II SA/Ke 716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Liwiusz Hanaj, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 5 czerwca 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań I. i P. małż. R. oraz D. G., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ć. z dnia 29 marca 2013 r. znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski wraz z linią światłowodową i odcinkami gazociągu wysokiego ciśnienia DN 80 i DN 50 przebiegających przez teren obrębów Ć., B., J., W. i W. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 października 2012 uchyliło decyzję Burmistrza Ć. z dnia 21 sierpnia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającą na budowie ww. odcinka gazociągu. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy Ć. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 29 marca 2013 r. W odwołaniu od powyższej decyzji I. i P. małżonkowie R. zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 w zw. z art. 15 ust. 2 i art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 k.p.a. W odwołaniu D. G.j zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego oraz art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 czerwca 2013 r. wydanej na skutek wniesienia ww. odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek z dnia 30.03.2012r. K. Sp. z o.o. w T. (uzupełniony w dniach 25.04.2012r., 3.12.2012r., 27.12.2012r., 2.01.2013r. i 20.03.2013r.), dotyczy inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6.3. MPA MOP 6,0.0 MPa o długości około 6140 m, budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 80 i włączeniu go do gazociągu, który zasila Zakład P., o długości około 716 m, budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 50, który zasili stację redukcyjno-pomiarową I stopnia w Ć. o długości 740 m, zespołu włączeniowego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 50 do gazociągu DN 500, budowie kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, zabudowie na gazociągach zespołów zaporowo-upustowych (ZZU), budowie kolumn wydmuchowych, budowie infrastruktury towarzyszącej i oznakowania trasy gazociągu. Kolegium ustaliło, że wnioskowane przedsięwzięcie, polegające na budowie urządzeń służących do przesyłania gazów, stanowi w całości inwestycję celu publicznego określoną w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z uwagi na brak dla terenu planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne było ustalenie jej lokalizacji w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 1 tej ustawy w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na wniosek inwestora. Z tego względu organ był związany granicami wniosku. Wymóg określenia terenu inwestycji przez wnioskodawcę oznacza, że tylko w odniesieniu do tego terenu mogła być wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskodawca zadecydował również o charakterze inwestycji. W związku z powyższym nie doszło zdaniem organu do naruszenia art. 51 ust. 3 ww. ustawy z powodu braku porozumień z wójtami (burmistrzami, prezydentami miast) oraz braku uzgodnienia z marszałkiem województwa. Skoro bowiem organ nie ma kompetencji do dokonywania zmiany żądania strony ani w zakresie przedmiotu zamierzenia, którego wniosek dotyczy, ani co do jego lokalizacji, to w sytuacji, kiedy z wniosku wynika, że planowana inwestycja ma znaczenie powiatowe, w sprawie znajduje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskowana inwestycja została poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczącą większego zamierzenia inwestycyjnego nazwanego budową gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski, z którego jedynie część objęta jest decyzją Wójta Gminy Ć. wydaną w niniejszej sprawie. Decyzja powyższa zakończyła odrębne postępowanie. Zdaniem Kolegium nie doszło również do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż z treści tego przepisu nie wynika, aby w przypadku inwestycji liniowych jedyną możliwą skalą mapy była skala 1:2000. Przepis ten daje wybór trzech skali, tj. 1:500, 1:1000 i 1:2000. Skoro wniosek inwestora został złożony na mapie w skali 1:1000, to powyższy przepis nie został naruszony. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie nitki gazociągu DN 80 za inwestycję celu publicznego. Wskazał, że przesyłanie gazu jest celem publicznym, a zasięg inwestycji ma znaczenie ponadlokalne. Odcinek ten zastąpi bowiem stary gazociąg DN 300, który jest bliski "śmierci technicznej". Ze względów techniczno-ekonomicznych nie może być wykonany odrębnie. Procedury niezbędne w celu opróżnienia odcinka gazociągu, na długości którego następuje wpięcie spowodowałyby konieczność wstrzymania dostaw gazu odbiorcom zasilanym z DN 500. Powołując się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. II OSK 672/11 organ wyjaśnił, że inwestycją o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja o cechach interesu prywatnego (grupowego) służąca węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio mająca znaczenie dla całej gminy. W niniejszej sprawie funkcjonowanie Zakładu P., będącego największym pracodawcą na terenie gminy, ma w ocenie organu kluczowe znaczenie dla Gminy Ć. Odnośnie przebiegu planowanej inwestycji Kolegium wyjaśniło, że projektowany gazociąg nie może przebiegać po tej samej nitce, co gazociąg DN 300 ze względu na przebieg obecnego gazociągu w pasie drogi wojewódzkiej, dróg gminnych, jak również przez projektowane obszary Natura 2000. Nowa nitka zapewni wyższy poziom bezpieczeństwa i skrócenie stref kontrolowanych w stosunku do gazociągu DN 300. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że pismem z dnia 22.03.2013r. strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przywołał również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1490/11, zgodnie z którym strona stawiająca taki zarzut powinna wykazać związek przyczynowy między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W ocenie organu D. G. nie wykazała, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie bada się prawa własności do terenu lokalizacji. Organ wskazał ponadto, że szczególny charakter inwestycji celu publicznego przesądza o tym, że ich realizacja nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania terenu, gdyż zazwyczaj będzie od tego stanu odbiegać (wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r., II OSK 2189/10). W istniejącym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy uznał, że decyzja Burmistrza Ć. z dnia 29 marca 2013 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie tej decyzji zostało poprzedzone zawiadomieniem o wszczęciu postępowania podanym do publicznej wiadomości (ogłoszonym na tablicy ogłoszeń), a nadto indywidualne zawiadomienia doręczono właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, przez które ma przebiegać projektowany gazociąg. Uzyskano wszystkie określone w art. 53 ust. 4 ww. ustawy uzgodnienia, dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Organ podkreślił, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest uzależnione od woli właścicieli i innych osób mających prawa do nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana. Wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji sama w sobie nie wkracza w sferę wykonywania praw do nieruchomości. Może być jedynie podstawą do podejmowania kolejnych działań przewidzianych prawem, zmierzających do zrealizowania projektowanej inwestycji. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że proponowany przebieg gazociągu jest jedynie postulowany przez inwestora, a konkretne jego usytuowanie rozstrzygnięte zostanie na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Dopiero wtedy badane będą kwestie dotyczące usytuowania gazociągu w bezpiecznej odległości od istniejących zabudowań. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złoża D. G. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, mające wpływ na wynik postępowania: - art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne określenie charakteru i znaczenia planowanej inwestycji; - art. 51 ust. 3 ww. ustawy z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja obejmuje obszar więcej niż jednej gminy i w tym zakresie organ nie dopełnił procedury porozumień z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: - art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na to, iż w toku sprawy zostały załączone do akt nowe dokumenty, o czym strony nie zostały poinformowane celem wypowiedzenia się co do ostatecznie zebranego (kompletnego) materiału sprawy; - art. 106 § 1 k.p.a. z zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedokonanie wymaganych prawem uzgodnień organu wydającego decyzję z marszałkiem województwa. W uzasadnieniu skargi jej autor zakwestionował zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji jako mającej znaczenie powiatowe, podnosząc konieczność uwzględnienia całości zamierzenia inwestycyjnego, nie zaś tylko jednego wydzielonego z całości fragmentu, który nie będzie mógł służyć żadnemu celowi, zwłaszcza publicznemu, gdyż jest częścią większej całości, tj. gazociągu relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski. Dopiero całość inwestycji będzie miała przymiot celu publicznego. Z tego powodu przedmiotowe zamierzenie powinno być realizowane jako inwestycja o znaczeniu co najmniej wojewódzkim, jeśli nie krajowym (z uwagi na to, że nitka gazociągu ma być poprowadzona do Radomia). W ocenie skarżącej działanie wnioskodawcy polegające na podzieleniu inwestycji na części, gdzie konkretne inwestycje mają charakter powiatowy, służy jedynie uniknięciu sytuacji, w której w jednym postępowaniu będzie brała udział większa liczba uczestników. Jednocześnie ukrywane jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne i unika się konieczności zasięgnięcia opinii (uzgodnień) innych organów, tj. marszałka województwa w przypadku inwestycji o znaczeniu wojewódzkim. Skarżąca stwierdziła, że decyzja środowiskowa będąca załącznikiem do wniosku dotyczy całości zamierzonej inwestycji, a nie jej fragmentu, co potwierdza, że postępowanie miało służyć jedynie obejściu prawa. W efekcie organ bezkrytycznie przyjął wniosek nie analizując go pod tym kątem, że przedmiotowa inwestycja może mieć znaczenie wojewódzkie a nie powiatowe. Konsekwencją błędnego określenia charakteru inwestycji jest naruszenie art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na niedokonanie procedury porozumień z zainteresowanymi wójtami (burmistrzami, prezydentami miast), a także art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z uwagi na brak uzgodnienia projektu z marszałkiem województwa. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. skarżąca podniosła, że organ poinformował wprawdzie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w dniu 22 marca 2013 r., jednakże później akta sprawy zostały uzupełnione o postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 marca 2013 r., a każde zdarzenie uzupełniające zgromadzony w sprawie materiał oddziałuje bezpośrednio na prawa i obowiązki strony. Skarżąca nie mogła przed wydaniem decyzji zapoznać się, jakich stanowisk archeologicznych dotyczyły dosłane do wniosku materiały i jakie one miały wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Akcentując przebieg objętej wnioskiem inwestycji: przez Ć., B., G., J., W., W. podniesiono, że są to miejscowości położone na obszarze miasta i gminy Ć., powiat o. Planowana inwestycja objęta wnioskiem inwestora na terenie gminy Ć. została prawidłowo przez organ I instancji zaliczona do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647), zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do: 1) inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim – wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa; 2) inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta; 3) inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych – regionalny dyrektor ochrony środowiska. W ust. 3 tego przepisu określono, że w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Istota sporu sprowadza się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia jaki charakter ma wnioskowana do realizacji inwestycja objęta wnioskiem K. Sp. z o.o. w T. Od zakwalifikowania inwestycji objętej wnioskiem, w świetle powyższej regulacji zależeć będzie określenie organu właściwego do wydania decyzji w niniejszej sprawie, zaś ta okoliczność wpłynie na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej, dokonując kwalifikacji inwestycji należy kierować się całością zamierzenia inwestycyjnego, dotyczącego gazociągu na linii Sandomierz-Ostrowiec Świętokrzyski, a nie jego fragmentu, nie mającego żadnego znaczenia, który nie będzie mógł służyć żadnemu celowi, zwłaszcza publicznemu. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej co do wojewódzkiego, a nawet krajowego znaczenia tej inwestycji nie zasługuje na akceptację. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego rozwoju należy do zadań samorządu powiatu (ust. 2 art. 3). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa (ust. 3 art. 3). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów. Samodzielność planistyczna gminy jest podbudowana również przewidzianymi w Konstytucji zasadami domniemania kompetencji realizacji zadań publicznych przez gminę. Zadania publiczne to zadania służące zaspokajaniu potrzeb wspólnot lokalnych, służące realizacji dobra wspólnego. Bezpośrednim konsumentem (adresatem) tych zadań jest każdy obywatel – mieszkaniec określonej wspólnoty samorządowej. Do zadań własnych gminy sprawy ładu przestrzennego zalicza expressis verbis ustawa o samorządzie gminnym. Jest więc oczywiste, że regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy interpretować, zakładając zarówno domniemanie właściwości gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, jak i samodzielności gminy w realizacji przedmiotowych zadań. Z wniosku K. Sp. z o.o. w T. z dnia 30 marca 2012r. wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski wraz z linią światłowodową i odcinkami gazociągu wysokiego ciśnienia DN 80 i DN 50 przebiegających przez obręb Ć. Przedmiotowy odcinek DN 80 o długości 716m jest integralną częścią inwestycji i ze względów techniczno-ekonomicznych nie może być wykonany odrębnie ze względu na procedury niezbędne w celu opróżnienia odcinka gazociągu na długości którego następuje wpięcie. Spowodowałoby to konieczność wstrzymania dostaw gazu odbiorcom zasilanym z DN 500, który z założenia ma pracować bez przerw. Stacja redukcyjno pomiarowa znajduje się na terenie Zakładów P., a wpięcie nastąpi poza terenem fabryki, przed stacją redukcyjno-pomiarową i gazociąg DN 80 realizował będzie zasilanie stacji redukcyjno-pomiarowej I0, a w konsekwencji realizację dostaw dla zakładu. Dodatkowo zaznaczono, że przebudowa następuje nie na wniosek odbiorców gazu, a ze względów technicznych, na wniosek dostawcy realizującego budowę (wymianę) całej sieci, która zastąpi dotychczasową. Odcinek służy zastąpieniu starego gazociągu DN 300, który jest zagrożony "śmiercią techniczną". Z kolei odcinek DN 50 o długości 740m zasili stację redukcyjno-pomiarową I0 w Ć. przy drodze wojewódzkiej nr 755 od strony miejscowości W., umożliwiając dostawy gazu dla miasta i sąsiednich miejscowości. Bezspornie przebieg inwestycji objętej wnioskiem K. SP. z o.o. w T. przez miejscowości: Ć., B., G., J., W., W. dotyczy obszaru miasta i gminy Ć. Oba projektowane odcinki gazociągu mają służyć do obsługi Zakładu P. w Ć. oraz mieszkańcom tego miasta i miejscowości sąsiednich. Zgodzić należy się z Kolegium, że funkcjonowanie Zakładu P. jako największego pracodawcy na terenie gminy, ma kluczowe znaczenie dla tej gminy, i z tego względu pośrednio zaspakaja interesy dużej części mieszkańców gminy i ich rodzin. Nie budzi więc wątpliwości, że planowana inwestycja w aspekcie wyżej wskazanym ma znaczenie lokalne. Na użytek ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której przepisy stanowią podstawę wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla oceny znaczenia inwestycji (np. wojewódzkiego czy też krajowego) nie wystarczy więc wykazać, jak to uczyniła skarżąca, że inwestycja objęta wnioskiem jest częścią inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski. Istotne jest bowiem ustalenie komu będzie służyć wnioskowana inwestycja. Skarżąca nie wskazała innych okoliczności nadających budowie odcinka położonego w obrębie Ć. charakter inwestycji o znaczeniu wojewódzkim czy też krajowym. Nie wskazała również, by w planie zagospodarowania przestrzennego województwa świętokrzyskiego, stanowiącego instrument planowania ogólnego, ujęto gazociąg relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski jako inwestycję o charakterze wojewódzkim czy też krajowym. Wypada zauważyć, że w województwie świętokrzyskim znajduje się 14 powiatów i z samego przebiegu gazociągu nie wynika, aby przebieg tego gazociągu przez 3 z tych powiatów: s., o., o., był znaczący dla całego województwa. Zdaniem Sądu o znaczeniu inwestycji przesądzają przede wszystkim zobiektyzowane potrzeby społeczeństwa na danym terenie i konieczność ich zaspokojenia, związane z zagospodarowaniem przestrzennym. Te zaś potrzeby jak wskazało Kolegium mają w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla gminy Ć. oraz Powiatu O. Biorąc pod uwagę treść art. 51 ust. 1 pkt ustawy, z godnie z którym w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – wójt, burmistrz albo prezydent miasta, Kolegium prawidłowo uznało, że organem właściwym do wydania tego rodzaju decyzji w przedmiotowej sprawie był Burmistrz Ć. Brak było zatem podstaw do żądania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy uzgodnień z marszałkiem województwa świętokrzyskiego oraz z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. W tych okolicznościach ustalenie przez organ, że był związany wnioskiem inwestora odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała jakich czynności nie wykonała poprzez pozbawienie jej możliwości zapoznania się z postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 marca 2013r., które dotyczyło ujętych w ewidencji zabytków - stanowisk archeologicznych, znajdujących się na terenie planowanej inwestycji bądź w jej sąsiedztwie. Zgodnie z prezentowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 18.12.2012r. sygn. akt II OSK 1490/11). Ubocznie należy podnieść, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z wymienionym wyżej postanowieniem w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ewentualnie z jego odpisem w Urzędzie Miasta i Gminy w Ć., o czym świadczy zawiadomienie Burmistrza Ć. z dnia 13 maja 2013r. Decyzja dotycząca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia relacji Sandomierz – Ostrowiec Świętokrzyski na innym odcinku, była już przedmiotem oceny tut. Sądu, który w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 110/13, skargę oddalił. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270).