II SA/Ol 408/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę kiosku handlowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w O., działający w imieniu Prezydenta Miasta O. zezwolił M. C. na lokalizację kiosku handlowego w pasie drogowym ulicy P. (przy D.H.), na działce nr "[...]", obr. "[...]" w O. Wnioskiem z dnia "[...]" M. C. zwróciła się do Prezydenta Miasta O. o wydanie zgody na rozbiórkę przedmiotowego kiosku handlowego i zastąpienie go nowym kioskiem, typu EURO-1 firmy Budotechnika. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", Prezydent Miasta O. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego kiosku. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że lokalizacja nowego kiosku handlowego w miejscu kiosku przeznaczonego do likwidacji jest działaniem sprzecznym z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta O. dla terenu Centrum, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. z dnia "[...]" nr "[...]". Plan ten wprowadził zakaz sytuowania drobnych obiektów usługowych (budek, kiosków, małych pawilonów itp.) poza obiektami związanymi z obsługą komunikacji masowej. Ponadto organ podkreślił, iż fakt, że w kiosku, poza asortymentem towarów typowych dla kiosków "RUCH", sprzedawane są bilety komunikacji miejskiej i karty postojowe, nie czyni kiosku obiektem związanym z obsługą komunikacji masowej. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzja ta została uchylona przez Wojewodę decyzją z "[...]", a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, niezbędna jest szczegółowa analiza funkcji istniejącego kiosku. W ocenie organu II instancji kiosk skarżącej należy zakwalifikować, jako obiekt obsługi komunikacji masowej, w kategorii wyjątku dopuszczonego planem. Ponadto organ podniósł, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazują, aby jedynym dopuszczalnym obiektem na działce nr "[...]" mógł być kiosk wyłącznie przeznaczony do sprzedaży biletów MPK. Podkreślił również, że przedmiotowa inwestycja polegać będzie jedynie na wymianie starego kiosku na nowy. Przy braku zgody na wymianę, pozostałby dotychczasowy kiosk, gdyż z upoważnienia Prezydenta Miasta O. wydana już została przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów decyzja z dnia "[...]" zezwalająca na lokalizację obiektu w pasie drogowym. Organ odwoławczy wskazał też, że Prezydent Miasta O. działający, jako organ winien uregulować tryb wydawania decyzji przez podległe jednostki organizacyjne w taki sposób, aby w przyszłości wyeliminować możliwość wydawania sprzecznych wzajemnie rozstrzygnięć. Reasumując organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia wniosku, jako dotyczącego inwestycji dopuszczalnej planem, z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 32-35 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta O., powtórnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kiosku model EURO-1 Firmy Budotechnika. Organ ten za bezcelowe uznał wydawanie postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości, gdyż problemem w sprawie nie jest kompletność projektu, czy jego zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, lecz kwestia, czy zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obiekt taki w ogóle może być zlokalizowany. Ponadto w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że celem zapisów planu zagospodarowania przestrzennego było uniemożliwienie zabudowy ciągu pieszego w centrum miasta, udrożnienie go przez likwidację pawilonów handlowych oferujących różny asortyment, podniesienie warunków estetycznych i funkcjonalnych dla handlu w centrum miasta. Zakaz sytuowania budek, kiosków i małych pawilonów miał wyeliminować wszelki drobny handel w tej lokalizacji. Obiektami związanymi z obsługą komunikacji masowej byłyby automaty do sprzedaży biletów, urządzenia informacyjne o rozkładach jazdy a także kiosk należący do MPK sprzedający wyłącznie bilety. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora Wojewoda decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ uznał stanowisko organu I instancji w odniesieniu do niezgodności inwestycji z planem za prawidłowe. Podniósł, że dominującym zakazem wyrażonym w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna dla terenu Centrum, jest niedopuszczenie do sytuowania drobnych obiektów usługowych, budek, kiosków i małych pawilonów poza obiektami związanymi z obsługą komunikacji masowej. Podkreślił, że zapis ten faktycznie uniemożliwia budowę obiektów, które nie są ściśle powiązane z obsługą komunikacji masowej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., M. C. zarzuciła organom: 1) rażące naruszenie postanowień rozstrzygnięcia Wojewody z dnia "[...]" poprzez nieuwzględnienie w ponownym postępowaniu uwag organu odwoławczego; 2) naruszenie art. 253 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie skargi na działanie urzędników Wydziału Geodezji i Budownictwa z dnia 30 stycznia 2010r, zawartej w treści odwołania od decyzji z dnia "[...]", nr "[...]"; 3) naruszenie art. 6 ust 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na ograniczaniu interesu prawnego strony do gospodarowania miejscem zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania; 4) mylne interpretowanie znaczenia "komunikacja masowa" wbrew regułom logiki oraz ustalonej linii orzecznictwa i doktryny w tym zakresie; 5) rażące naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięć na podstawie domniemania urzędniczego nie znajdującego podstawy prawnej ani też uzasadnienia wynikającego z analizy stanu faktycznego; 6) naruszenie art. 75 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów z oględzin, z których jasno wynika bezzasadność użytej w decyzji argumentacji, co do przeznaczenia zagospodarowania nowego obiektu, jak i jego rzekomego braku zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego; 7) rażące naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez stronnicze i niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie; 8) rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przez niemal całkowite pominięcie uzasadnienia faktycznego w sprawie oraz zawarcie w zaskarżonej decyzji powierzchownego uzasadnienia prawnego, ograniczającego się do cytowania uzasadnienia z poprzednich decyzji, które zostały uchylone; 9) rażące naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. poprzez stronnicze zebranie i interpretowanie materiału dowodowego, zignorowanie interesu publicznego, jak i słusznego interesu obywateli; 10) stosowanie przez Urząd Miasta w O. praktyk monopolistycznych poprzez eliminowanie z rynku przedsiębiorcy, który stanowi konkurencję dla Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji w O., którego założycielem jest Prezydent Miasta O. oraz wykorzystywanie pozycji dominującej tj. naruszenie art. 6 i 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007r. Z tych też powodów skarżąca wniosła o ostateczne rozstrzygnięcie zaistniałego sporu i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał przy tym, że w ocenie organów obu instancji zapis planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje zakaz sytuowania drobnych obiektów usługowych poza obiektami związanymi z obsługą komunikacji masowej, zajmującymi się wyłącznie sprzedażą biletów autobusowych a tego wymogu nie spełnia przedmiotowa inwestycja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]", Nr "[...]" odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kiosku handlowego model Euro-1 firmy Budotechnika, w miejscu istniejącego kiosku przy Al. J. P. (przy D.H.) na działce nr "[...]", obr. "[...]" w O. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zmianami, dalej Prawo budowlane) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten jest skorelowany z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami). W świetle tych rozwiązań w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy uchwalony po dniu 1 stycznia 1995r. ustawodawca zrezygnował z dotychczas obowiązującej koncepcji decyzji administracyjnej, jako łącznika między miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a pozwoleniem na budowę (Z. Niewiadomski (red.), Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyd. 2., Warszawa 2005, s. 362 i nast.). Zwolnienie inwestorów z obowiązku uzyskania przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nałożyło jednak na organy udzielające pozwolenia na budowę obowiązek, wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż organ ma obowiązek sprawdzić nie tylko kompletność przedłożonego projektu budowlanego i jego zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, ale także, czy zamierzona inwestycja jest dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów prawa miejscowego. Wskazać należy, że opisany obowiązek sprawdzenia rozwiązań projektowych z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki jak i projektu architektoniczno-budowlanego. Opisane rozwiązanie zmieniające w sposób radykalny dotychczasowy tryb postępowania w przedmiocie ustalania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, postawiło przed organami administracji architektoniczno-budowlanej zadanie dokładnego zbadania zapisów obowiązującego na danym terenie planu miejscowego, a w szczególności ustalenia określonego w planie przeznaczenia terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Negatywny wynik ustaleń organu, co do tej zgodności właściwie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (Z. Niewiadomski (red.), Komentarz do ustawy Prawo budowlane, Warszawa 2006, s. 419.) Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest właśnie zgodność projektowanej inwestycji - kiosku handlowego, typu EURO-1 firmy Budotechnika z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji uznały, że na terenie objętym planem miejscowym Centrum O. obowiązuje zakaz sytuowania obiektów usługowych, z wyjątkiem obiektów związanych z wyłączną obsługą komunikacji miejskiej. Skarżąca wyraziła odmienne stanowisko, stwierdzając, że plan miejscowy nie ogranicza możliwości powstania przedmiotowej inwestycji. Podnieść należy, że Uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia "[...]" (Dz. U. Woj. z 2003r., Nr 147, poz. 1806) został uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego miasta O. dla terenu CENTRUM, ograniczonego ulicami: S. P., J. P., T. K. i 22 Stycznia. Z zapisów i części graficznej rysunku powyższego planu wynika, że obszar nim objęty został podzielony funkcjonalnie, tzn. możliwe jest wyodrębnienie terenów o przeznaczeniu mieszkaniowym, jak również obszarów przeznaczonych jednoznacznie pod usługi, handel, place i ciągi piesze, czy też tereny komunikacji wewnętrznej i obszary zieleni urządzonej. Taka specyfikacja świadczy o świadomym zamyśle organu planistycznego. Ponadto w § 4 ust. 1 pkt. 5 przedmiotowego planu wprost wskazano, że: "na terenie objętym planem obowiązuje zakaz sytuowania drobnych obiektów usługowych (budek, kiosków, małych pawilonów itp.) poza obiektami związanymi z obsługą komunikacji masowej". Z zapisów planu wynika, że dominującą zabudową na obszarze planowanej inwestycji są ulice, place i ciągi piesze, choć fakultatywnie dopuszczono możliwość przeznaczenia części terenu pod lokalizację obiektów związanych tylko i wyłącznie z obsługą komunikacji masowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. uzasadnione jest stanowisko organów orzekających w sprawie, iż celem zapisów planu było uniemożliwienie zabudowy ciągu pieszego w centrum miasta, udrożnienie go przez likwidację pawilonów handlowych oferujących różny asortyment, podniesienie warunków estetycznych i funkcjonalnych dla handlu w centrum miasta. Za obiekty związane z obsługą komunikacji masowej należałoby uznać wiaty przystankowe, urządzenia informacyjne o rozkładach jazdy, automaty do sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, a także należący do MPK kiosk, przeznaczony do sprzedaży wyłącznie biletów autobusowych. Podnieść należy, iż wprawdzie pojęcie "komunikacja masowa" jest pojęciem nieostrym, to jednak niezależnie od zastosowanej wykładni, ocena tego, jaki rodzaj działalności jest dopuszczalny na przedmiotowym terenie, winna być dokonywana w kontekście przeznaczenia spornego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz zważywszy na fakt, iż teren ten znajduje się w pasie drogowym. Na ocenę tę nie może mieć wpływu, podnoszona przez skarżącą okoliczność, dotycząca sprzedaży dużej ilości biletów autobusowych, kart postojowych, prasy itp. Wszakże strona, ani w odwołaniu, ani w skardze nie negowała, iż w ramach prowadzonej przez nią działalności handlowej sprzedaje także inne asortymenty towarów, niezwiązane z komunikacją masową. Oznacza to, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z prawem miejscowym, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego. Trzeba jeszcze raz podkreślić, iż z przywołanych wyżej zapisów planu jednoznacznie wynika, iż wiodącą potrzebą na przedmiotowym terenie jest płynność ruchu pieszych i sprawne funkcjonowanie przystanków MPK, zaś usługi związane z obsługą komunikacji masowej mają stanowić jedynie jej uzupełnienie. Zatem fakt, iż na przedmiotowym terenie możliwa jest lokalizacja obiektów związanych z obsługą komunikacji masowej nie oznacza, iż może to być jakakolwiek działalność usługowo – handlowa, zwłaszcza ta, która sprzedażą biletów autobusowych i kart postojowych zajmuje się tylko miedzy innymi wśród wielorakiego asortymentu towarów. Niezasadny, zatem jest zarzut skarżącej, dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten daje każdej osobie posiadającej tytuł prawny do terenu prawo do jego zagospodarowania, ale pod warunkiem, że jest to zgodne z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi zastrzeżeń Sądu ostateczne rozstrzygnięcie przez organy kwestii niezgodności planowanego projektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważania organów administracji publicznej w tej kwestii są wystarczające do uznania, że usytuowanie nowego kiosku handlowego, w pasie drogowym ulicy P. (przy D.H.), na działce nr "[...]", obr. "[...]" w O., nie odpowiadałoby wymogom przyjętym w planie miejscowym dla tego terenu. W związku z tym nie można uznać za zasadne zarzutów skarżącej, odnoszących się do pogwałcenia przez organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postaci rażącego naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 oraz art. 77 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie sprawy oraz brak działania na podstawie i w granicach prawa. Należy przy tym zauważyć, że czym innym jest prawo do dysponowania gruntem, wynikające z decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w O. z dnia "[...]" w przedmiocie zezwolenia na lokalizację kiosku handlowego w pasie drogowym, a czym innym możliwość uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji w pasie drogowym. Pozwolenie na budowę nie może być udzielone nawet, jeśli strona wykaże prawo do gruntu, jeżeli zamierzona inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako nieuzasadniony ocenił też zarzut skargi, dotyczący nieuwzględnienia przez organ I instancji w ponownym postępowaniu uwag organu odwoławczego, zawartych w rozstrzygnięciu Wojewody z dnia "[...]". Należy mieć na uwadze, że organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. winien ograniczyć się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Organ II instancji nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Ingerencja zaś w treść przyszłego rozstrzygnięcia, w postaci zaleceń, co do konkretnego sposobu załatwienia sprawy, nie znajduje uzasadnienia w przepisach K.p.a. (niepublikowany wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 2127/9). Analiza uzasadnienia decyzji organu I, która zapadła po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazuje, że organ ten ustosunkował się do wszystkich uwag organu odwoławczego. Uzasadnienie to zawiera wyczerpujące rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Tym samym Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracyjne orzekające w sprawie art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone rozstrzygnięcia obydwu instancji spełniają wskazane wyżej wymogi, a w szczególności – wbrew twierdzeniom skarżącej – szczegółowo przedstawiają przesłanki odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Pamiętać przy tym należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja, jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Zarówno zaskarżona decyzja, jaki i decyzja organu I instancji zawierają jasno sprecyzowane motywy, którymi organy kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać skarżącej należy, że kwestie dotyczące stosowania praktyk monopolistycznych nie wchodzą w zakres kognicji sądów administracyjnych. Problemami tymi zajmują się właściwe organy antymonopolowe. Także żądanie rozpatrzenia skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez urzędników Wydziału Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta w O. nie mogło zostać uwzględnione. Sądy administracyjne nie są, bowiem właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych, wnoszonych w trybie określonym w dziale VIII (art. 227-240) K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Na działanie administracji publicznej w sprawach petycji skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 9 listopada 2006r., sygn. akt I OZ 1133/06, system LEX nr 321541 W tym stanie rzeczy skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.