II SA/Ol 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Z. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie opracowania ekspertyzy stanu technicznego budynku postanawia odrzucić wniosek. Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 18/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego – A. Z. z dnia 24 lutego 2014 r. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W uzasadnieniu stwierdzono, że w warunkach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, aby którykolwiek z sędziów, czy referendarzy sądowych posiadał jakiekolwiek subiektywne nastawienie do skarżącego, czy wyniku zainicjowanego przez niego postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy. Podano, że nie wyklucza obiektywizmu w orzekaniu fakt ich wielokrotnego rozstrzygania we wcześniejszych postępowaniach wpadkowych o przyznanie skarżącemu prawa pomocy oraz w postępowaniach o wyłączenie. Wywodzenie przez skarżącego, że wskazane postępowania były prowadzone wadliwie oraz z brakiem poszanowania jego praw jako strony oraz bez wysłuchania jego argumentów - stanowi jedynie zwerbalizowanie jego subiektywnego odczucia i nie stanowi o wystąpieniu obiektywnej przesłanki uzasadniającej wyłączenie z uwagi na brak bezstronności. Stwierdzono, że brak jest podstaw, aby wywodzić, że wielokrotność orzekania przez sędziów i referendarzy sądowych danego sądu w sprawach strony automatycznie powoduje u tych osób negatywne ukierunkowanie wyników orzeczeń, jak również że takie ukierunkowanie może być wywołane faktem zaskarżania tych orzeczeń do sądu wyższej instancji. Do istoty pracy sędziego i referendarza sądowego należy bowiem możliwość poddania ich orzeczeń kontroli instancyjnej. Nawet jeśli sformułowana przez sędziego, czy referendarza sądowego ocena prawna w innej sprawie okazała się nieprawidłowa, to nie jest to okoliczność obiektywnie uprawdopodabniająca istnienie wątpliwości co do bezstronności tej osoby, bowiem nie świadczy o jakimkolwiek jej osobistym stosunku do strony, czy występowaniu sytuacji osobistego "uwikłania" w sprawę strony. Nie podzielono jednocześnie argumentacji skarżącego deprecjonującej składane oświadczenia sędziów wskazujące na brak okoliczności uzasadniających ich wyłączenie na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wskazano ponadto, że fakt orzekania w poprzednich postępowaniach wpadkowych nie jest także podstawą do wyłączenia z mocy art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r., skarżący wystąpił ponownie o wyłączenie "od udziału" w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - sędziów: Janiny Kosowskiej, Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Ewy Osipuk, Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod, Tadeusza Piskozuba, Ryszarda Maliszewskiego, Renaty Kanteckiej, Wojciecha Czajkowskiego, Piotra Chybickiego oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk, Krzysztofa Nesteruka, Anny Ambroziak, Małgorzaty Klimek. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt II OW 232/14, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowego pisma. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący po raz kolejny żąda wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych, nie przytaczając jednak żadnych nowych, dodatkowych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione. Stwierdził, iż jego pismo jest w istocie polemiką z wcześniejszym, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r. W konsekwencji uznał, że nie jest ono wnioskiem o wyłącznie sędziego, o którym w art. 19 p.p.s.a., a więc nie wymaga rozpoznania, a tym samym także wyznaczenia w tym celu innego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. skarżący po raz kolejny wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie "od udziału" w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OW 36/15, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowego pisma, stwierdzając, że skarżący, polemizując z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r., po raz kolejny nie przytacza żadnych nowych dodatkowych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione. W konsekwencji - tak jak poprzednio - uznał, że przedmiotowe pismo nie jest wnioskiem o wyłącznie sędziego, o którym w art. 19 p.p.s.a., a więc nie wymaga rozpoznania, a tym samym także wyznaczenia w tym celu innego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W kolejnym piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. skarżący ponownie wystąpił z żądaniem wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - sędziów: Janiny Kosowskiej, Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Ewy Osipuk, Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod, Tadeusza Piskozuba, Ryszarda Maliszewskiego, Renaty Kanteckiej, Wojciecha Czajkowskiego, Piotra Chybickiego oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk, Krzysztofa Nesteruk, Anny Ambroziak, Małgorzaty Klimek, na podstawie art. 19 p.p.s.a. oraz art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 21 p.p.s.a. w zw. z art. 20 § 3 p.p.s.a. Skarżący stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie zachwiania obiektywizmu Sądu, bowiem sędziowie i referendarze sądowi nieobiektywnie, bezpodstawnie i gołosłownie, wbrew faktom i dowodom oraz przepisom prawa, podważają jego konstytucyjne prawa i pozbawiają go dostępu do sądu, nastawiając się kierunkowo do jego spraw w kierunku notorycznej odmowy, w szczególności odmawiając mu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wyłączenie sędziego od rozpatrywania sprawy następuje z mocy ustawy z przyczyn określonych w art. 18 p.p.s.a., bądź też na podstawie art. 19 p.p.s.a., zgodnie z którym niezależnie od przyczyn określonych w art. 18 p.p.s.a., wyłączenie może nastąpić na żądanie sędziego lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podnieść jednak należy, że na mocy nowelizacji p.p.s.a., dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., wprowadzony został przepis art. 22 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazać należy, iż rozpoznawany obecnie wniosek z dnia 28 grudnia 2015 r. jest kolejnym wnioskiem skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w którym skarżący zarzuca im brak obiektywizmu. Skarżący podniósł, że bezpodstawnie odmawiają mu przyznania prawa pomocy, a tym samym uniemożliwiają skorzystanie z prawa do sądu, a jego działania, polegające na zaskarżaniu podejmowanych przez nich rozstrzygnięć, mogą spowodować brak ich bezstronności. Te same okoliczności były powoływane przez skarżącego we wcześniejszych wnioskach, w tym także we wniosku z dnia 24 lutego 2014 r., który został oddalony prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 maja 2015 r. W stosunku do dwóch kolejnych wniosków skarżącego z dnia 1 grudnia 2014 r. i z dnia 5 lutego 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny odmówił natomiast wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do ich rozpoznania, uznając, iż nie przytoczył on żadnych nowych, dodatkowych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione. Skoro zatem kolejny wniosek skarżącego opiera się na tych samych okolicznościach, które były już przedmiotem rozpatrzenia, to w świetle art. 22 § 4 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Zauważyć jednocześnie należy, iż skarżący powołał się również ponownie na art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., który jednak - jak wskazał to już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 22 § 4 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.