II SA/Ol 628/13

Dnia 19 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 roku sprawy ze skargi D.Ż., M. Ż.oraz J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 23 maja 2012r. Spółka A wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN300, PN 6,3 MPa relacji M. – M. k/K. wraz z infrastrukturą towarzyszącą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania układu, na terenie wyszczególnionych działek w obrębie geodezyjnym M., P., S., R., R.gm. M. oraz w obrębach geodezyjnych W., P. i M., gm. K. W ogólnym opisie inwestycji podano, że umożliwi ona wzmocnienie zasilania i dostarczanie większej ilości ekologicznego paliwa dla odbiorców województwa warmińsko-mazurskiego. Projektowany gazociąg stworzy warunki do: umożliwienia gazyfikacji terenów znajdujących się w zasięgu jego oddziaływania; doprowadzania gazu dla potrzeb komunalno-bytowych, grzewczych oraz potrzeb technologicznych odbiorców przemysłowych i fizycznych województwa; zastąpienie paliwa stałego uciążliwego dla otoczenia i środowiska, paliwem gazowym ekologicznie czystym; zmniejszenie emisji szkodliwych gazów i pyłów do środowiska. W dalszej części wniosku wskazano m.in., że trasa gazociągu przebiega w większej części przez tereny rolne. Po zakończeniu inwestycji grunty rolne czasowo wyłączone z produkcji zostaną zrekultywowane i przywrócone do stanu rolniczego. Na okres budowy nastąpi czasowe przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze - wyłączenie z produkcji rolnej w granicach oznaczonych na mapach ewidencyjnych stanowiących załącznik do wniosku. Opisano też wpływ inwestycji na środowisko, określono zapotrzebowanie na media techniczne. Do wniosku załączono wykaz działek objętych wnioskiem, kopie map w odpowiedniej skali, pełnomocnictwo, kopie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia z dnia 22 grudnia 2009 r. i z dnia 17 stycznia 2011 r. oraz opracowanie dotyczące lokalizacji stanowisk archeologicznych na trasie projektowanej inwestycji autorstwa I. M. - Wyczółkowskiej - Dyrektor Muzeum w K., w którym stwierdzono obecność trzech stanowisk archeologicznych w obrębie projektowanej trasy gazociągu oraz siedmiu stanowisk archeologicznych, w stosunku do których przebieg trasy projektowanego gazociągu nie stanowi zagrożenia naruszenia zabytkowych nawarstwień kulturowych. W dniu 23 lipca 2012r. Wójt Gminy M. zawarł porozumienie z Wójtem Gminy K., że wnioskowaną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wyda Wójt Gminy M. Wskazano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami organem właściwym do wydania decyzji jest organ, na którego terenie leży większość inwestycji. Tego samego dnia Wójt Gminy M. (dalej jako organ I instancji) zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, w tym w drodze obwieszczenia, sporządził projekt decyzji i wystąpił o wymagane uzgodnienia. W toku postępowania inwestor zmodyfikował trasę gazociągu, uwzględniając stanowiska organów uzgadniających oraz wniosek jednego z właścicieli działek. Ostateczna wersja projektu decyzji uzyskała pozytywne stanowiska: Starostwa Powiatowego w M., Starostwa Powiatowego w K., Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. Rejonowy Oddział w M. -z zastrzeżonymi warunkami, Zarządu Dróg Wojewódzkich w Olsztynie Rejon Dróg Wojewódzkich w K., Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w O., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w O., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., Zarządcy Dróg Gminnych oraz Powiatowego Zarządu Dróg w M. W dniu "[...]" Wójt Gminy wydał decyzję nr "[...]" o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia, w której wymienił szczegółowo działki, przez które ma przebiegać gazociąg. Ustalono, że ma być to gazociąg wysokiego ciśnienia DN 300, PN 6.3 MPa o długości 21,3 km z infrastrukturą towarzyszącą w postaci: zespołu śluz zlokalizowanych w rejonie M.przy zespole zaporowo-upustowym oraz w rejonie M. k/ K. przy drodze wojewódzkiej nr 591, zespołów zaporowo-upustowych zlokalizowanych na trasie projektowanego gazociągu oraz na terenie projektowanych zespołów śluz oraz ochrony katodowej, słupków znacznikowych, rur ochronnych, kolumn wydmuchowych, taśm lokalizacyjnych, itp. Wyznaczono strefę kontrolowaną o szerokości 6,0 m (po 3,0 m od osi projektowanego gazociągu), w której obowiązuje zakaz wznoszenia budynków, urządzania stałych składów i magazynów, sadzenia drzew oraz prowadzenia działalności mogącej zagrozić trwałości projektowanego gazociągu podczas jego eksploatacji. Zobowiązano inwestora, aby po zakończeniu robót ziemnych przywrócił teren do stanu poprzedniego. Wskazano, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym zobowiązano inwestora do stosowania ustaleń zawartych w przedłożonych do wniosku decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300, MOP 5,5 Mpa relacji R. – M. oraz dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci gazowej w/c relacji S. – M. – M. k/K. oraz gazyfikacji gmin. Organ stwierdził, że realizacja inwestycji spowoduje czasowe wyłączenie gruntów z produkcji rolnej; po wybudowaniu gazociągu grunty rolne należy zrekultywować i przywrócić do stanu pierwotnego. Organ ustalił też, że teren planowanej inwestycji leży na Obszarze Chronionego Krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich, do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego Nr 159 z dnia 19 grudnia 2008r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 201, poz. 3151) oraz ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. Nr 150, poz. 1220 ze zm.). Ponadto organ I instancji zawarł w decyzji ustalenia odnośnie do występujących stanowisk archeologicznych oraz określił warunki dotyczące przygotowania dokumentacji projektowej do uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że przeprowadzona analiza charakteru inwestycji oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się jej realizację wykazała, że wnioskowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Planowana inwestycja celu publicznego jest inwestycją o znaczeniu gminnym. Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej jako: "u.p.z.p.) projekt decyzji został przygotowany przez uprawnionego architekta wpisanego na listę izby samorządu architektów i uzgodniony z odpowiednimi organami w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Organ I instancji podał też, iż w toku postępowania – spółka B oraz B. L. wyrazili sprzeciw przeciwko lokalizacji gazociągu na działkach będących ich własnością. Organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zezwala inwestorowi na podjęcie zamierzenia i nie przesądza o technicznej możliwości jego realizacji. Decyzja ta potwierdza jedynie, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i wprowadza ogólne warunki, które muszą być spełnione, aby mogła ona zostać zrealizowana, czy zalegalizowana w trybie ustawy Prawo budowlane. Zaznaczono, że na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości. Oświadczenie w tym zakresie jest wymagane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Stąd zgoda właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać ma inwestycja, nie jest wymagana na obecnym etapie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. Ż., M. Ż. i J. P., domagając się jej uchylenia. Zdaniem odwołujących organ I instancji bezpodstawnie wydał dla wnioskowanego zamierzenia decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązkiem gminy jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku jego braku można wydać decyzję o warunkach zabudowy, a tylko wyjątkowo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołujący stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru wyjątkowego, a organ nie wykazał, że jest to zamierzenie o znaczeniu gminnym. Poza tym zauważyli, że art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomości może mieć zastosowanie tylko do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast nieruchomości rolne, przez które ma przebiegać gazociąg, stanowią ich prywatną własność. W ocenie stron wydana decyzja omija prawo. Przytoczyli szczegółowo procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że tylko akt prawny o mocy ustawy może ograniczać prawo własności. Właściwości takiej nie ma decyzja Wójta. Zarzucili, że organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego nie uchwalono miejscowego planu. Podnieśli, że w przypadku obowiązywania planu mogliby żądać od gminy odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości, a także zgodnie z art. 35 u.p.z.p., tereny przeznaczone do zainwestowania mogłyby być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Wywiedli w związku z tym, że ich działki stracą na wartości, ich ewentualna sprzedaż będzie utrudniona, zaś prawdopodobieństwo wypłacenia przez gminę odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości wydaje się niemożliwe. Zauważyli, że ich sytuacja jest o tyle trudna, iż prowadzona przez nich działalność rolna stanowi ich jedyne źródło dochodu. Posadowienie gazociągu ograniczy swobodę w korzystaniu z działek, zmniejszy plony i ograniczy kwoty dopłat. Reasumując, w ocenie odwołujących brak planu pozbawia właścicieli działek szeregu uprawnień, uniezależnia gminę od wypłaty odszkodowania i w sposób rażący ogranicza uprawnienia właścicieli działek rolnych. Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu "[...]" decyzję nr "[...]", którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu kolegium wyjaśniło, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady nie wskazuje na obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten może wynikać tylko i wyłącznie z przepisów odrębnych (art. 14 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p.). W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie nie ma przepisów odrębnych wskazujących na obowiązek uchwalenia miejscowego planu, to argumenty odwołujących są w tym zakresie chybione. Wskazano, że w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 ust. 3 u.p.z.p. w sprawach ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzję wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miasta. Z uwagi na to, iż inwestycja będzie realizowana na obszarze właściwości dwóch gmin: M. i K., zaś większa część inwestycji przebiega przez gminę M. prawidłowo ustalono, że organem właściwym do wydania decyzji jest Wójt Gminy M. Dalej argumentowano, że zgodnie z art. 50 ust. 1 i 4 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów bądź architektów. Kolegium zauważyło w związku z tym, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem należało ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji. Organ stwierdził, że wnioskowane zamierzenie odpowiada definicji legalnej inwestycji celu publicznego z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wskazano, że zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wyjaśniono przy tym, iż w orzecznictwie wskazuje się, że jakkolwiek przy spełnieniu odpowiednich warunków realizację sieci gazowej należy uznać za cel publiczny, to nie każda tego rodzaju inwestycja może zostać uznana za taki właśnie cel, a czynnikiem warunkującym jest zakres prowadzonych prac. Realizowanie sieci gazowej wyłącznie jako inwestycji liniowej, należy uznać za realizację inwestycji celu publicznego, skoro wiąże się z wykonaniem na znacznym obszarze takiego zamierzenia dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Natomiast realizacja przyłącza gazowego do jednego lub dwóch budynków nie stanowi celu publicznego. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, skład orzekający Kolegium uznał, że gazociąg jest niewątpliwie urządzeniem służącym do przesyłania gazu, natomiast z planowanego przebiegu inwestycji wynika bezspornie, iż inwestycja przeznaczona jest dla dużej części mieszkańców g. M. i K., a zatem ma znaczenie gminne. W dalszym ciągu uzasadnienia organ wywiódł, że stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Podniesiono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Kolegium ustaliło zaś, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie można było więc odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Kolegium wykazało ponadto, że organ I instancji wyczerpał procedurę dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie D. Ż., M. Ż. oraz J. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Kolegium w związku z naruszeniem: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7,8,11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięciu pod uwagę faktu, że inwestycja polegająca na posadowieniu gazociągu nie ma charakteru gminnego, gdyż inwestycja ta dotyczy więcej niż dwóch gmin, a swym zasięgiem obejmuje znaczny obszar województwa warmińsko-mazurskiego, c) braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wystarczający wypełnia zadanie własne gminy, jakim jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli w uzasadnieniu tego zarzutu, że ponieważ decyzja lokalizacyjna nie została wydana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, można swobodnie uznać, że zawarte w niej ustalenia nie będą odnosiły skutków prawnych, tak jakby mogło to mieć miejsce, gdyby plan miejscowy został uchwalony, a Wójt na podstawie tego planu wydał decyzję. Stwierdzili, że brak planu pozwala na swobodne zagospodarowanie terenu działek rolnych, przez które ma przebiegać inwestycja, ponieważ nie naruszy to interesu publicznego ani też interesu osób trzecich. Skutkiem braku planu jest też, jak zauważyli utrata mocy obowiązującej poprzednich planów zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku planu utrudnione będzie także dochodzenie od gminy wypłaty odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości, w myśl art. 36 u.p.z.p. d) dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach. W tym kontekście, jak wnioskować można z uzasadnienia, skarżący wskazali na podobieństwo decyzji o warunkach zabudowy z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzili, że decyzje te w zasadzie się niczym nie różnią. Wskazali, że "decyzje te nie stanowią już konkretyzacji postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stanowią jednak konkretyzację przepisów ustawowych i innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa". II. przepisów prawa materialnego, tj.: - ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 łr' Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), - ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2008 r., Nr. 25, poz. 150 ze zm.), - rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Jezior Legińsko-Mrągowskich (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 201, poz. 3151), - ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr. 25, poz.l50 ze zm.), - ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, - ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr. 243, poz. 2086 ze zm.), - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr. 243, poz. 1623), - rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Z 2012 r., poz. 462), - rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055 z późno zm.), - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr. 75, poz. 690 z późno zm.), - rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397), - ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W obszernym uzasadnieniu, w którym skarżący przytoczyli przepisy regulujące uchwalanie planu miejscowego oraz wydawanie decyzji lokalizacyjnej, jak również fragmenty komentarzy do tych przepisów, skarżący podtrzymali stanowisko wyrażone w odwołaniu. Podnieśli, że stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji wyraźnie wskazuje, że wydana decyzja narusza prawo własności przysługujące im do działek, będących nieruchomościami rolnymi. Podkreślili, że posadowienie gazociągu utrudni prowadzenie działalności rolnej, obniży wartość działki i utrudni ewentualne zbycie działki w przyszłości. Wskazali, że ich grunt posiada walory inwestycyjne. Wyjaśnili, że w porównaniu z pozostałymi działkami, których dotyczy zaskarżona decyzja, działki będące własnością skarżących mają większą wartość niż ustalona w operacie sporządzonym na wniosek inwestora i z ich zbycia mogliby osiągnąć większe korzyści majątkowe. Podnieśli, że rzekomy cel publiczny nie powinien być realizowany kosztem praw obywateli. Zarzucili, że choć wprawdzie zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania, to jednak nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania i nie brali udziału w postępowaniach uzgodnieniowych. Wskazali, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko charakter taki mają tylko instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem gazociągu o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków. Zdaniem skarżących, jeżeli na tej podstawie prawnej zostały wydane wszystkie decyzje dotyczące inwestycji objętej wnioskiem, to postępowanie administracyjne w tej sprawie należy uznać za nieważne, gdyż wskazana wyżej podstawa prawna dotyczy instalacji do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, a nie gazu ziemnego. Przytoczyli też ustalenia organu odnośnie do potwierdzonych stanowisk archeologicznych, wskazując, że obowiązek przeprowadzenia prac archeologicznych istnieje tylko o tyle, o ile występuje ryzyko przekształcenia lub zniszczenia zabytku archeologicznego i o ile przeprowadzenie badań jest niezbędne w celu ochrony zabytków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wynikać tylko i wyłącznie z przepisów odrębnych. Natomiast jeśli przepisy odrębne takiego obowiązku nie przewidują, to organ jest zobowiązany w przypadku złożenia wniosku przez inwestora wydać decyzję: o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub o warunkach zabudowy, w zależności czego dotyczy zamierzenie inwestycyjne. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Kolegium wskazywało też w uzasadnieniu decyzji, że wskazane zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w definicji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie miały też miejsce wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia. Organy nie stwierdziły ponadto, by planowana inwestycja naruszała przepisy odrębne. Został też zachowany tryb obwieszczenia wynikający z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczono, że na obecnym etapie postępowania nie jest wymagana zgoda właścicieli nieruchomości, przez które będzie przebiegała inwestycja, gdyż istnieje następny etap procesu inwestycyjnego. Przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony interesów osób trzecich nie mogą być też roszczenia odszkodowawcze mogące wynikać ze sposobu realizacji inwestycji, gdyż taka decyzja nie określa technicznych warunków realizacji inwestycji, od których zależy powstanie i rozmiar tych roszczeń. Do długiej listy przepisów odrębnych, które zdaniem strony skarżącej narusza decyzja, Kolegium nie odniosło się z uwagi na to, że odwołujący w obszernym uzasadnieniu zwrócili uwagę na kwestie planistyczne i zagadnienia roszczeń odszkodowawczych, natomiast nie podali konkretnie na czym polega naruszenie wymienionych przepisów odrębnych. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. skarżący poparli skargę i wszystkie argumenty w niej zawarte. M. Ż. złożył do akt sprawy kserokopię decyzji z dnia 10 października 2013r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Podniósł, że nie wie dlaczego Wójt Gminy wydał zgodę na budowę gazociągu, skoro żadna wieś w ramach gminy nie jest podłączona do gazu. Wskazał, że wnioskowany gazociąg będzie przebiegał równolegle do istniejącego gazociągu i nie widzi potrzeb, żeby trzy razy grubsza rura była zakopana w ziemi. Zauważył, że na czas budowy ich ziemia wyłączona jest z produkcji i w związku z tym tracą na dopłatach i nikt im tego nie chce zrekompensować. Podał, że ponoszą też wyższe koszty wynajmu maszyn rolniczych z uwagi na dłuższe wykonywanie prac rolnych w związku z obecnością słupów. Wyraził obawę, że nowy gazociąg będzie utrudniał im meliorację, co występuje w sąsiedztwie obecnego gazociągu. Obawia się również o bezpieczeństwo w związku z ostatnimi wypadkami przy budowie gazociągu, do których doszło na terenie kraju. Pozostali skarżący w pełni poparli przytoczone argumenty. J. P. podał dodatkowo, że przy budowie poprzedniego gazociągu doszło do naruszenia odwodnienia gruntów, nikt tego nie naprawił i do dzisiaj wiosną i jesienią dochodzi do zalewania gruntów. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik inwestora poparł argumentację pełnomocnika organu i poinformował Sąd o zmianie nazwy na "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. .Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., -dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku strony skarżącej nie narusza prawa. W szczególności sąd nie dopatrzył się także podniesionych w skardze uchybień procesowych. Organy wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym wydanie rozstrzygnięcia o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób staranny i dokładnie odzwierciedla tok myślowy organu. Kolegium odniosło się też precyzyjnie do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, zasadnie przyjmując, że organ I instancji nie miał podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia. W rozpatrywanym przypadku budowa gazociągu ma charakter inwestycji celu publicznego, bowiem, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ II instancji, została wymieniona wprost jako cel publiczny w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto wnioskodawca wykazał, że inwestycja ta będzie miała charakter liniowy i przebiegać będzie na znacznym odcinku 21,3 km, obejmie 8 obrębów dwóch gmin, umożliwiając gazyfikację tych terenów. Celem tej inwestycji, jak wykazano, jest doprowadzenie gazu dla potrzeb komunalno-bytowych, grzewczych oraz potrzeb technologicznych miejscowej społeczności. Wniosek dotyczy budowy tylko odcinka gazociągu, który będzie miał przede wszystkim znaczenie lokalne. Z okoliczności sprawy w ogóle nie wynika, aby projektowany odcinek gazociągu miał być znaczący dla całego województwa. W szczególności nie wynika, by w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, stanowiącego instrument planowania ogólnego, ujęto gazociąg relacji M.-M., jako inwestycję o charakterze wojewódzkim czy krajowym. Skarżący, też nie skonkretyzowali, poza ogólnikową negacją, na jakiej podstawie ich zdaniem inwestycja ma zasięg wojewódzki, a nawet krajowy. Wbrew stanowisku skarżących inwestycja nie obejmie znacznego obszaru województwa, dotyczy bowiem tylko dwóch gmin. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Samodzielność planistyczna gminy jest podbudowana również przewidzianymi w Konstytucji zasadami domniemania kompetencji realizacji zadań publicznych przez gminę (art. 164 ust. 3 Konstytucji RP). Zadania publiczne to zadania służące zaspokajaniu potrzeb wspólnot lokalnych, służące realizacji dobra wspólnego. Bezpośrednim konsumentem (adresatem) tych zadań jest każdy obywatel – mieszkaniec określonej wspólnoty samorządowej. Do zadań własnych gminy sprawy ładu przestrzennego zalicza expressis verbis ustawa o samorządzie gminnym (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym). Jest więc oczywiste, że regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy interpretować, zakładając zarówno domniemanie właściwości gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, jak i samodzielności gminy w realizacji przedmiotowych zadań (tak: WSA w Kielcach w wyroku z dnia 24 października 2013r., sygn. akt II SA/Ke 716/13, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że inwestycja ma charakter gminny. Dlatego stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.z.p., zgodnie z którym w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast, Kolegium prawidłowo wskazało, że organem właściwym do wydania tego rodzaju decyzji w przedmiotowej sprawie był Wójt Gminy M., który uzgodnił wydanie decyzji z Wójtem Gminy K. i Starostą M. oraz Starostą K.. Brak było zatem podstaw do żądania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzgodnień z marszałkiem województwa. Podkreślić należy, że w myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycję celu publicznego stanowią działania o znaczeniu co najmniej lokalnym (gminnym), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zauważyć trzeba, że definicja ta uzależnia zakwalifikowanie danego zamierzenia inwestycyjnego jako celu publicznego tylko od zasięgu oddziaływania, jak i jego wskazania w art. 6 u.g.n. W tym zaś przepisie ustawodawca ustalił zamknięty i konkretny katalog celów publicznych, w związku z czym publicznym może być tylko cel wymieniony wprost w art. 6 pkt 1 – 9 tej ustawy. Natomiast wzmiankowane w pkt 10 tego artykułu "inne cele" to cele określone jako publiczne konkretnie w odrębnych ustawach (wyrok NSA z dnia 10.10.2000 r., OSNA nr 4/2001, poz.186). W konsekwencji przyjmowane jest, że musi to być cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów wyszczególnionych w art. 6 (wyrok NSA z dnia 10 października 2000 r. II SA/Kr 1010/200, ONSA 2/186/2000). A więc jeżeli charakterystyka wnioskowanego przedsięwzięcia odpowiada zakresowi celu publicznego opisanego w art. 6 pkt 1-9, wówczas zamierzenie takie stanowi inwestycję celu publicznego, której lokalizacja podlega szczególnemu procedowaniu. W kontekście powyższego wyjaśnić należy, wobec kwestionowania przez skarżących, że budowy gazociągu nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, iż takie zaliczenie nie wpływa na ocenę charakteru planowanego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego. Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydawane są tylko ze względu na ochronę środowiska, określając warunki, których inwestor będzie zobowiązany dodatkowo przestrzegać podczas realizacji inwestycji. Niezaliczenie przez ustawodawcę określonego zamierzenia do mogących, chociażby potencjalnie oddziaływać na środowisko, oznaczałoby dla inwestora, że przed wystąpieniem o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie musiałby wyczerpać procedury dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Taka decyzja nie byłaby w ogóle potrzebna. W rozpoznawanej sprawie jednak była ona konieczna, gdyż projektowany gazociąg ma mieć ciśnienie 6,3 MPa. Natomiast w § 3 ust. 1 pkt 33 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 21 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków. Przepis ten jednoznacznie wymienia instalacje do przesyłu gazu o ciśnieniu większym niż 0,5 MPa. W unormowaniu tym nie ma natomiast mowy w ogóle o instalacjach do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, jak to stwierdzili skarżący. Zauważyć należy także, wobec podniesionych w skardze argumentów, że dane działanie ma charakter inwestycji celu publicznego niezależnie od tego czy inwestorem jest podmiot publiczny, czy prawa prywatnego. Dla ustalenia takiego charakteru inwestycji, na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bez znaczenia jest również czyją własność stanowi teren, na którym inwestycja ma być zlokalizowana. Ustawa ta kształtuje bowiem sposób wykonywania prawa własności nieruchomości każdego podmiotu (art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). W myśl cytowanego już art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. powyższe gmina realizuje alternatywnie poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym dla lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca określił taką decyzję mianem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku zaś innych inwestycji nazwał ją decyzją o warunkach zabudowy. W dalszych przepisach u.p.z.p. reguluje tryb uchwalania aktu prawa miejscowego oraz wydawania wymienionych decyzji. Procedura wydawania tych decyzji różni się ze względu właśnie na charakter planowanej inwestycji. Cel publiczny, czyli dobro ogółu, uzasadnia szczególny tryb procedowania. Wyjaśnić należy skarżącym, że obecnie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nie są wydawane na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak to było pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Obecnie te oba akty prawne (uchwała i decyzja) służą temu samemu celowi – określają czy możliwa jest zabudowa danego terenu, jej charakter i jakie wymagania musi spełnić. Każdy z wymienionych aktów warunkuje wystąpienie o pozwolenie na budowę. Stosownie do art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (dotyczy to też decyzji o warunkach zabudowy). Wymienione akty wywołują zatem zasadniczo te same skutki. Zgodnie z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Więc nieuzasadniona jest obawa skarżących, że gmina uchyli się od wypłaty odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. Skarżący będą mogli wystąpić z takim roszczeniem. Cały art. 36 i 37 ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Za Kolegium wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady nie wskazuje na obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa w tym zakresie należy do organów gminy (art. 14 ust. 4 u.p.z.p.). Zgodnie jednak z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. przepisy odrębne mogą wprowadzić taki obowiązek wobec określonego rodzaju inwestycji. Obowiązek taki nie dotyczy budowy gazociągu. Generalnie procedura uchwalania planu jest długotrwała i kosztowna. Brak planu miejscowego uniemożliwiłby jakąkolwiek zabudowę terenu. Dlatego ustawodawca przewidział alternatywnie możliwość zabudowy terenu na podstawie decyzji, określając ściśle tryb i przesłanki do jej wydania. W myśl art. 56 nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie ze względu na prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7). Stąd wniosek, że w przypadku, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego wkracza w uprawnienia właścicielskie danego podmiotu do nieruchomości, to fakt ten mógłby skutkować odmową wydania decyzji lokalizacyjnej, tylko jeżeli zamierzenie naruszałoby jednocześnie przepisy powszechnie obowiązującego prawa, czego nie stwierdzono w rozpatrywanym przypadku. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy wykonawcze do ustaw, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia co do zabudowy danego terenu jak i samego zamierzenia. Jedynie stwierdzenie niezgodności wskazanego przez wnioskodawcę zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa stanowi przesłankę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący ani w postępowaniu administracyjnym, ani przed sądem nie wykazali takiej niezgodności. Zważyć należy także, że przepisy omawianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę (jej organy) do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez właśnie ustalenie albo w akcie prawa miejscowego przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, albo w decyzji ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Oczywiście pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza w zgodzie z odrębnymi przepisami prawa i w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Oznacza to, że organ rozpatrujący wniosek o ustalenie inwestycji celu publicznego, prócz ustalenia zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, musi rozważyć też czy proponowana lokalizacja inwestycji celu publicznego została należycie przez inwestora wyważona i jest racjonalna. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do nadużycia prawa, gdyż decyzja organu I instancji uwzględnia optymalną trasę gazociągu. Inwestor kilkakrotnie modyfikował jej przebieg, uwzględniając stanowiska organów uzgadniających. Powyższe wskazuje, że wydanie spornej decyzji może wywrzeć skutki w sferze prawa własności skarżących, jednak decyzja sama w sobie takich skutków bezpośrednio nie wywołuje, gdyż, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, a tym samym na tym etapie nie może również naruszać prawa własności. Ewentualne roszczenia w tym zakresie skarżący będą mogli podnosić na kolejnych etapach postępowania inwestycyjnego, bądź w postępowaniu odszkodowawczym przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 845/12, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących co do niebrania przez nich udziału w całym postępowaniu, to stwierdzić należy, że ewentualny brak ich indywidualnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie nie stanowi istotnego naruszenia, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sami skarżący przyznali, że zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania, w którym pouczono ich o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Mogli się zatem zapoznać z postanowieniami organów uzgadniających, do których de facto nie zgłosili żadnych zastrzeżeń. Z akt sprawy wynika również, że organ I instancji podał do publicznej wiadomości, w drodze obwieszczenia informację o wszczęciu postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.