II SA/Ol 48/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Mrągowskiego na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 6 grudnia 2024. r. znak WIN-II.7821.8.2024 EŁ w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Starosta Mrągowski (dalej jako: "Starosta"), decyzją z 10 września 2024 r., stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji Starosty Mrągowskiego z 24 kwietnia 2024 r., Nr [...], znak [...], zezwalającej Zarządowi Powiatu Mrągowskiego na realizacje inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa (modernizacja) drogi powiatowej [...] etap I", zlokalizowanej na oznaczonych w przedmiotowej decyzji działkach. Na skutek odwołania wniesionego przez Gminę Mikołajki, Wojewoda Warmińsko-Mazurski, decyzją z 6 grudnia 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył Starosta – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że motywy prawne i merytoryczne zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotową skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, tzn. czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w przepisie art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.). Niedopuszczalność skargi może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuację złożenia skargi przez podmiot, który nie jest do legitymowany do wniesienia skargi. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne (por. postanowienie WSA w Olsztynie z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 453/24, LEX nr 3793352 i powołane tam orzecznictwo). Zgodnie zaś z przepisem z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei w myśl art. 50 § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wskazuje się zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.). W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Unormowanie zawarte w powyższym przepisie odsyła do tzw. nienazwanych przyczyn niedopuszczalności skargi. W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Innymi słowy, chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Jak wprost stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, z tej przyczyny podlegają odrzuceniu skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, ponieważ nie ma on legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/18, LEX nr 2517076). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (OTK-A 2009/9/139), w którym stwierdzając zgodność przepisów art. 33 i 50 § 1 p.p.s.a. z art. 165 Konstytucji RP, Trybunał zwrócił uwagę, że "art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Konstytucja nie nakłada też obowiązku przyznania w takiej sytuacji jednostkom samorządu terytorialnego prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego. Istotne znaczenie ma tu m.in. fakt, że - jak wspomniano wyżej - jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach z administrowanymi". Przenosząc ww. rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Starosta, który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, uchylającą tę decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została odrzucona, skarżącemu przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.