II SA/Ol 634/15

Dnia 21 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015 roku sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Starosta, powołując art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zatrzymał H. G. (dalej zwanemu skarżącym) prawo jazdy kategorii B. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że na mocy decyzji z dnia "[...]" Komendanta Powiatowego Policji, skarżący został skierowany na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów, na które nie stawił się jednak w wymaganym terminie. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podał, że wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/OI 153/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" wydanej na skutek odwołania skarżącego od powołanej powyżej decyzji o skierowaniu go na badanie psychologiczne. W związku z tym, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że skarżący nie wniósł odwołania od decyzji o skierowaniu go na badanie psychologiczne, wobec czego decyzja ta jest prawomocna. Dodał, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący poddał się temu badaniu i przedłożył organowi I instancji stosowne orzeczenie psychologiczne, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji tego organu. W skardze na powyższą decyzję do tutejszego Sądu skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) prawa materialnego, to jest art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie mimo odbycia przez skarżącego szkolenia zmniejszającego ilość punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności, które doprowadziły do sprzecznych z materiałem sprawy ustaleń, że skarżący nie złożył odwołania od decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne i decyzja ta stała się prawomocna. Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że złożył odwołanie od decyzji o skierowaniu go na badanie psychologiczne, na co przedstawił kopię tego odwołania wraz z dowodem jego nadania. Wskazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydana po rozpatrzeniu tego odwołania, została unieważniona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który jednak na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie był prawomocny, Dodał, że od tego wyroku wywiódł skargę kasacyjną w związku z wątpliwościami prawnym, czy odbyte przez niego szkolenie po przekroczeniu sumy 24 punktów winno skutkować obniżeniem ilości otrzymanych punktów. Uznał więc, że w tej sytuacji wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy spowoduje nieodwracalne skutki, gdyż może się okazać, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne była niezasadna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w skardze Kolegium wskazało, że twierdzenie o prawomocności decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne i niezłożeniu przez skarżącego odwołania od tej decyzji wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/O/153/13. Dodało, że o fakcie wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku organ dowiedział się dopiero z wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SAlOl 863/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wywiedzionej przez skarżącego od wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 153/13. Na skutek tej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny (wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1745/13) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Sąd ten, wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II SA/OI 151/15, oddalił skargę wniesioną przez skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Po uprawomocnieniu się zaś tego wyroku, postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/OI 863/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa me można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii B. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa wart. 84 ust. 1. W świetle art. 84 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) cytowanej ustawy, orzeczenie to wydawane jest przez uprawnionego psychologa m.in. kierującemu pojazdem silnikowym, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z tego samego powodu osoba taka kierowana była na badanie psychologiczne pod rządami poprzednio obowiązującego art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Na podstawie tego zaś przepisu wydana została decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. W decyzji tej zawarto pouczenie, że na badanie psychologiczne należy zgłosić się w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że w zakreślonym terminie skarżący nie poddał się temu badaniu. Wobec zaś potwierdzenia legalności decyzji o skierowaniu skarżącego na to badanie, co nastąpiło w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II SA/OI 151/15, zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy z tego powodu uznać należy za prawidłowe. Powołanym wyrokiem tutejszy Sąd oddalił bowiem skargę wniesioną przez skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.