkiem objęcia tym przeznaczeniem całego terenu. Zapisy szczegółowe planu w odniesieniu do terenu 24U/P stanowią, że zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej należy stosować według ustaleń ogólnych uchwały. W świetle tych zapisów, należy zatem stwierdzić, że przebieg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 24U/P przewidziany jest w liniach rozgraniczających ulic. Z akt sprawy wynika, że działka nr "[...]" jest drogą wewnętrzną. W związku z powyższym należy uznać, że budowa gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia, która ma przebiegać przez działkę nr "[...]" jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wskazany w skardze § 16 pkt 1 lit. a-e uchwały wskazuje jedynie na zadania dla realizacji celów publicznych, którym to celem jest niewątpliwie gazociągu. Dodać należy, że § 16 pkt 1 lit.e) uchwały, wokół którego oscyluje zarzut skargi, dotyczy budowy zewnętrznych sieci i urządzeń technicznych uzbrojenia terenu w zakresie w nim wskazanym, o których mowa w § 13 uchwały, ten zaś dotyczy tymczasowego zagospodarowania terenu, urządzania i użytkowania terenów, co czyni zarzut skargi całkowicie chybionym z uwagi na nietymczasowość rzeczonej inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, t.j. art. art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. w zw. z art. 112 u.g.n., a także przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci, stąd też zarzuty skargi uznano za całkowicie nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.