II SA/Ol 41/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. J., reprezentowany przez radcę prawnego K. M., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w O. z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł z tytułu ujawnionej w dniu "[...]" okoliczności urządzania gier na automatach: Apollo Games nr "[...]" oraz Apollo Games nr "[...]", poza kasynem gry, tj. w lokalu "[...]" przy ul. W. "[...]" w O., zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że osiągane przez skarżącego miesięczne dochody nie dają mu możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 24 000 zł bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Ponadto wskazano, iż zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zaznaczono, iż ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Jednocześnie podkreślono, iż brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżącego oraz jego rodziny i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W związku z tym, iż postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek strony skarżącej, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednakże dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, iż strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała ani nie poparła żadnymi dokumentami swoich twierdzeń, dotyczących negatywnych skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Zawarła jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację finansową, co nie jest wystarczające do stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro bowiem skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie kwoty nałożonej kary pieniężnej do stanu majątkowego skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Tymczasem w niniejszej sprawie nie wykazano jak kształtuje się bieżąca sytuacja finansowa skarżącego, a w konsekwencji nie wskazano konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.