II SA/Ol 46/14

Dnia 27 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta, po rozpatrzeniu wniosku I.S. o wydanie pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej murowanej (na maszyny rolnicze) o powierzchni zabudowy 79,6 m2, powierzchni użytkowej 73,55 m2 i kubaturze 352,63 m3 na działce nr [...] położonej w obr. wsi M., gm. O. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej: pr.bud. oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku analizy dokumentacji technicznej stwierdzono, że przedłożony projekt zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] wydaną przez Burmistrza oraz postanowieniem z dnia [...] zmieniającym tę decyzję. Organ wskazał również, że Starosta, na podstawie upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w Warszawie z dnia [...]., postanowieniem z dnia [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dalej zwane: rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r., umożliwiające wykonanie projektowanego budynku - murowanej wiaty ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]. Konieczność wprowadzenia odstępstwa wynikała z niedużych rozmiarów działki inwestorki oraz jej nieregularnego kształtu, zbliżonego do trapezu. Działka ta stanowi siedlisko w zabudowie zagrodowej, zabudowana jest budynkiem gospodarczym, mniejszym budynkiem gospodarczym, płytą obornikową oddaloną od granicy z działką [...] ok. 1,5 m, tak że na drogę dojazdową pozostaje przestrzeń ok. 7 m. Usytuowanie budynku w głębi działki jak i od frontu w odległości 3 m utrudniałoby korzystanie z maszyn rolniczych, w szczególności powodując brak możliwości zawrócenia dużym pojazdem. Nieregularny, wąski kształt działki oraz charakter i struktura zabudowy wymusza na inwestorze sytuowanie budynku na maszyny rolnicze jak najbliżej granicy działki. Takie usytuowanie wiaty nie powoduje naruszenia interesu właściciela sąsiedniej działki nr [...], nie powoduje zagrożenia życia ludzi czy bezpieczeństwa mienia, nie powoduje również znacznego oddziaływania na środowisko. Nie zachodzą także okoliczności niedopuszczalnego przesłaniania dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Uzasadnione było zatem wprowadzenie odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Od decyzji tej S.B. - właściciel sąsiedniej działki nr [...] wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 - 4 pr.bud. w związku z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dalej jako: k.c.; - § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez wydanie pozwolenia na budowę wiaty w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], co stoi w sprzeczności z interesem skarżącego będącego właścicielem tej działki; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej jako: kpa. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu prawnego skarżącego. Decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zarzutów odwołania, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ I instancji stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki nr [...] położonej w obrębie wsi M. z przepisami techniczno-budowlanymi na podstawie wydanego przez Starostę postanowienia z dnia [...], udzielającego zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., umożliwiającego lokalizację przedmiotowej inwestycji w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią o nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, zgodność wykonania projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi należało badać w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) dalej jako: rozporządzenie z dnia 7 października 1997 r. Ustalono, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że zarówno działka nr [...], na której jest planowana inwestycja, jak i należąca do skarżącego działka nr [...] zakwalifikowane są jako działki rolne zabudowane. Zatem przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie mają w rozpatrywanej sprawie zastosowania, gdyż dotyczą one działek budowlanych. Wiatę do magazynowania sprzętu rolniczego należy zaliczyć natomiast do budowli rolniczych, które zostały zdefiniowane w § 3 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. Przepisy tego rozporządzenia nie ustanawiają sztywnych stref ochrony dla takiego rodzaju budowli. Wobec czego niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez organ I instancji. Wojewoda wyjaśnił również, że podczas wydawania decyzji nie został naruszony art. 7 i art. 77 § 1 kpa, gdyż przed wydaniem decyzji organ I instancji wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zawiadomił wszystkie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz umożliwił stronom zapoznanie się z nim. Skarżący skorzystał z tego prawa i wniósł uwagi dotyczące usytuowania wiaty w odległości mniejszej niż 3 m od granicy jego działki. Zdaniem Wojewody, skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazał jednak, że planowana inwestycja ponad przeciętną miarę zakłócałaby korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Również uzyskanie przez skarżącego prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] nie stanowi podstawy do zmiany decyzji organu I instancji, gdyż planowana budowa wiaty nie ogranicza w żaden sposób przyszłej inwestycji skarżącego. Organy nie mogą również ingerować w prawo wyboru miejsca przeznaczonego na inwestycję, a zatem sugestie skarżącego, że projektowaną wiatę inwestor może usytuować na innej swojej działce czy zmniejszyć jej wymiary, nie mogą być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w kształcie wnioskowanym przez inwestora. Na tę decyzję S.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono powierzchowną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego w sprawie, a ponadto naruszenie: art. 7, art. 8 i art. 77 kpa.; art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 9 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 3 pr. bud.; § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.; art. 144 k.c. Zarzucono również brak wskazania przez Wojewodę konkretnego przepisu rozporządzenie z dnia 7 października 1997 r., który zdaniem tego organu ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że I.S., będąca inwestorem planowanej wiaty, w latach 2009 - 2013 kilkakrotnie występowała do Burmistrza o wydanie lub zmianę zapisów decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Dopiero ostateczną decyzją z dnia [...] inwestorowi ustalono warunki zabudowy na działce nr [...]. Podniósł, że w decyzji z dnia [...] Starosta wskazał, że pozwolenie na budowę planowanej inwestycji zostało wydane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydana w dniu [...]. Zdaniem skarżącego, decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] nie powinna pozostawać w obrocie prawnym, gdyż w wyniku wszczęcia kolejnego postępowania inwestor otrzymał decyzję z dnia [...] o warunkach zabudowy na działce nr [...]. Posługiwanie się przez inwestora nieważną decyzją z dnia [...] stanowi zatem naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 pr.bud. Skarżący podniósł również, że inwestor planowanej wiaty jest w posiadaniu działki nr [...] i [...], które stanowią jedno siedlisko, obie działki posiadają dostęp z drogi publicznej. Możliwe jest zatem zlokalizowanie planowanej wiaty w większej odległości niż 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Nadto, orzekając w trybie art. 9 ust. 2 pr.bud. organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę jest zobowiązany do dokonania oceny okoliczności faktycznych istniejących w sprawie zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, z których m.in. wynika konieczność wyważenia interesów indywidualnych z uwzględnieniem zasad pr.bud., w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawiającego obowiązek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Tymczasem organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy w kontekście przepisu art. 9 ust. 1 pr.bud., pozwalających dokonać oceny czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi taki szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zgoda na odstępstwo w wydanym inwestorowi pozwoleniu na budowę powoduje istotne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości należącej do skarżącego. Skarżący został bowiem pozbawiony możliwości odbudowania na swojej działce spalonego budynku mieszkalnego, z oknami usytuowanymi w ścianie od strony granicy z działką nr [...]. Poza tym wydając postanowienie z dnia [...] o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Starosta nie zawarł w nim uzasadnienia. Postanowienie to nie może zatem być podstawą do stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, na jego podstawie nie może być także udzielone pozwolenie na budowę. Ponadto skarżący wskazał, że Wojewoda w swojej decyzji nie odniósł się do powstałej dla skarżącego niekorzystnej sytuacji ograniczającej mu korzystanie z własnej nieruchomości. W decyzji tej organ również nie wykazał, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem skarżącego, ponieważ planowana wiata odpowiada powierzchni 7 miejsc postojowych/garażowych dla samochodów osobowych, to odległość jej usytuowania powinna wynosić minimum 6 m od granicy działki budowlanej, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że w sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż wiata/murowany garaż na maszyny rolnicze mieści się w pojęciu budynku gospodarczego do przechowywania sprzętu zawartego w § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zasadne są zatem zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów § 12 ust. 1 tego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. uczestniczka postępowania – I.S. złożyła pismo procesowe, w którym wniosła o odrzucenie skargi oraz wyjaśniła między innymi, że wiata została już wybudowana, jest to mały budynek, nie powoduje ograniczenia korzystania z działki należącej do skarżącego, odsunięcie wiaty od granicy z działką nr [...] uniemożliwiałoby wjazd do niej maszynom rolniczym, decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] nadal pozostaje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej; ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi I.S. pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej murowanej (na maszyny rolnicze) na działce nr [...] położonej w obrębie wsi M., gm. O. Udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. umożliwiło wykonanie w projektowanym budynku wiaty ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]. W myśl art. 5 ust. 1 pr.bud. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Do przepisów techniczno-budowlanych, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 pr.bud., zalicza się w szczególności warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, które zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Od obowiązku zachowania przepisów rozporządzenia inwestor może zostać zwolniony jedynie w ściśle określonych okolicznościach. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 pr.bud., odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się w przypadkach szczególnie uzasadnionych, przy czym odstępstwo to nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. W orzecznictwie sądowym i literaturze ugruntowany jest pogląd, iż przepis ten stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom architektoniczno-budowlanym na dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego, mimo uchybienia wymogom określonym dla wszystkich obiektów tego rodzaju, co projektowany, jedynie w sytuacjach wyjątkowych (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2000 r., sygn. IV SA 1756/98, OSP 2002, nr 9, poz. 117 i z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. II OSK 1406/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Asman i Z. Niewiadomski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2013, s. 173-174). Ocena, czy w danej sytuacji zachodzą takie przypadki należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten ma obowiązek ocenić cały materiał dowodowy, w szczególności powinien rozważyć takie okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie, jak: treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której na być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. Organ zobligowany jest do dokładnej oceny, czy celowe jest zastosowanie odstępstwa ze szczególnie ważnych względów i to nie tylko subiektywnych, lecz również obiektywnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. VII SA/Wa 431/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. II SA/Lu 707/08, dostępne w CBOSA). Z przepisów ustawy wynika również, że właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2 pr. bud.). Należy zauważyć, że od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 p.b. nie przysługuje zażalenie. Zatem w myśl art. 124 § 2 kpa. wykładanego a contrario - nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 1461/11, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, na podstawie upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w Warszawie z dnia [...]., postanowieniem z dnia [...] wyraził inwestorowi zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Umożliwiło to wykonanie w projektowanym budynku wiaty ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z należącą do skarżącego działką nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że wprowadzenie odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. było uzasadnione ze względu na nieduże rozmiary działki inwestora oraz jej nieregularny kształt. Działka ta jest już zabudowana budynkiem gospodarczym, mniejszym budynkiem gospodarczym, płytą obornikową oddaloną od granicy z działką [...] ok. 1,5 m, na drogę dojazdową pozostaje przestrzeń ok. 7 m. Usytuowanie budynku wiaty w głębi działki jak i od frontu w odległości 3 m utrudniałoby korzystanie z maszyn rolniczych, w szczególności powodując brak możliwości zawrócenia dużym pojazdem, a przeznaczenie tego obiektu jest związane z maszynami i sprzętem rolniczym, gdyż wiata ma służyć ich zabezpieczeniu przed warunkami atmosferycznymi, ma stanowić ich miejsce postoju. Wbrew zarzutom skargi organ I instancji w wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wskazał przesłanki, którymi kierował się udzielając pozwolenia na usytuowanie wiaty w mniejszej odległości niż wynikająca z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ocenie organu I instancji to nieregularny, wąski kształt działki oraz charakter i struktura zabudowy wymusza na inwestorze sytuowanie budynku na maszyny rolnicze jak najbliżej granicy działki. Takie usytuowanie wiaty nie powoduje naruszenia interesu właściciela sąsiedniej działki nr [...], nie powoduje zagrożenia życia ludzi czy bezpieczeństwa mienia, nie powoduje również znacznego oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wskazane przesłanki w pełni uzasadniały udzielenie przedmiotowej zgody na odstępstwo od warunków technicznych w opisanym zakresie przy realizacji obiektu na działce inwestora. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jednakże w uzasadnieniu wskazał, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie mają w rozpatrywanej sprawie zastosowania, gdyż dotyczą one działek budowlanych. Wiatę do magazynowania sprzętu rolniczego należy natomiast zaliczyć do budowli rolniczych, które zostały zdefiniowane w § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że stan faktyczny w tej sprawie ustalony został w sposób wyczerpujący, jednakże dokonał odmiennej jego oceny prawnej w zakresie zakwalifikowania obiektu murowanej wiaty jako obiektu rolniczego, którego lokalizacja winna być zgodna z zapisami rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie nie zaś rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie może zgodzić się z taką argumentacją prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w części dotyczącej zastosowania przepisów rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., jednakże podziela zasadność rozstrzygnięcia organu II instancji, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Należy zwrócić uwagę, że działka, na której jest planowana inwestycja położona jest w zwartej zabudowie zagrodowej, w skład działki wchodzą użytki rolne zabudowane, co potwierdza wypis z ewidencji gruntów. Z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika natomiast, że pod pojęciem zabudowy zagrodowej należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (§ 3 pkt 3 tego rozporządzenia). Z kolei definicję legalną działki budowlanej zawierają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 12 tej ustawy, przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych, wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Planowana przez inwestorkę wiata ma być trwale związana z gruntem, z trzech stron posiadać murowane ściany, jak również fundamenty oraz dach. Jest zatem budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 pr.bud. i znajdują do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Fakt, że w ocenie Sądu w sprawie tej winny znaleźć zastosowanie regulacje wynikające z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie zmienia co do zasady prawidłowości podjętej przez Wojewodę oceny, że w niniejszej sprawie zasadnie wydane zostało pozwolenie na budowę wiaty na maszyny rolnicze przy uwzględnieniu wyżej wskazanej okoliczności związanej z udzieleniem pozwolenia na ściśle określone odstępstwo od warunków technicznych określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Za niezasadny należy z kolei uznać zarzut skarżącego, aby inwestor zlokalizował planowaną wiatę na innej swojej działce. Należy bowiem zauważyć, że wskazanie lokalizacji inwestycji należy do uprawnień inwestora. W tej sytuacji ocenie organów podlegać powinna wyłącznie zgodność z prawem lokalizacji wskazanej przez inwestora. Jeśli lokalizacja ta nie narusza prawa, to nie ma dostatecznych powodów aby rozważać inną lokalizację obiektu, w szczególności taką, którą wskazują właściciele nieruchomości sąsiednich (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Łd 480/12, dostępny w CBOSA). Niezasadny jest również zarzut skarżącego odnośnie wydania inwestorowi pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, która jest nieważna. Pozwolenie na budowę spornej wiaty zostało wydane w oparciu o decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] wydaną przez Burmistrza oraz postanowienie z dnia [...] zmieniające tą decyzję. Uzyskanie przez inwestora w dniu [...] kolejnej decyzji o warunkach zabudowy odnośnie tej samej inwestycji nie powoduje, że wcześniejsza decyzja przestaje obowiązywać. Okoliczność ta może natomiast stanowić podstawę do wszczęcia nadzwyczajnego trybu postępowania celem rozpatrzenia czy decyzja z dnia [...] nie narusza prawa w sposób rażący, lecz będzie to przedmiotem zupełnie innego postępowania prowadzonego przed innymi organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 kpa., organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jednakże w tej materii musiałyby wypowiedzieć się wpierw właściwe organy. Nie oznacza to natomiast, że przestała obowiązywać decyzja Burmistrza z dnia [...]. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.