II SA/Ol 409/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]" w przedmiocie oddalenia wezwania o usunięcie naruszenia prawa postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z akt sprawy przekazanych wraz ze skargą wynika, że zaskarżoną uchwałą Rada Powiatu oddaliła wezwanie H. S. do ponownego rozpatrzenia skarg złożonych do Rady Powiatu. W uzasadnieniu skargi Rada Powiatu wskazała, że H. S. przedstawiła pięć skarg, które złożyła do Rady Powiatu oraz wyraziła niezadowolenie ze sposobu ich rozpoznania. Skargi te dotyczyły zakupu leków dla mieszkańców Domu Pomocy Społecznej, wystąpienia przez Dyrektora Domu Pomocy Społecznej o przekazywanie 70% emerytury M. G. (ojca skarżącej) mieszkańca Domu Pomocy Społecznej bez jego zgody, rozliczeń depozytów zmarłych mieszkańców Domu Pomocy Społecznej, skarg na doręczyciela i pracowników Domu Pomocy Społecznej za odbieranie korespondencji i emerytury M. G. bez jego upoważnienia oraz skargi na pracowników Domu Pomocy Społecznej w sprawie rozliczenia finansowego zakupu okularów dla M. G. Organ wskazał, że trzy z wniesionych skarg w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) zostały rozpatrzone bezpośrednio przez Radę Powiatu na podstawie art. 229 pkt 4 kpa. Uchwały Rady Powiatu doręczono skarżącej. Dwie skargi zostały zaś przekazane do rozpoznania w oparciu o art. 232 § 2 kpa organowi właściwemu, tj. Dyrektorowi Domu Pomocy Społecznej i na te skargi odpowiedział tenże organ. Na powyższą uchwałę Rady Powiatu skargę wywiodła H. S. W uzasadnieniu skargi H. S. wskazała, że w czasie pobytu jej Ojca M. G. w Domu Opieki Społecznej (DPS) stwierdziła wiele nieprawidłowości i w tej sprawie prowadziła korespondencję z Dyrektorem DPS i samorządem powiatowym. Podnoszone zastrzeżenia były przemilczane lub bagatelizowane i nie traktowano pism skarżącej jako skarg zgodnie z art. 222 kpa. Wobec powyższego w roku 2010 złożyła do organu 5 pism tytułując je skargami. Skarga z dnia 18.02.2010 r. dotyczyła bezprawnego pobierania przez pracowników DPS części emerytury przesyłanej dla Ojca skarżącej oraz pobierania i otwierania korespondencji. Do dnia wniesienia skargi do Sądu, skarżąca nie otrzymała zawiadomienia odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 238 § 1 kpa. Skarga z dnia 6.03.2010 r. dotyczyła bezprzetargowego zakupu leków i w zasadniczej części została oddalona jako bezzasadna, a w części dotyczącej zaprzestania udzielania przez aptekę rabatu w wysokości 10% nie udzielono skarżącej odpowiedzi. Skarga z dnia 29.07.2010 r. dotyczyła dwóch wątków: a/ dlaczego do miesiąca kwietnia 2010 r. nie zlikwidowano depozytów dotyczących 145 osób zmarłych w latach 1992 — 2009 r. b/ czy w przypadku czasowej nieobecności mieszkańca w DPS zwracano płatnikom, tj. mieszkańcom i organom samorządowym nadpłaty z tego tytułu. Powyższa skarga została uznana za bezzasadną a w uzasadnieniu pominięto zagadnienia społecznie istotne wymienione wyżej w pkt. a i b, a zajęto się wyłącznie wątkiem osobistym skarżącej. Skarga z dnia 3.08.2010 r. dotyczyła bezprawnego wystąpienia Dyrektora DPS do KRUS z wnioskiem potrącania należności za pobyt w DPS z emerytury Ojca skarżącej. Skargę uznano za bezzasadną twierdząc, że M. G. wyraził zgodę na potrącanie co jest kłamstwem, gdyż Ojciec skarżącej wyraził tylko zgodę na ponoszenie kosztów pobytu w DPS co jest sprawą oczywistą. Skarga z dnia 3.09.2010 r. dotyczyła rozbieżności kosztów wykonania okularów dla M. G., a więc i wiarygodności dokumentów w sprawie. Na tą skargę skarżąca nie otrzymała zawiadomienia odpowiadającego wymogom przepisu art. 238 § 1 kpa. W związku z tym, że: - skargi z dnia 18.02.2010 r. i z dnia 03.09.2010 r. zostały nierozpatrzone, - skarga z dnia 6.03.2010 r. została rozpatrzona tylko częściowo, - zarzuty wymienione w skargach z dnia 18.02.2010 r., z dnia 6.03.2010 r., z dnia 29.07.2010 r. oraz z dnia 3.08.2010 r. zostały potwierdzone przez organy kontrolne NIK i Wojewody to pismem z dnia 9.02.2011 r. skarżąca wystąpiła do Przewodniczącej Rady Powiatu z wnioskiem rozpatrzenia skarg nierozpatrzonych i ponownego rozpatrzenia skarg pozostałych w związku z ustaleniami organów kontrolnych. W ocenie bowiem skarżącej należy jednoznacznie rozstrzygnąć czy racja leży po stronie Rady Powiatu czy organów kontrolnych oraz rozpatrzyć skargi nierozpatrzone. W odpowiedzi na to pismo skarżąca otrzymała uchwałę Rady Powiatu oddalającą jej wnioski z dnia 9.02.2011 r. W skardze podniesiono dalej, że uzasadnienie uchwały jest wręcz kuriozalne, Rada Powiatu podtrzymuje bezkrytycznie ustalenia Rady Powiatu poprzedniej kadencji stwierdzając, że ustalenia organów kontrolnych były znane Komisji Rewizyjnej więc nadal pozostaje bez odpowiedzi pytanie: kto ma rację Rada Powiatu czy organy kontrolne. Jeżeli Rada Powiatu podtrzymuje swoje stanowisko to powinna merytorycznie i prawnie uzasadnić, że Delegatura NIK i Wojewoda nie mają racji. Ponadto Rada Powiatu stwierdza, że wniesione skargi już w dniu ich składania były bezzasadne bo nieprawidłowości wcześniej zostały usunięte, ale też nie ma uzasadnienia prawnego tego poglądu. W ocenie skarżącej, żaden przepis prawa nie powoduje bezzasadności skarg w sprawach określonych w art. 227 kpa składanych nawet po usunięciu nieprawidłowości. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Rady Powiatu do rozpatrzenia w pełnym zakresie jej wniosku z dnia 9.02.2011r., który uważa za uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że skargi skarżącej kierowane do Rady Powiatu dotyczyły niewłaściwego funkcjonowania Domu Pomocy Społecznej. Skarżąca składając skargi przywoływała jako podstawę ich wniesienia przepisy Działu VIII, Rozdziału 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, które regulują postępowanie w sprawie skarg i wniosków. Także w piśmie z dnia 9 lutego 2011 r. skarżąca powołuje się na te przepisy i żąda rozpoznania nierozpoznanych skarg i prawidłowego rozpatrzenia skarg w jej ocenie niewłaściwie załatwionych. Zaskarżona do Sądu uchwała w przedmiocie oddalenia wezwania o usunięcie naruszenia prawa jest w istocie ponowną odpowiedzią na podstawie art. 229 pkt 4 kpa na skargi skarżącej. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zakwalifikowanie pisma będącego przedmiotem wniosku do trybu postępowania skargowego regulowanego przepisami Działu VIII kpa zatytułowanym Skargi i wnioski, ma ten skutek, że nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. Sprawy skargowe nie należą do właściwości sądu administracyjnego, gdyż rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania właściwych organów oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Sprawy te nie zostały poddane orzecznictwu sądowoadministracyjnemu, jako że żadna z procedur nie przewiduje dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 30/10 nr LEX nr 643335, orzeczenie opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2389/10 LEX nr 743417 (orzeczenie opublikowane na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządu terytorialnego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII kpa nie podlega kontroli tego sądu. Skarga powszechna określona w tych przepisach jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy skargi zmierzającej do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.