II SA/Ol 450/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 28 listopada 2012 r. M. M. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały tego organu Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej, usługowej i infrastruktury technicznej w obrębie geodezyjnym "[...]" i "[...]", Gm. "[...]". Uchwała Rady Gminy "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]’ w sprawie odmowy uwzględnienia powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 26 lutego 2013 r. Następnie w dniu 28 marca 2013 r. (data wpływu do organu) M. M. złożył ponowne wezwania do usunięcia naruszenia prawa – uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]". Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. M. M. wywiódł do Sądu skargę na uchwałę Radę Gminy "[...]" Nr "[...]", kwestionując ją w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że instytucji wezwania nie można traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. W piśmie procesowym datowanym na 27 czerwca 2013 r. M. M. podniósł m.in., że zakres wezwania do usunięcia naruszenia prawa i następnie zaskarżenia tego naruszenia jest zupełnie inny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podstawę zaskarżenia przedmiotowej uchwały stanowił art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz .U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Z unormowania tego wynika uprawnienie do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie tego środka prawnego następuje po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przed zbadaniem jednak, czy w tej sprawie skarżący legitymuje się interesem prawnym lub uprawnieniem, które zostało naruszone zaskarżoną uchwałą, Sąd w pierwszej kolejności miał obowiązek zbadania, czy niniejsza skarga została wniesiona w terminie oraz czy przed jej wniesieniem został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wspomniany przepis uzależnia bowiem wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie tylko od naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ale także od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia tego naruszenia i wniesienia skargi w ustawowym terminie, do którego obliczania ma zastosowanie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący dwukrotnie wezwał Radę Gminy "[...]" do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego przedmiotowej uchwały. Pierwsze wezwanie zostało skierowane do organu w dniu 28 listopada 2012 r. i skarżący otrzymał na nie odpowiedź - Uchwała Rady Gminy "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]". Natomiast kolejne wezwanie skarżący wywiódł w dniu 28 marca 2013 r. W związku z tym rozważenia wymaga, czy możliwe jest wielokrotne składanie przez tę samą osobę wezwania do usunięcia narusza prawa oraz ustalenie, od którego wezwania do usunięcia naruszenia należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przedstawiane jest stanowisko, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Nadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, wnoszących skargi na podstawie art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. Przyjęcie odmiennego poglądu, że ten sam skarżący może wielokrotnie występować z wezwaniem o usunięcie naruszenia do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Reasumując wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem już wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, iż wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie nie oznacza, że może nastąpić wielokrotnie (por. postanowienie NSA z 1 października 2008r. sygn. akt II OSK 373/08). W sytuacji gdy ten sam skarżący wielokrotnie składa wezwanie do usunięcia naruszenia należy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2008 r. (sygn. akt II OSK 1420/08, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) termin do wniesienia skargi liczyć od daty pierwszego wezwania. Wezwanie o którym mowa w art. 101 ust. 1 stanowi bowiem substytut środka odwoławczego, jest sformalizowanym środkiem prawnym, podobnie jak sformalizowane jest postępowanie sądowoadministracyjne. W świetle powyższych rozważań należy więc przyjąć, iż dla skarżącego termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę rozpoczął bieg z dniem udzielenia odpowiedzi przez organ na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 listopada 2012 r., a zatem z dniem 26 lutego 2013 r. Termin ten upłynął w dniu 28 marca 2013 r. Przedmiotowa skarga została wniesiona dniu 26 kwietnia 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym z mocy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić