II SA/Ol 415/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w sprawie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 178.655,20 zł za zajęcie pasa drogowego wyszczególnionych w sentencji decyzji ulic "[...]". W dniu 9 czerwca 2008 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję, a następnie dnia 16 czerwca 2008 r. złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku Spółka wywiodła, że decyzja o nałożeniu kary została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sprawa była już prawomocnie rozstrzygnięta i brak było podstawy prawnej do wydania decyzji nakładającej karę pieniężnej. Skarżąca zarzuciła ponadto celowe i świadome wykorzystanie przez organ sytuacji strony w celu naliczenia jej spornej kary. W ocenie Spółki zapłata kary w kwocie 178.655,20 zł wpłynie na jej kondycję finansową, co może spowodować dalsze reperkusje finansowe, w tym utratę płynności finansowej i w konsekwencji dalsze trudne do oszacowania straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja cytowanego przepisu wskazuje, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek zawartych w tym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli spełniona jest jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1155/07, uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, nie jest wystarczające samo powtórzenie treści przepisu. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczna ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1155/07, 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 871/04, 12 października 2004 r., sygn. akt OZ 493/04, 20 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 214/04, 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04, 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 30/04, 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04- niepublikowane, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie wskazane w tym przepisie istotne, niekorzystne z punktu widzenia interesów skarżącego, bezpośrednie następstwa wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd wzruszona. Podkreślenia wymaga, że ocena wystąpienia tych następstw oderwana jest od merytorycznej oceny zasadności skargi. Sąd ustala czy grożąca szkoda jest znaczna, a ewentualne skutki – trudne do odwrócenia w oparciu o podane przez wnioskodawcę okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaistnienie przesłanki wywołania trudnych do odwrócenia skutków również należy rozważać z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1155/07). W niniejszej sprawie nie można uznać, aby skarżąca wykazała, że w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki wynikające z cytowanego przepisu. Przede wszystkim nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności faktycznych uzasadniających złożony wniosek. Wskazała jedynie, że wykonanie decyzji wpłynie na jej kondycję finansową, co może spowodować dalsze reperkusje finansowe, w tym utratę płynności finansowej i w konsekwencji dalsze trudne do oszacowania straty. Niewątpliwie uiszczenie jakiejkolwiek kwoty wpływa na stan finansów podmiotu zobowiązanego, jednakże ogólnikowe powołanie się na ewentualne przyszłe straty nie stanowi uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Jednocześnie Sąd zauważa, że przedmiotem postępowania jest nałożenie na Spółkę kary pieniężnej, która jest z natury rzeczy odwracalna. W razie uchylenia zaskarżonego aktu kwota pieniężna podlegać będzie zwrotowi, co oznacza, że nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka nie uprawdopodobniła zatem istnienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być natomiast ocena jej zgodności z prawem. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje wydając wyrok (art. 132 powołanej ustawy). Postanowienie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej nie może stanowić surogatu zasadniczego rozstrzygnięcia sprawy, nie może być więc zdeterminowane oceną kwestionowanej decyzji z punktu widzenia jej prawidłowości (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 488/06, niepublikowane). Skarżąca natomiast nie uzasadniła wniosku, lecz przedstawiła zarzuty przeciw zaskarżonej decyzji, co nie może stanowić podstawy do wstrzymanie wykonania tej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.