II SA/Ol 57/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku L S o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1. W dniu "[...]"r. L S złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem organu) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia "[...]" r. Nr"[...]", którą po rozpoznaniu odwołania, utrzymano w mocy decyzję wydaną przez Wójta Gminy B z dnia "[...]"r. Nr "[...]" ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla terenu położonego w R na działce nr "[...]", obręb R, jako: Budowa wieży obserwacyjnej wraz z urządzeniami oraz infrastrukturą towarzyszącą (System Wież Obserwacyjnych - SWA), w tym m.in. agregatu prądotwórczego (w kontenerze posadowionym na fundamencie) oraz ogrodzenia. Zarzucono podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisu art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to obligują organ do zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego mających wpływ na wynik sprawy, nie zaś przekroczenia swobodnej ceny dowodów bez uwzględnienia wskazań doświadczenia życiowego oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu skargi strona nie przedstawiła argumentacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w skarżonej decyzji. 3. Postanowieniem z dnia "[...]"r. nr "[...]"Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówiło wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia "[...]"r. nr "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B z dnia "[...]"r. ustalającą lokalizacje inwestycji celu publicznego terenu położonego w R na działce nr "[...]"obręb R, na budowę wieży obserwacyjnej wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. 1 ustawy p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie ww. przepisu Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, post. NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 415/11, dostępne w CBOSA). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia zacytowanego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wniosek strony wnoszącej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Nie budzi nadto wątpliwości okoliczność, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. II OZ 665/09, dostępny CBOSA). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012, str. 224 i nast.) Z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądu przedstawicieli nauki wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie nadaje się do wykonania, bowiem stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Nie rodzi ona prawa do konkretnego terenu, nie narusza własności i uprawnień osób trzecich, nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji. Podstawę taką stanowi dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie ostateczna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego uprawnia inwestora do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1337, ze zm) i w tym zakresie decyzja ta wywołuje skutki prawne, lecz skarżący w tej sprawie nie wykazał, poza powołaniem podstawy pod postacią niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jaka szkoda i to w rozmiarze znacznym, może powstać na skutek wykonania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego pod postacią budowy wieży obserwacyjnej wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą. Oznacza to, że skarżący nie uprawdopodobnił zgłoszonego żądania, poprzez wskazanie na czym polegać miałaby przesłanka wyrządzenia znacznej szkody, jak również przesłanka trudnych do odwrócenia skutków, bowiem sam fakt, iż skarżona decyzja może być następnie podstawą do wydania innego aktu administracyjnego ( pozwolenia na budowę) nie oznacza samo w sobie, iż zachodzi trudny do odwrócenia skutek prawny, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują środki prawne do zweryfikowania takich rozstrzygnięć. Zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego narusza prawo, o czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza. Jak bowiem stwierdzono wyżej naruszenia, o których wskazano w skardze, dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym jak wskazano wyżej Sąd takiej oceny nie dokonywał na obecnym etapie postępowania. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie wykonanie decyzji organu odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.