II SA/Ol 508/09

Dnia 11 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 roku sprawy ze skargi J. K. oraz A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. K. oraz A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2008 r. Starosta I. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działkach nr "[...]". W uzasadnieniu podał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach o łącznej powierzchni 0,1 ha stanowiących część zwartego obszaru gruntów rolnych klasy III, o powierzchni przekraczającej 0,5 ha. Ponieważ nie została wydana zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na przeznaczenie tych działek na cele nierolnicze, w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266), odmówiono uzgodnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., po rozpatrzeniu zażalenia J. i A.K., postanowieniem z dnia 22 września 2008 r. uchyliło powyższe postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż z zaskarżonego postanowienia nie wynika dlaczego organ I instancji uznał, iż działki "[...]" wchodzą w skład część zwartego obszaru gruntów rolnych klasy III i wymagana jest zgoda właściwego organu administracji na ich przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne. Starosta I. postanowieniem z dnia 8 grudnia 2008 r., po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Z. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na przedmiotowych działkach. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.717) oraz art. 6, i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266)i art. 106 K.p.a. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestycja zlokalizowana jest na działkach, które nie uzyskały zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o czym poinformował Burmistrz Z. pismem z 5 sierpnia 2008 r. Starosta wyjaśnił stronom, iż zgodnie z. § 68 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz.454) użytki rolne dzielą się m.in. na grunty orne oznaczone symbolem R i pastwiska trwałe, oznaczone symbolem PS, które na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 są gruntami w rolnymi w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W dalszej części uzasadnienia Starosta I. wywiódł, że chociaż działki objęte wnioskiem J. i A.K. nie stanowią samodzielnie zwartego obszaru gruntów rolnych, to są sklasyfikowane jako pastwisko klasy III i przylegają do gruntów rolnych tej samej klasy, wraz z którymi tworzą taki obszar o powierzchni przekraczającej 0,5 ha. Podniósł również, że dla sąsiednich działek nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. brak jest zapisów dotyczących warunków zabudowy na terenach zlokalizowanych nad zbiornikami wodnymi, w którym ponadto przyjęto, że gruntami szczególnie chronionymi będą kompleksy gleb w III klasie bonitacyjnej. Starosta uznał, że skoro nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można utożsamiać przedmiotowych działek z konturem urbanistycznym (oznaczonym obszarem opracowania planu) i należy rozpatrywać je jako teren wchodzący w skład obszaru wyznaczonego przez kontur klasyfikacyjny, na którym zlokalizowana jest inwestycja. Podał, iż przez kontur klasyfikacyjny należy rozumieć ciągły obszar gruntu wyodrębniony w wyniku klasyfikacji gleboznawczej, który na mapie oznaczony jest linią zamkniętą i odpowiednim symbolem, w tym przypadku PS III. Kontur klasyfikacyjny, w skład którego wchodzą działki o numerach "[...]", oznaczony jest kolorem zielonym na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000, stanowiącej załącznik do postanowienia. Organ I instancji podkreślił, że zawężenie obszaru projektowanego jedynie do wskazanego przez stronę, może spowodować tworzenie w sąsiedztwie nowych inwestycji, co doprowadzi do przeznaczenia gruntów rolnych o wysokiej jakości na cele nierolne bez zgody Ministra. W złożonym zażaleniu J. i A.K. zarzucili, że nie umożliwiono im zapoznania się z projektem decyzji o warunkach zabudowy. Nie zgodzili się z twierdzeniem, jakoby ich działki stanowiły zwarty obszar gruntów rolnych klasy III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha. Stwierdzili, że załączona do postanowienia mapa nie odzwierciedla stanu faktycznego, gdyż działka nr 11 została podzielona na mniejsze działki, z których część należącą do byłego radnego gminy przekwalifikowano na BI. W tej sytuacji wykluczone jest, aby ich działka wraz z tymi nieruchomościami stanowiła zwarty kompleks gruntów rolnych. Podnieśli, że Starosta wbrew wytycznym organu odwoławczego nie przeanalizował wskazanych wyroków sądów administracyjnych, ponadto błędnie powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1734/05. Zarzucili również, że mapa ewidencyjna załączona do postanowienia nie zawiera legendy i nie wskazano jej autora. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji stwierdził, że Starosta w obszernym uzasadnieniu uzasadnił swoje stanowisko. Z załączonej mapy wynika, że kontur klasyfikacyjny obejmuje działki strony oraz działki o numerach "[...]". Kolegium podzieliło również pogląd o niedopuszczalności zawężenia projektowanego obszaru wyłącznie do działek strony. W złożonej skardze J. i A.K. zarzucili naruszenie art. 10 K.p.a., wskazując, iż przed wydaniem postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy organ pierwszej instancji nie zapewnił im możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w szczególności z pismem Ministra, powołanym w tym postanowieniu i mapą przesłaną z postanowieniem, natomiast organ odwoławczy nie zapoznał ich z projektem decyzji o warunkach zabudowy. Wskazali, że mapa załączona do postanowienia Starosty jest wadliwa i nieaktualna. Nie zawiera ona bowiem żadnego opisu oraz nie wynika z niej, że działka nr "[...]" została geodezyjnie podzielona, a część z nowo powstałych działek przekwalifikowano na BI. Zarzucili również naruszenie zasady równego traktowania obywateli. Zdaniem organów administracji działki skarżących należą do kompleksu gruntów rolnych, natomiast sąsiadujące bezpośrednio z nimi działki są działkami budowlanymi, oznakowanymi symbolem BI. Zarzucili, że przy przekształceniu tych działek na działki budowlane nie wskazywano, że należą one do zwartego kompleksu gruntów rolnych. Ponadto nie wyjaśniono zasadności pominięcia jako część zwartego kompleksu gruntów rolnych działek od nr "[...]" do nr "[...]". Podnieśli dodatkowo, że kilka lat wcześniej gmina sama przekwalifikowała część gruntów leżących w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących na grunty BI, a przekwalifikowane grunty należały do tej samej klasy, co działki skarżących. Nie zgodzili się także z argumentacją, że wydając decyzję o warunkach zabudowy dla działek o powierzchni 0,10 ha, w niniejszej sprawie należało uwzględniać zwarty kompleks gruntów w skład, którego wchodzą te działki, i powołali się w tym przedmiocie na wyrok NSA z 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1826/06, w którym Sąd wskazał, że zwartym obszarem w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r.r. jest obszar działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja, przez co należy rozumieć teren jednej lub kilku działek wyodrębniony ściśle oznaczonymi granicami. W przypadku skarżących zwarty obszar gruntów rolnych dotyczy wyłącznie działki objętej wnioskiem, tj. działki nr "..." i nr "...". Organ administracji nie może orzekać o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów, które są zbędne dla takiej budowy i o których wyłączenie zainteresowani nie wnosili. Stwierdzili ponadto, że nie jest zrozumiałe uzasadnianie odmowy uzgodnienia decyzji przez odwoływanie się do braku planu miejscowego przedmiotowego terenu, skoro właśnie w takim przypadku wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy. Podnieśli ponadto zarzuty wobec decyzji z dnia 14 marca 2008 r. wydanej przez Burmistrza Z. Stwierdzili, że ich działka, podobnie jak działki sąsiednie nr "..." i nr "...", ma połączenie z drogą publiczną. Zarzucili również, że Starosta I. nie uwzględnił istniejącej zabudowy letniskowej na przylegających działkach. Dla działek dostępnych z tej samej drogi publicznej we wsi D., oddalonych od przedmiotowej działki około 20 m, zostały wydane pozwolenia na budowę, a z drugiej strony drogi wybudowane są domy we wsi P. postawione zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie sądowej w dniu 11 sierpnia 2009 r. strona skarżąca wyjaśniła, iż z jednej działki o charakterze rolnym zostały wydzielone działki o nr ewidencyjnych od "..." do "...". W ocenie skarżących niezrozumiałe jest stanowisko Starosty, że ich działki wchodzą w skład zwartego kompleksu gruntów rolnych z działką nr "..." skoro nigdy z działką tą nie tworzyły zwartej całości; zostały wydzielone z innej działki należącej do innego właściciela. Ponadto działki należące do skarżących bezpośrednio sąsiadują z działkami o innym przeznaczeniu niż przeznaczenie rolnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rolą sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli legalności (tj. zgodności z prawem) działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż postępowanie przed sądem administracyjnym, inicjowane skargą legitymowanego podmiotu na ostateczne postanowienie, nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe należy podkreślić, że sądy administracyjne nie mają uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, lecz wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sądy te nie rozpoznają zatem ponownie sprawy administracyjnej jako trzecia instancja. Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie postanowień, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, iż skarga wniesiona przez J. i A.K. została uwzględniona, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty można uznać za zasadne. Na wstępie przypomnieć należy, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 19 stycznia 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty I. z dnia 8 grudnia 2008 r., wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym w związku z ubieganiem się przez skarżących o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działkach nr "..." i nr "...". Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest prowadzone przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta który to organ - stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717, zwanej dalej jako u.p.z.p.) - wydaje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W stosunku do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.). W art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) wskazano, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się m.in. nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oczywiście uzgodnienie w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu omawianego art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zastępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zob. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 2069/06, LEX nr 308031). Organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, jeśli przepis ustawy nie stanowi inaczej, jest starosta, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Starosta – jako organ uzgadniający nie może jednak wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia. Zakres ten jest wyznaczony przez przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która reguluje zakres ochrony wymienionych w niej gruntów (art. 1 ustawy). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy ochrona gruntów rolnych i leśnych, polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne; zapobieganiu procesom ich degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolnicze i ruchów masowych ziemi: rekultywacji i zagospodarowania gruntów na cele rolnicze: zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Wskazać także na zapis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w myśl którego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I –III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej ( obecnie: ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, stosownie do art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 18 i art. 23 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej /Dz.U. z 2003 r. Nr 159,poz.1548). Podkreślić należy, iż przepis 106 K.p.a. , do którego odsyła przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że uzgodnienie następuje w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie (art. 106 § 5 K.p.a.). Skoro rozstrzygnięcie organu uzgodnieniowego zapada w formie postanowienia to musi ono odpowiadać wymogom art. 107 § 3 K.p.a. (art. 107 § 3 K.p.a. z mocy art. 126 K.p.a. ma zastosowanie do postanowień). Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne orzeczenia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa. Tak więc należy stwierdzić, iż uzasadnienie jest integralną częścią rozstrzygnięcia. Funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część, jego zadaniem przekonanie stron o prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 K.p.a.). Równocześnie powinno umożliwiać sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego postanowienie oraz motywów rozstrzygnięcia. Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu, strony bowiem mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanego rozstrzygnięcia by miały możliwość obrony swoich interesów i polemiki z organem – tak w odwołaniu jak i w skardze do Sądu. Takiego rzetelnego postępowania wymaga również od organów wyrażona w art. 8 K.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie przestrzegały w pełni wskazanych powyżej reguł procesowych, o czym świadczą uzasadnienia postanowień wydanych przez te organy. Z uzasadnień tych wynika, iż Starosta Iławski odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działkach nr "..." i nr "..." położonych obrębie P., w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, podnosząc, iż uzgodnienia dokonuje się z uwzględnieniem czy inwestycja narusza zwartość rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz jakie będą konsekwencje lokalizacji na przyległe obszary gruntów rolnych. Według organów planowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach o łącznej powierzchni 0,1000 ha, wchodzących w skład obszaru gruntów rolnych klasy III (w aktach sprawy brak jest wypisu z rejestru gruntów i budynków potwierdzającego ten stan rzeczy). Zdaniem organów chociaż działki należące do skarżących stanowią obszar 0,10 ha i nie stanowią samodzielnie zwartego obszaru przekraczającego 0,50 ha, to jednak sklasyfikowane są jako pastwisko klasy III i przylegają do gruntów rolnych tej samej klasy wraz, którymi tworzą zwarty obszar przekraczający 0,50 ha. Organy wskazują także, że inwestycja zlokalizowana jest na działkach znajdujących się w kompleksie gruntów rolnych. Kolegium dodatkowo podniosło, iż kontur klasyfikacyjny, na który składają się użytki rolne, oznaczony jest kolorem zielonym na mapie ewidencyjnej dołączonej do postanowienia Starosty i obejmuje działki nr "..." i "..." obręb P., a także działki nr "...", "..." oraz obszar oznaczony nr "...". Wobec tak przedstawionego stanowiska organów nie można odmówić słuszności zarzutom skargi wskazującym na brak przekonującego uzasadnienia stanowiska organów w zakresie dotyczącym zwartego obszaru gruntów rolnych, do którego zaliczono działki skarżących. Przede wszystkim z uzasadnień postanowień obu instancji nie wynika jednoznacznie dlaczego właśnie takie granice zwartego obszaru gruntów rolnych przyjęły organy, skoro z mapy ewidencyjnej wynika, iż w sąsiedztwie działek o nr "..." i "..." znajdują się także działki o przeznaczeniu innym niż rolnicze (działki o nr nr "..."). Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestia ta wymaga jednoznacznego wypowiedzenia się przez organy orzekające w trybie uzgodnieniowym. Nie ma wątpliwości, iż na mapie ewidencyjnej dołączonej do postanowienia Starosty, kontur klasyfikacyjny, na który składają się użytki rolne, oznaczony jest kolorem zielonym. Organy nie wyjaśniły jednak wystarczająco, dlaczego przyjęły taki właśnie kontur zwartego obszaru gruntów rolnych. Skoro ustawodawca nie określił definicji zwartego obszaru gruntów rolnych, to rzeczą organów orzekających było wyjaśnienie, co rozumieją pod tym pojęciem i dlaczego włączyły do niego działki, które nigdy nie stanowiły całości z działką o numerze ewidencyjnym nr "[...]". Z tych względów wady uzasadnień postanowień organów obu instancji i naruszenie art. 8 K.p.a. należy uznać za naruszenie przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Z analizy akt sprawy wynika także, że organy nie zapoznały stron postępowania z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, czym niewątpliwie naruszyły obowiązek wynikający z art. 10 § 1 K.p.a. Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący niezapoznania skarżących z projektem decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez nich inwestycji, z tego względu, iż na organach uzgodnieniowych taki obowiązek nie spoczywa. Zastrzeżeń Sądu nie budzi także załączona do postanowienia Starosty I. mapa ewidencyjna, która odpowiada wymogom wynikającym z § 28 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. Nr 38, poz. 454). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji uwzględni powyższe uwagi Sądu, a w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., wykaże przesłanki przesądzające o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Uznając, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie odpowiadają prawu z przyczyn wyżej wskazanych, należało skargę uwzględnić i orzec o ich uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku