II SA/Ol 537/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty oddala skargę. W dniu "[...]" r. (za pośrednictwem operatora pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga A G H (dalej zwanego: skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O (dalej: Kolegium, organ II instancji) z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez Kolegium wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jak wynika zaś z przekazanych przez Kolegium akt sprawy, wnioskiem z dnia "[...]"r. (k. "[...]"), zmodyfikowanym następnie pismem z dnia "[...]" r. (k. "[...]") co do okresu zezwolenia, skarżący (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F) zwrócił się do Wójta Gminy E (dalej zwanego: organem I instancji) o wydanie zezwolenia na zajęcie w okresie od "[...]" r. do "[...]"r. pasa drogowego drogi gminnej, stanowiącego działki nr "[...]", "[...]", obręb R, gmina E, o pow. "[...]" m², w celu wbudowania urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego: sieci światłowodowej. Decyzją z dnia "[...]" r. nr "[...]", po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wójt Gminy E, na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 1, 2 pkt 2, ust. 3, 5, 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) dalej jako: u.d.p., uchwały Nr XXII/194/04 Rady Gminy Ełk z dnia 1 października 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. nr 195, poz. 2798); dalej zwaną: uchwałą Nr XXII/194/04, uchwały Nr XVI/105/2015 Rady Gminy Ełk z dnia 29 września 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. poz. 3602); dalej zwaną: uchwałą Nr XVI/105/2015 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257); dalej jako: k.p.a.: 1) zezwolił skarżącemu na umieszczenie w pasie drogowym, opisanej powyżej drogi gminnej, urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego - sieć światłowodową o powierzchni zajęcia pasa drogowego "[...]" m² na okres od dnia "[...]" 2015 r. do dnia "[...]" 2017 r. 2) ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego, w celu o którym mowa w pkt 1 za okres: - od "[...]" 2015 r. do "[...]" 2015 r. w wysokości "[...]" zł., - od "[...]" 2015 r. do "[...]" 2015 r. w wysokości "[...]" zł., - od "[...]" 2016 r. do "[...]" 2016 r. w wysokości "[...]" zł. - od "[...]" r. do "[...]"r. w wysokości "[...]" zł. 3) poinformował, że właściciel urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego zobowiązany jest przedłożyć zarządcy drogi inwentaryzację powykonawczą z wyszczególnieniem rodzaju i powierzchni urządzenia wbudowanego w pas drogowy sporządzoną przez uprawnionego geodetę; 4) odmówił wydania opisanego powyżej zezwolenia na czas od "[...]" 2015 r. do dnia "[...]" 2015 r. (włącznie); 5) odmówił zezwolenia na prowadzenie robót w pasie drogowym. Decyzja ta była już trzecim z kolei rozstrzygnięciem organu I instancji wydanym w tej sprawie, gdyż dwie poprzednie decyzje tego organu zostały uchylone odpowiednio decyzją Kolegium z dnia "[...]" r. sygn. "[...]" oraz z "[...]" r. "[...]"(utrzymana w mocy) a następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 414/17, mocą którego uchylono zarówno decyzję Kolegium z dnia "[...]"r., jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy E z dnia "[...]"r. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" r. organ I instancji podał, że rodzaj umieszczonych przez skarżącego w pasie drogowym urządzeń (tj. sieci światłowodowej) pozwala na uznanie ich za urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami - urządzenia te nie są w żaden sposób powiązane z funkcjonowaniem drogi. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 40 ust. 1, 2 pkt 2, ust. 3, 5, 8 u.d.p. w przypadku zajęcia pasa drogowego, związanego z umieszczeniem tego rodzaju urządzenia infrastruktury technicznej, zachodzi obowiązek ustalenia i dokonywania opłat za zajęcie pasa, a opłaty te są naliczane za okresy roczne zgodnie ze stawkami ustalonymi uchwałą organu stanowiącego, będącego prawem miejscowym. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 414/17, którym organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. jest związany, niedopuszczalne było zastosowanie stawek opłaty określonej w nowej uchwale także za okres poprzedzający jej wejście w życie, gdyż godzi to w podstawowe zasady państwa prawnego, naruszając elementarną zasadę niedziałania prawa wstecz. Organ I instancji przyjął zatem, że skoro w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia "[...]" r. włącznie obowiązywała uchwała Nr XXII/194/04, to w tym okresie, zgodnie z załącznikiem do tej uchwały, roczną opłatę za zajęcie 1 m² pasa drogowego pod urządzenia infrastruktury technicznej należy ustalić według stawki "[...]" zł, natomiast od dnia "[...]"r. do końca okresu, na jaki złożono wniosek, według stawki określonej w uchwale Nr XVI/105/2015, która wynosiła "[...]" zł. Podał następnie sposób obliczenia opłaty określonej w punkcie 2 decyzji. Zdaniem organu I instancji, do skarżącego nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci teleinformatycznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062), a zatem strona ta nie mogła skorzystać z nieodpłatnego zajęcia terenu dróg publicznych, o którym mowa w art. 54 ust. 8 tej ustawy. Końcowo organ I instancji, powołując się na związanie stanowiskiem zawartym w cytowanym powyżej wyroku WSA w Olsztynie, przyjął, że zezwolenie nie może być wydane na okres wcześniejszy niż od dnia złożenia wniosku, stąd też w punkcie 4 decyzji odmówiono wydania opisanego powyżej zezwolenia na czas od "[...]" 2015 r. do dnia "[...]" 2015 r. (włącznie). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie: - art. 7, art. 9, art. 64 § 2, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co skutkowało przedłużeniem postępowania i wydaniem decyzji w oparciu o wyższe stawki oraz pominięciem przez organ I instancji zarzutów dotyczących kwestii przewlekłości postępowania, a także brakiem pouczenia o przysługujących prawach i obowiązkach w sytuacji, gdy strona złożyła nieprecyzyjny wniosek; - art. 35 k.p.a. poprzez dopuszczenie się zwłoki w załatwieniu sprawy w sytuacji, gdy sprawa powinna być załatwiona niezwłocznie, w oparciu o dowody przedstawione przez stronę z żądaniem wszczęcia postępowania, co skutkowało obciążeniem skarżącego znaczenie wyższymi opłatami z tytułu zajęcia pasa drogowego, zgodnie z uchwałą Nr XVI/105/2015, - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe doręczenie decyzji oraz innej korespondencji stronie zamiast jej pełnomocnikowi; - art. 40 ust. 5 u.d.p. poprzez pominięcie, że w sytuacji gdy zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydano na okres dłuższy niż rok, roczna stawka opłaty stanowi podstawę do wyliczenia opłat wyłącznie za ten rok, jak również za kolejne lata. W oparciu o te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Opisaną na wstępie decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podzielono stanowisko organu I instancji, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może obejmować najwcześniej okres od daty złożenia wniosku. Podało przy tym, że skoro wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi, celem wbudowania sieci światłowodowej, wpłynął do organu w dniu "[...]" 2015 r. i obejmował okres do dnia "[...]" r., zmodyfikowany następnie na okres do "[...]" r., to zasadnie organ I instancji wydał zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej na okres od dnia "[...]" r. do dnia "[...]"r. oraz odmówił na okres poprzedzający złożenie wniosku tj. od dnia "[...]" r. do dnia "[...]" r. Dodało, że decyzja organu I instancji odpowiada wnioskowi skarżącego również w zakresie zajętej powierzchni pasa drogowego. Kolegium podzieliło także stanowisko organu I instancji co do sposobu ustalenia opłaty, polegającym na jej obliczeniu przy zastosowaniu dwóch stawek, wynikających z dwóch różnych uchwał, co jest zgodne ze stanowiskiem WSA w Olsztynie wyrażonym w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 414/17. Z tych też powodów Kolegium oceniło, że decyzja organu I instancji jako prawidłowa zasługuje na utrzymanie jej w mocy. Poza tym organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania uznając, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Oceniono, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji zastosował się do większości wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Olsztynie, czego wyrazem jest naliczenie opłaty przy zastosowaniu dwóch stawek, wynikających z dwóch różnych uchwał oraz skorygowanie okresu zajęcia pasa drogowego, za jaki ustalono opłatę. Kolegium przyznało jednak, że organowi I instancji umknęła kwestia odniesienia się do zarzutów dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania. Wskazało, że uchybienie to zostało naprawione w postępowaniu odwoławczym, w którym organ I instancji złożył wyjaśnienia odnośnie przebiegu postępowania pierwszoinstancyjnego oraz sposobu i terminu załatwiania wcześniejszych wniosków skarżącego o wydanie zezwolenia w podobnych sprawach. Podało, że z wyjaśnień tych wynika, że sprawami związanymi z zajęciem pasa drogowego zajmuje się jedna osoba i wpływ na przedłużenie terminu załatwienia sprawy miała duża liczba złożonych wniosków o wydanie zezwolenia. Dalej zrelacjonowano, że sprawy zainicjowane wnioskami skarżącego miały skomplikowany charakter i wymagały szerszej analizy, gdyż skarżący domagał się udzielenia zezwolenia od daty sprzed złożenia wniosku oraz w sytuacji, gdy urządzenia już zostały umieszczone w pasie drogowym. Dodało, iż skarżący poza "[...]" wnioskami złożonymi na przestrzeni miesięcy: "[...]" r. innych wniosków nie składał, więc jego twierdzenia o załatwianiu wcześniejszych wniosków w krótkim czasie nie mają uzasadnienia w faktach. Kolegium podzieliło natomiast zarzut skarżącego, że organ I instancji w niniejszej sprawie nieprawidłowo doręczył decyzję, będącą przedmiotem zaskarżenia, tj. zamiast pełnomocnikowi doręczył ją stronie. Pomimo tego uchybienia Kolegium rozstrzygnęło jednak o utrzymaniu tej decyzji w mocy uznając, że skarżący nie poniósł z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji, gdyż jego pełnomocnik wniósł odwołanie w terminie i nie wykazał, aby to naruszenie uniemożliwiło skarżącemu dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze, złożonej do tut. Sądu na powyższą decyzję, skarżący działający przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 8 ustawy o drogach publicznych, przez wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i obciążenie skarżącego znacznie wyższą stawka opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego, zgodnie z uchwałą Rady Gminy Ełk z dnia 29 września 2015 r., - art. 35 k.p.a., przez nieuwzględnienie okoliczności, że wnioski zostały złożone w dacie, gdy nie obowiązywała poprzednia uchwały, a zwłoka w załatwieniu sprawy, której dopuścił się organ l instancji, gdy sprawa winna była zostać załatwiona niezwłocznie, w oparciu o dowody przedstawione przez stronę z żądaniem wszczęcia postępowania, skutkowała obciążeniem inwestora znacznie wyższymi opłatami z tytułu zajęcia pasa drogowego, zatem dopuszczenie się przez organ przewlekłości postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów w zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Kolegium z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty. W pierwszej kolejności podnieść należy, że rozpatrywana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 414/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153, są konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcia popełnienia błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14, CBOSA). Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (dostępny w CBOSA), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Jak wynika natomiast z uzasadnienia powołanego wyroku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 414/17, przyczyną uwzględnienia wniesionej wówczas skargi było ustalenie przez organy opłaty za zajęcie przez skarżącego pasa drogowego, za cały wnioskowany okres, na podstawie przepisów nowej uchwały, wprowadzającej znacznie wyższe stawki. Sąd ocenił bowiem, że skoro nowa uchwała Nr XVI/105/2015 weszła w życie w dniu 29 października 2015 r., to niedopuszczalne było ustalenie wobec skarżącego rzeczonej opłaty za okres od "[...]" 2015 r. do "[...]" 2015r. na podstawie przepisów tej uchwały. Zaznaczył przy tym, że poprzednia uchwała Nr XXII/194/04 obowiązywała do dnia poprzedzającego dzień "[...]" 2015 r. i nie stwierdzono jej nieważności, a więc do tego dnia wywoływała ona skutki prawne i jej przepisy były obowiązujące. Uwzględniając powyższą ocenę prawną Sądu, za prawidłowy uznać należało sposób ustalenia skarżącemu opłaty za zajęcie pasa drogowego polegający na obliczeniu tej opłaty przy zastosowaniu dwóch stawek, wynikających z dwóch różnych uchwał. W zgodzie z tą oceną pozostaje bowiem stanowisko organów, że skoro w okresie od dnia złożenia wniosku (tj. od "[...]" 2015 r.) do dnia "[...]" 2015 r. włącznie obowiązywała uchwała Nr XXII/194/04, to w tym okresie, zgodnie z załącznikiem do tej uchwały, roczną opłatę za zajęcie 1 m² pasa drogowego pod urządzenia infrastruktury technicznej należy ustalić według stawki 10 zł, natomiast od dnia 29 października 2015r. do końca okresu, na jaki złożono wniosek (tj. do "[...]"r.), według stawki określonej w uchwale Nr XVI/105/2015, która wynosiła 180 zł. W tych okolicznościach, nieuprawnione jest stawianie Kolegium zarzutu naruszenia art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3-5, ust. 8 u.d.p. Bez wpływu na ocenę powyższego pozostaje okoliczność wystosowania do organów gmin przez Ministra Cyfryzacji pisma z dnia "[...]" r., w którym wnioskowano o ustalenie stawek za zajęcie pasa drogowego dla infrastruktury telekomunikacyjnej przez organy stanowiące gmin na poziomie umożliwiającym budowę i utrzymanie tych sieci przez kolejne lata oraz o zaniechanie podnoszenia tych stawek po podpisaniu przez beneficjentów umów o dofinansowanie projektów w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa. Pismo to, bez względu na słuszność jego treści, nie jest bowiem źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Chybiony pozostaje także zarzut naruszenia przez Kolegium art. 35 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że określone w tym przepisie terminy załatwiania spraw mają charakter instrukcyjny, co oznacza, że po ich upływie organ nie traci kompetencji do załatwienia sprawy. Natomiast, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, miarodajny do załatwienia sprawy jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Organ zobowiązany jest zatem do uwzględniania zmian w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistniałych pomiędzy datą wszczęcia postępowania, którą w tej sprawie jest, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. dzień doręczenia wniosku skarżącego organowi administracji publicznej, a datą wydania decyzji. Z obowiązku tego organ nie jest zwolniony nawet wówczas, gdy załatwia sprawę z przekroczeniem ustawowego terminu. Tym samym, zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności kontrolowanych decyzji. Wobec braku przepisu szczególnego, organy nie mogły bowiem ustalić opłaty za cały wnioskowany okres zajęcia pasa drogowego według stawki obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Nadto, co należy podkreślić, podstawa prawna kontrolowanych decyzji, została ustalona z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Z tego też względu, nieuprawnione jest stawianie Kolegium zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W postępowaniu dowodowym przeprowadzonym w rzeczonej sprawie uwzględniono bowiem wytyczne zawarte we wskazanym wyżej wyroku WSA w Olsztynie. Jak trafnie oceniło Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji zastosował się do większości wytycznych zawartych w tym wyroku, czego wyrazem jest naliczenie opłaty przy zastosowaniu dwóch stawek, wynikających z dwóch różnych uchwał oraz skorygowanie okresu zajęcia pasa drogowego, za jaki ustalono opłatę. Kolegium usunęło natomiast uchybienie organu I instancji w kwestia nieodniesienia się do zarzutów dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania administracyjnego, wzywając organ I instancji do złożenia stosownych wyjaśnień odnośnie przebiegu postępowania pierwszoinstancyjnego oraz sposobu i terminu załatwiania wcześniejszych wniosków skarżącego o wydanie zezwolenia w podobnych sprawach. Mając powyższe na względzie i wobec niedostrzeżenia przez Sąd także z urzędu innych naruszeń prawa, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem skargi wniesionej w niniejszej sprawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.