II SA/Ol 457/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany podstawy wymiaru emerytury wojskowej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia "[....]" M. M. wezwał Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w O. do usunięcia naruszenia prawa istniejącego od dnia 1 lipca 2004r. i wykonania obowiązków wynikających ze zmiany przepisów prawa określonych w art. 6 i 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw oraz art. 160 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie wnioskodawcy w związku ze zmianą przepisów organ winien dokonać przeliczenia podstawy wymiaru jego emerytury, stosując w miejsce stawek uposażenia przyjętego do podstawy wymiaru emerytury w decyzji pierwszorazowej z 1996r.,tj. stawek uposażenia obowiązujących w ostatnim miesiącu jego służby, stawkę uposażenia należnego w dniu 1 lipca 2004r. żołnierzowi pozostającemu w służbie na stanowisku podpułkownika z grupą uposażenia 15C. W odpowiedzi na pismo organu M. M. podtrzymał swoje stanowisko dotyczące przeliczenia na nowo podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych i wyjaśnił, że jego wniosek z dnia "[...]" nie jest w żadnym razie odwołaniem od decyzji waloryzacyjnej z dnia 1 marca 2010r., kierowanym do sądu powszechnego. Podał ponadto, iż jego wniosek kierowany do Ministra Obrony Narodowej jest wnioskiem o uchylenie decyzji wydanej przez Dyrektora WBE w O. w trybie art. 154 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz w gestii Dyrektora Biura pozostaje możliwość uchylenia tej decyzji. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w O. odmówił ponownego ustalenia (przeliczenia) od dnia 1 lipca 2004r. podstawy wymiaru emerytury wojskowej poprzez zastąpienie stawek uposażenia przyjętych w decyzji ustalającej prawo do emerytury z dnia 14 marca 1996r. (pierwszorazowej), stawką uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu w dniu 1 lipca 2004r., zaszeregowanego do grupy 15C, określonej na podstawie przepisów wykonawczych do przepisów ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W uzasadnieniu wskazano, iż zgłoszone przez wnioskodawcę żądanie jest tożsame z żądaniem jakie zawierał jego wniosek z dnia "[...]". W wyniku rozpatrzenia wskazanego wniosku decyzją z dnia 1 grudnia 2008r. odmówiono ponownego przeliczenia emerytury wojskowej. Złożony wówczas wniosek obejmował również okres, za który wnioskodawca obecnie ponownie żąda weryfikacji podstawy wymiaru emerytury wojskowej. Jednocześnie organ podniósł, iż decyzja z dnia "[...]" stała się prawomocna wobec niezasakarżenia jej do Sądu Okręgowego w O. Ponadto wnioskodawca nie wskazuje żadnych nowych okoliczności ani dowodów, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku z dnia "[...]" o dokonanie przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w sposób w nim podany. W pouczeniu wydanej decyzji wskazano zainteresowanemu, iż od przedmiotowej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie miesiąca od daty jej doręczenia, do Sądu Okręgowego w O. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w O. Na powyższą decyzję M.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności, a także o ustalenie uprawnień skarżącego do podstawy wymiaru emerytury zgodnie z jego żądaniem. W obszernym uzasadnieniu złożonej skargi skarżący przedstawił dokładnie stan faktyczny sprawy. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010r. wskazał, iż właściwym w niniejszej sprawie jest sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w O., reprezentowany przez radcę prawnego, A. T. wniósł o jej odrzucenie. Wskazano, iż od zaskarżonej decyzji tak, jak od każdej decyzji wojskowego organu emerytalnego, stronie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, co wynika wprost z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 31 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Zatem skarga na decyzję wojskowego organu emerytalnego w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 cytowanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać jednak należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Decyzją tą odmówiono skarżącemu ponownego ustalenia (przeliczenia) podstawy wymiaru emerytury wojskowej. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 powołanej ustawy od decyzji w sprawie ustalenia zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tego tytułu przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z tym, iż decyzje dotyczące ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego są decyzjami z zakresu ubezpieczeń społecznych sądem właściwym jest sąd okręgowy wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. Tym samym należy stwierdzić, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania spraw dotyczących ustalenia zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tego tytułu, określonych we wskazanej wyżej ustawie. Podobne stanowisko zajął Naczelny Są Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 listopada 2007r. (Sygn. akt I OSK 279/07, LEX 467382). Także w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2008r. (Sygn. akt I OSK 1852/07, dostępne w internecie) oraz z dnia 25 lutego 2009r. (Sygn. akt I OSK 420/08, dostępne w internecie) wyrażono pogląd, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu powszechnego. Wprawdzie w orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się do ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r. Nr 205 poz. 1585 ze zm.), lecz przepis art. 83a ust. 2 tej ustawy, do których odnosił się Sąd ma analogiczne brzmienie jak art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Odnosząc się do powołanej przez skarżącego uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010r. (Sygn. akt II UZP 3/10) wyjaśnić należy, iż dotyczyła ona decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności Wojskowego Biura Emerytalnego. Decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie została wydana w tym trybie. Gdyby jednak nawet przyjąć, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jak stwierdza Sąd Najwyższy w swojej uchwale, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu. W takim wypadku bowiem warunkiem wniesienia skutecznej skargi jest - zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi - wyczerpanie środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie zaś z art. 127 § 1 w związku z art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji organu pierwszej instancji służy odwołanie. Zatem skarga mogłaby być wniesiona skutecznie dopiero po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.