II SA/Ol 422/19

Dnia 4 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 roku sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" działając na podstawie art. 124 ust, 1, ust. 2-7 w zw. z art. 4 pkt 18, art. 6 pkt 1, art. 9a, art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), dalej: ug.n., Starosta "[...]" orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z niezbędnej części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu "[...]", gmina "[...]", jako działka nr "[...]" o pow. "[...]", stanowiącej własność B. R., poprzez zezwolenie Spółce A, na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość, napowietrznej telekomunikacyjnej linii światłowodowej na istniejącym słupie wraz z montażem stelaża zapasu i mufy odgałęźnej na słupie. Jednocześnie Starosta ustalił zakres ograniczenia prawa własności i zobowiązał Spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wybudowaniu linii światłowodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji, B. R. zarzuciła jej wadliwość i konflikt interesów. Podniosła, że udostępnienie gruntu na realizację projektu nie jest warunkiem koniecznym, gdyż są inne alternatywne drogi, a ponadto realizowany we wsi "[..]" projekt ma cechy inwestycji konkurencyjnej, zaś nadano mu charakter inwestycji celu publicznego. Wskazała, że podpisała zgodę na udostępnienie gruntu na zaprojektowanie i budowę sieci i przyłącza telekomunikacyjnego wraz z urządzeniami towarzyszącymi za odpłatnością w kwocie 5.000 zł. Zaś inwestor zaproponował właścicielce nieruchomości kwotę 500 zł za udostępnienie gruntu, na co się nie zgodziła. Stwierdziła, że wydając decyzję organ powinien rozważyć interes prywatny z interesem publicznym, a tym samym wziąć pod uwagę możliwość realizacji inwestycji w innym wariancie, alternatywnymi drogami, na co wskazała przed wydaniem decyzji Starosty, a nie kierować się wyłącznie względami ekonomicznymi. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia "[...]" Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako: k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że inwestycja planowana przez działkę nr "[...]", położoną w obrębie "[...]", mająca polegać na założeniu i przeprowadzeniu napowietrznej telekomunikacyjnej linii światłowodowej na istniejących słupach energetycznych wraz z urządzeniami towarzyszącymi, jest realizowana w związku z budową Sieci szerokopasmowej realizowanej w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020, I Oś Priorytetowa – "Powszechny dostęp do szybkiego Internetu", przygotowanego przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji oraz Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju i ma na celu realizację linii światłowodowej do wszystkich szkół i placówek oświatowych w powiecie iławskim, w tym do "[..]". Nie ma zatem wątpliwości, że inwestycja ta ma charakter użyteczności publicznej i celem jej jest wyeliminowanie terytorialnych różnic w dostępie do szerokopasmowego Internetu oraz podłączenie do ogólnopolskiej sieci edukacyjnej (OSE) "[...]". Inwestycja ta jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]", zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w "[...]", zmienionym uchwałą z dnia "[...]", na co wskazuje wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy ‘[...]" z dnia "[...]" wydany przez Wójta Gminy "[...]" oraz pismo Wójta Gminy z "[...]". Zgodnie z ustaleniami planu, działka nr "[...]" w obrębie "[...]" położona jest na terenie oznaczonym symbolem M2 - tereny zabudowy mieszkaniowej, zabudowa jednorodzinna (granica obszaru chronionego zbiornika wód podziemnych). W ustaleniach dotyczących infrastruktury technicznej, w zakresie obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych przewidziano, że obiekty, urządzenia i trasy telekomunikacyjne oraz stacje telefonii komórkowej mogą być lokalizowane wg potrzeb i wymogów technicznych, przy spełnieniu warunków wynikających z przepisu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zgodnie z rozporządzeniem z dnia 14 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie Województwa. Obiekty i instalacje zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie mogą być lokalizowane na obszarach chronionego krajobrazu. W ustaleniach końcowych planu, w § 32 zawarto informację, że inwestycje celu publicznego oznaczone i nieoznaczone w planie mogą być lokalizowane bez ograniczeń pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Wójt Gminy "[...]" w piśmie z dnia 27 listopada 2018 r. stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie linii światłowodowej do placówek oświatowych/szkół wpisuje się w cel publiczny określony w art. 6 pkt 1 u.g.n., gdyż należy do inwestycji z zakresu łączności publicznej, zatem jest zgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właścicielki nieruchomości na zaprojektowanie i budowę przyłącza telekomunikacyjnego wraz z urządzeniami towarzyszącymi do budynku szkoły w "[...]" oraz na dysponowanie gruntem na cele budowlane związane z budową przyłącza, tj. podwieszenie kabla światłowodowego nad działką nr "[...]". Pomiędzy stronami nie doszło jednak do porozumienia, właścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na zaproponowane przez inwestora warunki. W związku z powyższym, w sytuacji, w której strony nie mogły dojść do porozumienia, Starosta "[...]" był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 u.g.n. W skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody, B. R. zarzuciła jej: naruszenie przepisów k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz zaniechaniu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i ujawnienia stanu faktycznego sprawy, pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wiedzy i wyjaśnień co do zrealizowanego we wsi "[...]" podobnego projektu z funduszy unijnych oraz nadanie sprawie statusu rządowego na każdym etapie postępowania. Ponadto, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n., polegające na nieuwzględnieniu przedstawionych wniosków dowodowych odnośnie jej zgody na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych oraz obejście przepisów prawa przez interpretację treści powyższego artykułu na korzyść inwestora. Podniosła, że organ odwoławczy nie skupił się na warunkach wyrażenia zgody przez właściciela na posadowienie sieci przesyłowej, a jedynie na kategorycznej odmowie zawarcia porozumienia oraz, że nie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z jej działki, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wskazała, że podłączenie do internetu "[...]" miało nastąpić przy realizacji poprzedniego projektu, realizowanego przy wsparciu funduszy unijnych, a nakładanie się dwóch projektów na ten sam cel budzi podejrzenie istnienia nieprawidłowości przy ich realizacji i działania na szkodę interesów obywateli. Ponadto, wnioskodawca nie dokonywał weryfikacji alternatywnych tras doprowadzenia sieci do szkoły, a jedynym kryterium jakie przyjął było uwarunkowanie ekonomiczne i czasowe oraz taki bieg trasy, który pozwalał ominąć przepisy budowlane. Wskazała dodatkowo, że wyraziła zgodę na przeprowadzenie sieci na określonych przez nią warunkach, a inwestor jest podmiotem komercyjnym, który dba o interes prywatny. Obowiązkiem zaś organu jest rozważyć, czy proponowane przez dwie strony warianty przebiegu inwestycji są możliwe do zrealizowania oraz najmniej dotkliwe dla właścicieli gruntów, a wydając decyzję organ powinien rozważyć interes prywatny z interesem publicznym i nie może kierować się wyłącznie wnioskiem inwestora. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda w całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Zgodnie z art. 124 u.g.n., starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje - jak stanowi cytowany przepis - zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia następuje z urzędu lub na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej i powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 powołanej ustawy). Należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, iż decyzje wydawane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, dostępny w Internecie). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, dostępne w Internecie). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Bezsporny jest bowiem fakt, że Spółka, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej, realizuje cel publiczny. Przedmiotowa inwestycja polega bowiem na budowie napowietrznej telekomunikacyjnej linii światłowodowej, a w myśl art. 6 pkt 1 u.g.n. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji jest inwestycją celu publicznego. W myśl zaś art. 4 pkt 18 u.g.n., użyte w ustawie sformułowanie "łączność publiczna" oznacza infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Jak wynika z wniosku Spółki, planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny, o którym mowa w myśl art. 6 pkt 1 u.g.n. Wątpliwości Sądu nie budzi też fakt, że jest inwestycja zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]", zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia "[...]", zmienionym uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]", na co wskazuje wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" z dnia "[...]" wydany przez Wójta Gminy "[...]" oraz pismo Wójta Gminy z "[...]". Poza tym, decyzja organu pierwszej instancji wskazuje na czym polega ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. W pkt I decyzji, organ stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej nr "[...]" polega na uprawnieniu inwestora na założeniu i przeprowadzeniu przez powyższą nieruchomość napowietrznej telekomunikacyjnej linii światłowodowej (długości 3 metrów) na istniejącym słupie wraz z montażem stelaża zapasu i mufy odgałęźnej na słupie. Decyzja organu pierwszej instancji określa jednocześnie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość skarżącej, jak i zakres uszczuplenia władztwa w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie, w ocenie Sądu, odpowiadają prawu. Odnośnie zaś do przeprowadzonych rokowań między inwestorem a właścicielem nieruchomości, należy wskazać, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, przy czym spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w tym przepisie szczególnej formy takich rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11). Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza zaś stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Z akt administracyjnych wynika, że na skutek podjętych z właścicielką działki nr "[...]" położonej w obrębie "[...]" negocjacji, skarżąca w dniu 1 sierpnia 2018 r. podpisała oświadczenie o braku zgody na nieodpłatne dysponowanie przedmiotowym gruntem na cele budowlane związane z budową przyłącza telekomunikacyjnego wraz z urządzeniami towarzyszącymi do budynku "[...]". Pismem z 21 sierpnia 2018 r., pełnomocnik inwestora wystąpił do właścicielki działki nr "[...]", o wyrażenie zgody na umieszczenie kabla na słupach energetycznych stojących na tej działce, wskazując, że jest to jedyna możliwość uzasadniona ekonomicznie i czasowo na uruchomienie dostępu do internetu w "[...]". Jednocześnie poinformowano właścicielkę o możliwości zrekompensowania ewentualnych niedogodności z tym związanych w formie jednorazowego odszkodowania w wysokości 185 zł oraz poproszono o kontakt w celu ustalenia kwoty satysfakcjonującej obie strony. Właścicielka nie odpowiedziała na zaproponowaną przez inwestora kwotę odszkodowania, w związku z czym ten uznał, że negocjacje zakończyły się wynikiem negatywnym. Następnie, po wszczęciu przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej działki, przeprowadzona została w Starostwie Powiatowym rozprawa administracyjna, w trakcie której B. R. zaproponowała wynagrodzenie za wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji w wysokości 5.000 zł, inwestor zaś zaproponował 500 zł. Ponadto, w związku z propozycją właścicielki poprowadzenia inwestycji inną drogą, pełnomocnik Spółki, pismem z dnia 22 stycznia 2019 r., wyjaśnił, że spośród sześciu innych koncepcji jedynie pierwotna koncepcja ma uzasadnienie ekonomiczne i techniczne. Należy przy tym podkreślić, że nie jest istotne z czyjej winy nie doszło do zawarcia ugody, bowiem przesłanka określona w art. 124 ust. 3 u.g.n. jest spełniona przez sam fakt podjęcia rokowań, co w przedmiotowej sprawie miało bez wątpienia miejsce. Z kolei, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki (w tym finansowe), które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji przez organ w trybie art. 124 u.g.n. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. I OSK 1274/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Gd 635/07, oba dostępne w CBOSA). W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że planowana przez Spółkę inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 u.g.n., uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej. Z wyżej wymienionych powodów zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a poglądu tego nie podważają zarzuty i argumenty skargi. Przede wszystkim, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący kwestii zmiany przebiegu, czy też innej lokalizacji napowietrznej linii światłowodowej. Wskazać bowiem należy, że organ wydający decyzję w trybie art. 124 u.g.n. w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie może dokonywać żadnych ustaleń co do prawidłowości, czy też zasadności lokalizacji inwestycji. Dlatego też w niniejszej sprawie organy nie mogły oceniać, dlaczego planowana inwestycja ma przebiegać przez działkę skarżącej. Jak wskazano w orzecznictwie: "ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji (wyrok NSA z 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2587/12). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sposobu przeprowadzenia rokowań, skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni przyjmuje jako własny pogląd prawny zawarty w wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2018 r. (sygn. akt I OSK 1897/16) stanowiący, że decyzja o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., podlegałaby uchyleniu z przyczyn związanych z rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., jeżeli: rokowania się nie odbyły i nie ma podstaw do założenia a priori ich oczywistej bezcelowości, rokowania się odbyły, jednak zostały przeprowadzone przez podmiot inny, niż zamierzający wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, działania mające być uznane za rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. były w istocie pozorne oraz decyzja o udzieleniu przedmiotowego zezwolenia została wydana, mimo że do wniosku o jej wydanie nie dołączono dokumentacji z przeprowadzonych rokowań, utrwalającej i potwierdzającej ich odbycie. Dla oceny prawidłowości decyzji z tej perspektywy nie mają znaczenia same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielom takie warunki, które są dla nich korzystne, czy takie, które są dla nich nie do przyjęcia. Reasumując, wydanie zakwestionowanej, jak też poprzedzającej ją decyzji, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności, uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skarżącej, dotyczące poprzedniego projektu podłączenia do internetu "[..]". Kwestia ta pozostaje bowiem poza przedmiotowym postępowaniem, które dotyczy wniosku inwestora z dnia 4 grudnia 2018 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.