II SA/Ol 453/17

Dnia 6 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji decyzją z dnia "[...]" nałożył na B. S. prowadzącego Przedsiębiorstwo A, karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dokonanie powyższego naruszenia stwierdzono w dniu 15 września 2016 r. w A przy ul. A podczas przeprowadzonej kontroli drogowej autobusu marki A o numerze rejestracyjnym "[...]", którym kierował T. G.. Zatrzymanie do kontroli zostało poprzedzone obserwacją kontrolowanego autobusu na przystankach przy ul. A i B w A. Kontrolowanym autobusem kierowca wykonywał przewóz osób na linii regularnej A w imieniu przedsiębiorcy B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo A przy ul. A. Podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że kierowca zabrał pasażera z ul. A naprzeciwko hotelu A, z którym następnie podjechał na przystanek przy ul. A w A. Do kontroli kierowca okazał wypis z zezwolenia nr "[...]" z obowiązującym rozkładem jazdy, zgodnie z którym kierowca powinien odjechać z przystanku przy ul. B. w Olsztynie o godzinie 11:40. Niemniej jednak przystanek przy u Linki zgodnie z decyzją władz miasta został kilka miesięcy wcześniej zlikwidowany i przeniesiony na ulicę C, o czym przedsiębiorca został poinformowany. Przebieg ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr "[...]" z dnia 15 września 2016 r. W dniu 14 lutego 2017 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wydanej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego, w szczególności przez bezpodstawne zaniechanie ponownego przesłuchania świadka - kierowcy T. G., nieustalenie przez organ danych umożliwiających przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która rzekomo miała wsiąść do pojazdu kierowanego przez T. G. przed rozpoczęciem realizacji kursu, zaniechanie przesłuchania tej osoby oraz zaniechanie przesłuchania inspektorów przeprowadzających kontrolę w dniu 15 września 2016 r., - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że okoliczność potwierdzająca naruszenie została udowodniona, - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 11 k.p.a. m. in. poprzez stwierdzenie, że ponowne przesłuchanie T. G. oraz kontrolujących inspektorów miałoby na celu jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi w trakcie kontroli oraz niezasadne przedłużanie postępowania, - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - naruszenie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sankcja w wysokości 3000 zł określona w powołanych przepisach obejmuje także zmiany i aktualizację zezwolenia, w przypadku, gdy przystanek ujęty w rozkładzie jazdy nie został zlikwidowany, a jedynie przeniesiony w inne miejsce ze względu na lepszą lokalizację. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do przyjęcia, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym i argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie mogą być podstawą do jej zmiany. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje zaś, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli kierowca T. G., realizując przewóz osób na linii regularnej A kursem z godziny 11:40 z przystanku początkowego z A, zabrał pasażera z ul. B w A, z miejsca znajdującego się w pobliżu hotelu A, co potwierdza nagranie zapisane na płycie CD znajdującej się w aktach sprawy. Potwierdził to kierowca T. G. przesłuchany w charakterze świadka. Z tego przystanku kierowca kontynuował przewóz osób na ww. linii. Natomiast zgodnie z rozkładem jazdy okazanym do kontroli kierowca powinien rozpocząć przewóz osób na przystanku przy ul. A w A, gdyż po likwidacji przystanku przy ul. B w A z dniem 31 marca 2016 r. jest on przystankiem początkowym linii realizowanej przez skarżącego. W ocenie organu odwoławczego kierowca zabierając pasażera z ul. B w A naruszył warunki ww. zezwolenia, ponieważ przepis art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, zabrania zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy podczas wykonywania przewozów regularnych. Organ wskazał, że powyższą okoliczność potwierdzają następujące dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka, kserokopia zezwolenia nr"[...]" i rozkładu jazdy, płyta CD z nagraniem przejazdu autobusu, pismo Burmistrza z dnia 13 października 2016 r., kserokopia uchwały nr Xll/93/2015 Rady Miejskiej z dnia 18 grudnia 2015 r. wraz z załącznikiem nr 2 i pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 2 grudnia 2016 r. Uwzględniając powyższe słusznie w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2.3 załącznika nr 3 wymienionej ustawy. Skargę na ww. decyzję wywiódł B. S., działając przez swojego pełnomocnika. Wniósł o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: Naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., wyrażające się nieprzeprowadzeniem kompleksowego postępowania dowodowego, w szczególności bezpodstawne zaniechanie ponownego przesłuchania świadka kierowcy T. G., nieustalenie przez organ danych umożliwiających przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która rzekomo miała wsiąść do pojazdu kierowanego przez T. G. przed rozpoczęciem realizacji kursu, a w konsekwencji zaniechanie przesłuchania tej osoby oraz zaniechanie przesłuchania inspektorów przeprowadzających kontrolę w dniu 15 września 2016 r. W konsekwencji doprowadziło to do dokonania przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych, m.in. poprzez przyjęcie przez organ że kierowca w dniu kontroli zabrał pasażera z miejsca do tego niewyznaczonego; naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. przyjęcie, że okoliczność potwierdzająca naruszenie została udowodniona, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie uzasadnia uznania ww. okoliczności za udowodnioną; naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonej decyzji przez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, które nie przesądzają o zasadności nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, co też uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; naruszenie art. 11 k.p.a. m. in. poprzez wskazanie, że ustalenie danych osobowych pasażera i jego ewentualne przesłuchanie ma celu jedynie przedłużenie postępowania. II. Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.: - art. 92a ust. 1, 2 i 6 w zw. z lp. 2.2.3. załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ I instancji, że sankcja w wysokości 3000 zł określona w powołanych wyżej przepisach, obejmuje także brak zmiany i aktualizacji zezwolenia w przypadku gdy przystanek ujęty w rozkładzie jazdy nie został zlikwidowany a jedynie przeniesiony w inne miejsce ze względu na lepszą lokalizację, podczas gdy przepis stanowi o wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W konsekwencji doprowadziło to do błędnego uznania przez organ, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy na skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, podczas gdy skarżący cały czas korzystał z wyznaczonych przystanków, ponieważ uchwałą Rady Miejskiej przystanek komunikacyjny przy ul. B w A został przeniesiony na ul. A w A. Władze A jedynie przeniosły przystanek ze względu na lepszą lokalizację i nie jest to stworzenie nowego przystanku, a wyłącznie przeniesienie tego samego przystanku w inne miejsce. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przystankiem początkowym linii komunikacyjnej A jest przystanek przy ul. C. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że kierowca korzystał przed rozpoczęciem realizacji kursu z nieaktualnego przystanku w celu zabrania z niego pasażerów. W ocenie skarżącego organy obu instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie dopuściły się szeregu fundamentalnych błędów. Ponadto, wbrew stanowisku organów, ustalenia dokonane w oparciu o przedstawione dowody nie dawały podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie organ nałożył na B. S. prowadzącego Przedsiębiorstwo A karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907, dalej: u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,00 złotych do 10.000,00 złotych za każde naruszenie. W załączniku nr 3 do przywołanej ustawy wymieniono rodzaje naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorcę w sytuacji stwierdzenia ich dokonania. Stosownie zaś do przepisu art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Należy zauważyć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. ma rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Oczywiście odpowiedzialność przedsiębiorcy w tym zakresie nie jest odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny (por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002/4/50). Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy (por. D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00, Lex nr 51232). Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. daje podstawę do umorzenia postępowania toczącego się w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wskazane w art. 92c u.t.d., przesłanki zwalniające z odpowiedzialności odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. III SA/Lu 738/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., III SA/Kr 1016/11; dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy dokonały interpretacji obowiązującego stanu prawnego na tle zaistniałego stanu faktycznego i wyciągnęły trafne wnioski. To przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych zatrudnionych przez niego kierowców, co skutkuje poniesieniem odpowiedzialności finansowej. Wskazać trzeba, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., III SA/Kr 9/12, dostępny w CBOSA). Za niezasadny należy uznać zarzut nieprzeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie doszło również do naruszenia zasady zaufania z art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające zgromadziły materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który następnie został przeanalizowany i w sposób prawidłowy oceniony, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie prawidłowo uznano, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, dają podstawę do wydania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł z za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wnioskowane ponowne przesłuchanie kierowcy czy też pasażera , który wsiadł do autobusu, nie wniosłoby nowych istotnych okoliczności do sprawy, skoro materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli kierowca T. G. realizując przewóz osób na linii regularnej A kursem z godziny 11:40 z przystanku początkowego z A zabrał pasażera z ul. C w A, z miejsca znajdującego się w pobliżu hotelu A. Pasażerem był starszy pan, co potwierdza nagranie zapisane na płycie CD znajdującej się w aktach sprawy (akta adm., k . – 12). Fakt ten potwierdził także kierowca T. G. przesłuchany w charakterze świadka. Kierowca stwierdził, że ze wskazanego miejsca zabrał pasażera, który jechał do B. Z ul. B kierowca odjechał o godzinie 11:55 i podjechał na przystanek przy ul. C w A. Z tego przystanku kierowca kontynuował przewóz osób na wskazanej linii (akta adm., k. – 9). Natomiast zgodnie z rozkładem jazdy okazanym do kontroli, kierowca powinien rozpocząć przewóz osób na przystanku przy ul. C w A, gdyż po likwidacji przystanku przy ul. B w A z dniem 31 marca 2016 r. jest on przystankiem początkowym linii realizowanej przez skarżącego. Skarżący otrzymał również zgodę na korzystanie z nowego przystanku. Zgoda została wydana w dniu 25 marca 2016 r. Słusznie zatem stwierdziły organy, że przewóz osób na wymienionej linii powinien być realizowany od nowego przystanku, tj. przystanku przy ul. A w A, jako przystanku początkowego, według godzin odjazdu jak w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. , które to naruszenie według strony polegało na niewłaściwym wskazaniu, że ustalenie danych osobowych pasażera i jego ewentualne przesłuchanie ma celu jedynie przedłużenie postępowania. Zauważyć także należy, że kierowca co potwierdza materiał wideo znajdujący się w aktach sprawy podjechał na przystanek przy ul. Kolejowej już o godzinie 11:30 tuż przed innym autobusem, który zatrzymał się także na tym przystanku. Następnie z uwagi na brak zabrania pasażerów kierowca pojechał na nieczynny przystanek przy ul. B skąd zabrał opisanego wyżej pasażera i oczekiwał na tym przystanku do godziny 11:55, a następnie zaczął realizować kurs w opisany wyżej sposób, co wskazuje dodatkowo, że kierowca nie zamierzał realizować kursu zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1, 2 i 6 w zw. z lp. 2.2.3. załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ I instancji, że sankcja w wysokości 3000 zł określona w powołanych wyżej przepisach, obejmuje także brak zmiany i aktualizacji zezwolenia w przypadku gdy przystanek ujęty w rozkładzie jazdy nie został zlikwidowany, a jedynie przeniesiony w inne miejsce. W kontekście ww. zarzutu trzeba podkreślić, że organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2.3 załącznika nr 3 wymienionej ustawy, a więc za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Sankcja powyższa nie została zatem nałożona, jak sugeruje skarżący, za brak zmiany i aktualizacji zezwolenia. Przewinienie skarżącego polegało na zabraniu pasażera z miejsca, które nie było przystankiem określonym w rozkładzie jazdy, co w ocenie Sądu zostało wykazane bezsprzecznie. Tymczasem wsiadanie i wysiadanie pasażerów może odbywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu. Temu obowiązkowi skarżący z całą pewnością nie zadośćuczynił, w związku z czym jak najbardziej zasadnie została na niego nałożona stosowna kara, wymierzona w prawidłowej wysokości przewidzianej lp. 2.2.3 załącznika nr 3 wymienionej ustawy. Odnotować warto, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]" (akta adm., k. – 55.) umorzył postępowanie wobec skarżącego w części dotyczącej wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b, w wymaganym terminie. Reasumując, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i zostało podjęte w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, zaś zarzuty skarżącego nie znalazły oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.