II SA/Ol 532/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.B., wnioskiem z dnia 21 maja 2015 r., zwrócił się do tut. Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie do gry w kwocie "[...]" zł. W uzasadnieniu wniosku podał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie bowiem na płynność finansową wnioskodawcy jako przedsiębiorcy. Dodał, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji, konieczny będzie zwrot uiszczonej kary pieniężnej, co spowoduje nakład środków, ponadto skarżący będzie pozbawiony możliwości dysponowania tą sumą w czasie trwania ewentualnych postępowań. Dodał, że wysokość nałożonej kary pieniężnej należy rozpatrywać łącznie z karami nałożonymi w toczących się równolegle postępowaniach. Skarżący podniósł również, że w bieżącym okresie funkcjonowania będzie zobowiązany do uiszczenia należnych z tytułu prowadzenia działalności na terenie województwa kosztów (podatki, wynagrodzenia, koszty najmu pomieszczeń, itp.), która to kwota ta ma niebagatelne znaczenie dla bieżącego funkcjonowania jego działalności gospodarczej. W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2015 r., podniósł, że otrzymał wezwanie do zapłaty należności w kwocie "[...]" zł, a zatem wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków jest bardzo realne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek. Wskazał bowiem tylko ogólnikowo na wpływ uiszczenia kary na jego kondycję finansową. Skarżący nie podał natomiast w ogóle, jaka jest jego sytuacja finansowa, co nie pozwoliło Sądowi na ocenę, czy rzeczywiście uiszczenie orzeczonej kary pieniężnej wpłynie na sytuację finansową skarżącego w taki sposób, że zaistnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczył też, że jako przedsiębiorca, ponosi miesięczne koszty prowadzonej działalności. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił jednak żadnych dowodów. Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację strony. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; 1 października 2009 r., I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, dostępne w: internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; CBOSA). Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby jego twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Tym samym, uniemożliwił Sądowi zbadanie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy także podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, CBOSA). Trudna sytuacja materialna oraz dolegliwości egzekucji nie mieszczą się wśród przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 13.05.2015 r., sygn. akt II FSK 1274/15, z dnia 6.05.2013 r., sygn. akt I FZ 159/13, CBOSA). Dodać należy, że nawet fakt wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualnym jej uwzględnieniem, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Odnosząc się do argumentacji wniosku związanej z wydaniem innych decyzji nakładających kary pieniężne, zauważyć należy, że skarżący nie wskazał ani decyzji, na podstawie których nałożono na niego kary pieniężne, ani też łącznej kwoty dochodzonych na podstawie tych decyzji kar, co uniemożliwia uwzględnienie tej okoliczności przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku, niezależnie od wykazanych wyżej braków. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.