II SA/Ol 46/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. i K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.L. i K. L. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. L. i K. L. (dalej jako: "skarżący") wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody . z dnia "[...]" r., nr "[...]", utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę istniejącego obiektu handlowego na działce nr "[...]" w D. Skarżący podnieśli, że są współwłaścicielami budynku położonego na działce nr "[...]" i nie wyrażali zgody na roboty budowlane objęte pozwoleniem, które będą ingerować w elementy konstrukcyjne budynku na działce nr "[...]". Wskazali, że zamiarem inwestora jest dokonanie połączenia budynku nowoprojektowanego z lokalem znajdującym się w istniejącym budynku na działce nr "[...]" w taki sposób, aby stworzyć funkcjonalną całość. Świadczy to o przyszłym wykorzystaniu ściany zewnętrznej budynku, jako ściany wewnętrznej budynku nowoprojektowanego. Stwierdzili, że przebudowa elewacji w budynku należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wykonanie prac na ścianie zewnętrznej lokalu nr 2 od strony granicy z działką nr "[...]", polegających na wykonaniu demontażu fragmentów ścian dla wykonania otworu drzwiowego, montażu nadproża, zamurowaniu wybranych otworów okiennych i drzwiowych oraz demontażu wspornikowego zadaszenia elewacji frontowej, nie wymaga zgody współwłaściciela nieruchomości. Zdaniem Wojewody ściana ta nie stanowi części wspólnych budynku usytuowanego na dz. nr "[...]". Ściana ta jest zewnętrzną ścianą dobudówki (lokalu nr 2), który jest wyłączną własnością inwestora. Ścian ta nie stanowi elementów konstrukcyjnych całego budynku, nie jest ścianą nośną części wspólnych (stropów, dachu), nie stanowi również osłony części wspólnych, a w przypadku dobudowania wnioskowanej części, stanie się ścianą wewnętrzną lokalu. Podkreślono, że w wyniku ww. prac ściana nie zostanie wyburzona, a zostaną przesunięte jedynie drzwi i okna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"). wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane przed rozpoznaniem skargi. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej do realiów danej sprawy. W związku z tym, na stronie skarżącej spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania, co sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OZ 1392/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Wnioskodawca powinien przekonać, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne w CBOSA). Oznacza to, że wnioskodawca obowiązany jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może spowodować następstwa znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest wystarczające samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła niekorzystne konsekwencje. Specjalny charakter wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę powinien być składany rozważnie i należycie umotywowany. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazywali, aby wykonanie kwestionowanego pozwolenia na budowę mogło wyrządzić im znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki z uwagi na zakres planowanych robót budowlanych. Skarżący w ogóle nie podnosili takich okoliczności, co uniemożliwia ocenę istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu. W postanowieniu z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1204/18 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie dostrzegł, że w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę, doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem w razie, gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, a także wszystkie wynikłe stąd koszty obciążają inwestora. Ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd ponosi jedynie inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.