II SA/Ol 327/11

Dnia 18 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skarg: M. G., P. B., K. L., K. P., G. Z. oraz B. B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie wyboru przewodniczącego Rady Miejskiej postanawia odrzucić skargi. W dniu "[...]". Rada Miejska podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie wyboru przewodniczącego Rady Miejskiej, którym został na jej podstawie Z. W. S. Pismem z dnia 15 stycznia 2011r. Radni Rady Miejskiej– M. G., P. B., K. L., K. P., G. Z. oraz B. B., działając jako Komitet Wyborczy Wyborców Forum Samorządowe, wezwali Radę Gminy i Miasta do uchylenia tej uchwały, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 19 § 1 w zw. z art. 25a, art. 18a ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wobec udziału w głosowaniu radnego, którego interesu prawnego ono dotyczyło. Podniesiono, że osoby wybierane na wskazaną funkcję nie powinny brać udziału w głosowaniu nad swoją kandydaturą, ewentualnie powinny wstrzymać się od głosu, prosząc o zaznaczenie tej decyzji w protokole. Rada Miejska w dniu 4 marca 2011r. podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie rozpatrzenia powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznając je za bezpodstawne. Pismem z dnia 7 kwietnia 2011r. radni: M. G., . B., K. L., K. P., G. Z. oraz B. B., reprezentowani przez radcę prawnego T. B., zaskarżyli powyższą uchwałę o wyborze przewodniczącego Rady Miejskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu podjęcia z rażącym naruszeniem art. 19 § 1 w zw. z art. 25a cytowanej ustawy o samorządzie gminnym. Wniesione skargi skarżący oparli na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i wyjaśnili, że mają na celu ochronę szeroko rozumianego interesu Rady Miejskiej oraz praworządnoci. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, reprezentowana przez adwokata T. O., wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, iż radny kandydujący na przewodniczącego działa w swoim interesie prawnym, w szczególności, że w wyniku takiego wyboru uzyska kompetencje, które pozwolą mu "zadbać" o swój osobisty interes. Zważono, że na gruncie art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy mamy do czynienia z prawem wyborczym radnego, które nie mieści się w kategorii interesu prawnego. Dlatego brak jest podstaw do wyłączenia radnego kandydującego na stanowisko przewodniczącego rady z udziału w takim głosowaniu, na podstawie art. 25 a ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie, na obecnym etapie, nie można stwierdzić, czy skarżący zachowali trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm., dalej określanej też w skrócie jako "ppsa"). Nie można bowiem stwierdzić prawidłowości doręczenia uchwały z dnia 4 marca 2011r. Nie wiadomo komu została doręczona w dniu 9 marca 2011r. Z drugiej strony skarżącym jako radnym, stanowisko organu powinno być znane już w dniu podjęcia uchwały uznającej bezpodstawność wezwania i od tej daty powinien biec termin do wniesienia skargi. Przy czym nie można też stwierdzić w jaki sposób skarga wpłynęła do organu, wiadomo tylko, że było to w dniu 12 kwietnia 2011r. Niezależnie jednak od powyższego skargi wymienionych na wstępie radnych nie mogą podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu ze względu na brak legitymacji skargowej do kwestionowania niniejszej uchwały, która nie narusza ich interesu prawnego. Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny istnieje możliwość zaskarżenia uchwały rady gminy przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. W świetle treści powołanego przepisu należy wyrazić pogląd, zgodnie z którym legitymacja skargowa przewidziana w tym przepisie stanowi "lex specialis" w stosunku do ogólnej normy prawnej przewidzianej w art. 50 ustawy p.p.s.a. określającej krąg podmiotów, uprawnionych do wniesienia skargi w sprawie sądowoadministracyjnej. Z unormowania art. 101 ust. 1 wynika, iż w przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 kpa), uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. wyrok NSA z 18 lipca 2008r., sygn. akt I OSK 107/08, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zatem kwestionowanie uchwały organu gminy w tym trybie przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W doktrynie prawa administracyjnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że interes prawny strony skarżącej, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Eksponuje się przy tym bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Inaczej rzecz ujmując, strona skarżąca musi w omawianym przypadku wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie wpływa na sferę materialnoprawną strony, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Skarżący wyraźnie wskazali, iż działają w celu ochrony szeroko rozumianego interesu Rady Miejskiej oraz praworządności. Należy zatem przyjąć, że złożone w niniejszej sprawie skargi pochodziły od osób nieuprawnionych. Z tego względu, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 ppsa stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd postanowił jak w sentencji.