II SA/Ol 606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 5 kwietnia 2016 r., nr "[...]" w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. "[...]", w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 5 kwietnia 2016 r.w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Stowarzyszenia wskazało, że wstrzymanie wykonania tego aktu jest niezbędne, gdyż w przeciwnym wypadku zaistnieją trudne do odwrócenia skutki w postaci wydania rozstrzygnięcia i rozpoczęcia na tej podstawie działalności przewozowej przez stronę postępowania. Powyższe będzie ze szkodą dla już działających na rynku przewoźników i praw pasażerów. Stowarzyszenie zażądało też wstrzymania wydania zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienia NSA: z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06; z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07; z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08, dostępne [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Żądając wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie tego aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Należy również podnieść, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. II OZ 665/09, CBOSA). Pod pojęciem "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 224 i nast.). Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, czy też znoszeniu zachowań innych podmiotów (tak: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 378). Postanowienie o dopuszczeniu do udziału na prawach strony organizacji społecznej w oparciu o art. 31 ust. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi aktu, który podlega wykonaniu lub nadaje się do wykonania, a zatem również do wstrzymania jego wykonania. Brak wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie na prawach strony, nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stowarzyszenie nie wykazało, w jaki sposób wykonanie postanowienia SKO, które nie nadaje się do wykonania, miałoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bezzasadna jest argumentacja, iż brak wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie na prawach strony może spowodować podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii "[...]". Brak bowiem takiego rozstrzygnięcia nie skutkuje wstrzymaniem prowadzenia postępowania głównego, a taki skutek Stowarzyszenie chciałoby osiągnąć przez wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Na marginesie należy wyjaśnić, że nawet wydanie przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie wskazanego przewozu nie stanowi przesłanki z art. 61 § 1 p.p.s.a. Ponadto, brak jest podstawy prawnej do żądania wstrzymania przez Sąd wydania przez właściwy organ administracji zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na przedmiotowej linii, to jest decyzji w postępowaniu głównym. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.