II SA/Ol 57/22

Dnia 26 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomostu - oddala skargę. Decyzją z 16 września 2021 r. Starosta O. (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") zatwierdził na wniosek Gminy S. (dalej: "Gmina"), projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę pomostu spacerowego dwuczęściowego na działce [...] . W uzasadnieniu stwierdził, że budowa pomostu nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), co oznacza, że nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Analiza wpływu na gospodarkę wodną została przeprowadzona w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 3 listopada 2020 r., którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego na Jeziorze W. Starosta podał, że pismem z 5 sierpnia 2021 r. właściciele działek [...] sprzeciwili się wszelkim działaniom zmierzającym do tworzenia jakiejkolwiek infrastruktury w bezpośrednim sąsiedztwie linii brzegowej lub w pasie ochronnym przy wodzie na całej długości linii brzegowej przylegającej bezpośrednio do ww. działek. Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, w tym mapy do celów projektowych, posiadanego zasobu geodezyjnego i zdjęć dostarczonych przez strony postępowania, ocenił, że wybudowana przy linii brzegowej altana i ogrodzenie ww. nieruchomości aż do granicy działki stanowiącej Jezioro W., a nawet w niektórych miejscach przekraczające tą granicę, uniemożliwia dostęp do linii brzegowej, co jest niezgodne z przepisami ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624), w tym z art. 232, który zakazuje grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Zauważył, że budowa pomostu przyczyni się do respektowania ww. przepisów przez właścicieli nieruchomości przyległych do jeziora. Starosta ocenił, że projekt budowlany jest kompletny pod względem wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ sprawdził także zgodność projektu budowlanego z uchwałą [...], wymaganiami ochrony środowiska oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zaznaczył, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), dalej "Pb", obejmuje ww. działkę [...] i działki o numerach: [...]. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu B.L. (dalej: odwołująca się") sprzeciwiła się przedmiotowej inwestycji. Zaprzeczyła, jakoby wskazane przez Starostę zagospodarowanie jej działki uniemożliwiało dostęp do linii brzegowej. Zarzuciła, że Gmina w niedostateczny sposób konsultowała inwestycję z właścicielami sąsiadujących nieruchomości. Dodała, że decyzja o udzieleniu Gminie pozwolenia wodnoprawnego nie była konsultowana z właścicielami działek, których projektowana lokalizacja pomostu dotyczy i nie było wizualizacji odcinka, na którym pomost miałby powstać. Odwołująca się stwierdziła, że planowane pomosty kolidują z legalnie wybudowanymi pomostami prywatnych właścicieli. Podniosła, że po realizacji planowanej inwestycji, straci możliwość korzystania z pomostu, który służy do wodowania sprzętu pływającego, odpoczynku i rekreacji. Zaprojektowana furtka uniemożliwi zaś korzystanie i zabieranie na zimę łodzi, roweru wodnego i innego sprzętu rekreacyjnego. Podkreśliła, że ingerencja w linię brzegową lub taflę jeziora, w jej kształt i różnorodność ma znaczący wpływ na walory estetyczne i wartość działek. Wskazała ponadto na występowanie w tej części jeziora chronionych gatunków ptaków. Odwołanie wniosła również A.H. (dalej: "skarżąca"), która podniosła, że sołtys z niewiadomych powodów zamierza budować ścieżki rowerowe z oświetleniem i wielkie pomosty także na jej działce. Plany te zniszczą całkowicie wiele gatunków zwierząt i zakłócą spokój właścicieli działek. W ocenie skarżącej, nie ma żadnych powodów, aby plany te były realizowane. Dodała, że kwestionowana działalność znacząco obniży wartość jej działki. Wojewoda W. (dalej "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z 24 listopada 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że przedmiotowy pomost znajduje się na działce nr [...], oznaczonej w planie symbolem 20W - wody otwarte. Inwestor uzyskał dla przedmiotowej inwestycji decyzję - pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzenia wodnego. Wywiódł z art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pb, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę organ zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Podkreślił, że na mocy art. 35 ust. 4 Pb w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i nie jest uzależniona od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 Pb. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, dotyczących nieuzasadnionej, w ocenie skarżących, realizacji inwestycji polegającej na budowie pomostu spacerowego dwuczęściowego na jeziorze, wyjaśnił, że to inwestor decyduje o wielkości i rodzaju inwestycji. Zaznaczył, że zgodnie z obowiązującymi prawem za merytoryczną zawartość projektu budowlanego odpowiada projektant. Natomiast obowiązkiem organu orzekającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest sprawdzenie zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Pb, czy projekt został wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Według projektu budowlanego, pomost spacerowy na wysokości działek o numerach [...] umiejscowiony został na działce jeziornej. Na tym odcinku pomost stanowi przedłużenie ciągu spacerowego wzdłuż jeziora W. Przedmiotowa inwestycja ma służyć celom rekreacyjnym, wyłącznie do komunikacji pieszej. Na wysokości działki nr [...], gdzie inwestycja krzyżować się będzie z istniejącym pomostem, projektant zaprojektował zamykane furtki w linii barierek projektowanego pomostu zamocowane do stalowych słupków. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Każdy bowiem podmiot powinien liczyć się z faktem, że w jego otoczeniu mogą powstawać różne inwestycje w oparciu o analizę funkcjonalną dokonywaną przez odpowiednie organy. W zakresie podnoszonego prawa ochrony własności, obejmującego m.in. zakaz negatywnego oddziaływania na cudzą nieruchomość, Wojewoda wyjaśnił, że nie stanowi ono wartości absolutnej, między innymi ze względu na potrzeby życia w zbiorowości. Podniósł ponadto, że ład urbanistyczny dla przedmiotowego terenu określany został na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Subiektywne odczucia osób, których przestrzeń w miejscu zamieszkania w następstwie budowy obiektu budowlanego uległaby ograniczeniu nie mogą powodować, że inwestor będzie pozbawiony możliwości realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaznaczył również, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym wydanym przez właściwy organ, gdzie wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie została określona jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a teren przedmiotowego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarem podlegającym ochronie w myśl ustawy Prawo wodne. Nadto w pozwoleniu wodnoprawnym określono obowiązki, jakie należy spełnić podczas realizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewoda stwierdził, że w przedłożonym do wniosku operacie wodnoprawnym określono ilość wycinki roślinności wodnej (szuwarów) i sposób korzystania z działki jeziornej i jej zabudowywania przedmiotowym pomostem. W konsekwencji, zarzuty dotyczące negatywnego odziaływania inwestycji na środowisko uznał za bezpodstawne. Stwierdził, że projektant wyjaśnił, iż w trakcie opracowywania dokumentacji rozmawiał dwukrotnie na temat przebiegu inwestycji z zainteresowanymi właścicielami działek oraz przedstawił rozwiązania projektowe, zatem skarżący byli poinformowani o przedmiotowej inwestycji. Co do spadku wartości nieruchomości skarżących, organ odwoławczy stwierdził, że te zarzuty są jedynie hipotetyczne. W złożonej skardze skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb przez przyjęcie, że na organie nie spoczywał obowiązek kompleksowego badania zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez organ wpływu budowy inwestycji na istniejący ekosystem jeziora W., w tym zanik siedliska m. in. sielawy, co w dalszej perspektywie przyczyni się do degeneracji istniejącego ekosystemu; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb w zw. z § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 64 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej jako "rozporządzenie", przez uznanie, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że planowana inwestycja wymaga decyzji środowiskowej, która jednak nie została wydana; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb w zw. z art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.) oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącej; - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez nieprzeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie analizy (oceny) wyjaśnień udzielonych przez projektanta, działającego na zlecenie inwestora i w konsekwencji bezkrytyczne oparcie się na tym opracowaniu, co świadczy o braku wnikliwego, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego rozpatrywanej sprawy; - art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, w tym w szczególności oparcie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych na danych podanych przez projektanta i w konsekwencji pominięcie że realizacja planowanego pomostu przyczyni się do zniszczenia ekosystemu (w tym miejsc tarliskowych sielawy), a także że może zostać uznana za inwestycję wymagającą decyzji środowiskowej; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. przez arbitralne zakwestionowanie twierdzeń odwołującej się o negatywnym wpływie inwestycji na środowisko, bez uprzedniego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w w/w zakresie; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego co skutkowało błędnym przyjęciem, że dostęp do linii brzegowej na przedmiotowym terenie nie jest obecnie w pełni możliwy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest ocena zgodności z prawem decyzji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę pomostu spacerowego dwuczęściowego na opisanej wyżej działce. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), dalej: "Pb" decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b Pb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a) oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (lit. b). Z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji wynika, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z przepisami obowiązującego planu miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska oraz ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, była przedmiotem oceny organów orzekających w sprawie, zatem zweryfikowano złożoną przez inwestora dokumentację projektową z punktu widzenia wymagań określonych przepisami art. 32 – art. 35 Pb. Dokonana ocena skutkowała zasadnym wnioskiem, że spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, w konsekwencji czego, na mocy art. 35 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia obligatoryjnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, należy wskazać, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zdaniem skarżącej, sporne przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć, wymienianych w § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), gdyż umożliwia przycumowanie co najmniej 10 kajaków lub pontonów, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz g ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1863 z późn. zm.), są statkami. Oceny tej nie można podzielić. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przystanie śródlądowe dla nie mniej niż 10 statków. Zgodnie z pkt 64 § 3 ust. 1 do tych przedsięwzięć zalicza się również porty w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o żegludze śródlądowej lub śródlądowe drogi wodne, o których mowa w tej ustawie, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 33, lub infrastruktura portowa związana z tymi portami. "Statkiem" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz g ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1863 z późn. zm.), jest urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych do przewozu osób lub rzeczy czy uprawiania sportu lub rekreacji. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy "port" lub "przystań" to akwen i grunt oraz związana z nimi infrastruktura, znajdująca się w granicach portu lub przystani. Zatem, do uznania danego obiektu za "port" lub "przystań" niezbędne jest, aby składał się on ze wszystkich wymienionych w cytowanym przepisie elementów. Jak zaś bezspornie wynika z projektu budowlanego, w szczególności opisu technicznego, projektu zagospodarowania terenu i rysunków, sporny obiekt jest konstrukcją stalową, na której zamocowane mają być bale pomostowe i poręcze. Nadto, zaprojektowano furtki zamykane w linii barierek w miejscu krzyżowania się tego pomostu z istniejącym pomostem na wysokości działki nr [...]. Nie przewidziano natomiast jakiejkolwiek infrastruktury, np. instalacji elektrycznej, w tym oświetlenia, wodociągowej czy innych urządzeń lub systemów. Sama teoretyczna możliwość przycumowania kajaków czy pontonów do tego pomostu spacerowego nie powoduje, że przedmiotową inwestycję należy kwalifikować jako "przystań śródlądową dla nie mniej niż 10 statków". W konsekwencji zasadnie organy administracji oceniły, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle regulacji ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Nie wymagało ono zatem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wbrew stanowisku skarżącej, projektowana inwestycja nie stanowi bowiem przedsięwzięcia wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 64 i pkt 65 ww. rozporządzenia. Jak wskazano powyżej projektowana inwestycja nie stanowi portu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o żegludze śródlądowej ani przystani śródlądowej. W konsekwencji, brak było konieczności przeprowadzenia szczególnego postępowania środowiskowego w zakresie oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko uregulowanego przepisami art. 59 i nast. oraz art. 71 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Zaznaczyć należy, że skarżąca wywodząc, że przedmiotowy pomost spacerowy spowoduje zniszczenie części istniejących na jeziorze W. siedlisk ryb (sielawy), nie uprawdopodobniła, że co najmniej jedno z tych siedlisk rzeczywiście znajduje się w tej części jeziora, gdzie ma być wybudowany pomost. Gołosłowne są też wywody odnośnie do możliwego wpływu na zachowanie różnorodności biologicznie na przedmiotowym terenie, zaś zarzut dotyczący zwiększenia emisji hałasu na jeziorze W. w efekcie wybudowania pomostu spacerowego, jest niezrozumiały. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 144 k.c. i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez brak uwzględnienia uzasadnionych interesów skarżącej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. "Uzasadnione interesy osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z 28.04.2017 r., II OSK 2184/15; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). W sytuacji gdy nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10.12.2020 r., II OSK 1626/18). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być zatem rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przez art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25.02.2020 r., II OSK 1010/18 i z 23.02.2022 r., II OSK 623/19). Fakt niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości może mieć więc miejsce, tylko jeśli planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. Skarżąca nie wykazała, na czym ma polegać negatywny wpływ spornej inwestycji na wykonywanie przez nią prawa własności. Okoliczność, że (jak wynika z pism skarżącej znajdujących się w aktach administracyjnych) skarżąca i właściciele działek sąsiadujących z przedmiotową inwestycją sprzeciwiają się jakimkolwiek inwestycjom wzdłuż granicy z ich działkami od strony jeziora, gdyż naruszają one – w ich ocenie – możliwość nieskrępowanego korzystania z działek, nie stanowi o naruszenie interesu prawnego. Trudno natomiast przyjąć, że skarżąca będzie dotknięta jakimikolwiek ograniczeniami w zagospodarowaniu swojej działki z uwagi na samo istnienie pomostu posadowionego na działce jeziornej. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób, który pozwolił na prawidłową ocenę złożonych przez inwestora, wymaganych przez prawo, dokumentów, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia czy pozwolenia, a projekt budowlany był zgodny ze wskazanymi w art. 35 Pb przepisami. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały w takiej sytuacji obowiązku poszukiwania dowodów, które uzasadniałyby gołosłowne zarzuty pozostałych stron postępowania w zakresie naruszenia przepisów ochrony środowiska. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.