II SA/Ol 347/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Komendy na pismo Wojewody z dnia "[...]" r., znak: "[...]" w przedmiocie unieważnienia uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym województwa postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (trzysta złotych). Pismem z dnia 18 stycznia 2021 r., Komendant (dalej jako "strona", "skarżący"), wezwał Wojewodę do podjęcia działań w ramach nadzoru, poprzez stwierdzenie nieważności uchwały "[...]" Sejmiku Województwa z "[...]" roku w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym Województwa. Wojewoda "[...]", pismem z dnia "[...]" r., znak "[...]", poinformował skarżącego, że kompetencje nadzorcze wojewody są określone w przepisach ustaw ustrojowych; w przypadku województwa - w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1668 z późn. zm.). Ponadto wyjaśniono, że Wojewoda, po wszczęciu postępowania nadzorczego, nie znalazł podstaw do wdrożenia żadnego z przewidzianych w ustawie o samorządzie województwa środków nadzoru, względem uchwały Sejmiku Województwa "[...]" z dnia "[...]" r., która posiada materialno-prawną podstawę do jej uchwalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniesionej na podstawie art. 50 § 1 i art. 53 § 3 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 78 § 1 ustawy o samorządzie województwa, strona zaskarżyła w całości "decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., doręczonej w dniu 17 lutego 2021 r. o niewdrożeniu środków nadzoru o których mowa w ustawie o samorządzie województwa, względem uchwały "[...]" Sejmiku Województwa z dnia "[...]" r. o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym Województwa D.R. nawiązanego z pracodawcą Wojewódzką Komenda z siedzibą w O. z powodu zmian organizacyjnych." Skarżący wniósł o zobowiązanie organu, Wojewody, do wydania decyzji nadzorczej, o której mowa w skardze na uchwałę z dnia "[...]" Ponadto, "na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 4 w zw. z art. 94 u.s.g.", skarżący wniósł o stwierdzenie: a) wydania z naruszeniem prawa decyzji Wojewody z dnia "[...]" r. w zakresie braku podstaw do wdrożenia środków nadzoru, o których mowa w ustawie o samorządzie województwa, względem uchwały Nr "[...]" Sejmiku Województwa z dnia "[...]" b) wydania z naruszeniem prawa alternatywnie nieważności uchwały "[...]" Sejmiku Województwa z dnia "[...]" r. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, względnie o jej oddalenie, gdyż nie ma ona uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Kognicję sądu administracyjnego wyznacza treść art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Zgodnie, z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520,1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl zaś art. 4 p.p.s.a. – sądy administracyjne rozstrzygają spory właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczym, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż kwestionowane skargą pismo Wojewody nie należy do żadnej z wyżej wymienionych, zaskarżalnych do sądu administracyjnego, form działania administracji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez stronę skarga dotyczy pisma, stanowiącego odpowiedź na wezwanie skarżącego, w którym Wojewoda poinformował, że nie znalazł podstaw do wdrożenia żadnego z przewidzianych w ustawie o samorządzie województwa, środków nadzoru, względem uchwały Sejmiku Województwa Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Wyjaśnić należy, że zaskarżone pismo nie może być w żadnym razie uznane za rozstrzygniecie nadzorcze lub decyzję administracyjną, ani żaden inny akt, o którym mowa w cytowanych wyżej przepisach. Wprawdzie, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje również kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, jednakże między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek. Zdaniem Sądu, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie została także podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ udzielił jedynie odpowiedzi na jego wezwanie z dnia 18 stycznia 2020 r. o stwierdzenie nieważności uchwały Nr "[...]" Sejmiku Województwa z dnia "[...]" w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym województwa. W konsekwencji, to pismo informacyjne należy traktować jako wyłącznie czynność materialno–techniczną, nie stanowiącą rozstrzygnięcia merytorycznego, na które przysługuje skarga do Sądu. Wskazać należy, że postępowanie nadzorcze w przedmiocie oceny legalności uchwały wojewoda wszczyna z urzędu, a ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako sygnał w sprawie. Zajęte stanowisko wojewody w kwestii legalności uchwały jest w pełni autonomiczne. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości zobowiązania wojewody przez sąd do ewentualnej zmiany stanowiska lub zastąpienia organu nadzoru w tym zakresie. Podnieść również należy, że sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadały się przeciwko formalizacji działań organów nadzoru przy odmowie stwierdzenia nieważności uchwał lub zarządzeń ze względu na brak ich wadliwości (por. np. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 484/10, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/GL 491/10, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 272/11 publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych orzeczeniach wprost stwierdzano, że pismo organu nadzoru informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym, decyzją, ani też czynnością, czy aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i uprawnienie do wniesienia skargi na takie pismo nie przysługuje. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę (pkt 1). Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2. znajduje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.