II SA/Ol 646/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. II SA/Ol 862/09 w przedmiocie podjęcia z urzędu postępowania zawieszonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 862/089 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia odrzucić zażalenie. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 862/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o zawieszeniu postępowania sądowego ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art.125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznano bowiem, iż z uwagi na ekonomikę procesową zasadne jest zawieszenie obecnie toczącego się postępowania sądowego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 704/09), którym oddalono skargę na orzeczenie dyscyplinarne wydalenia ze służby, skoro obecnie kontrolowana decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej jest wynikiem tego orzeczenia dyscyplinarnego. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 1700/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 704/09), wobec czego odpadła przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania sądowego w sprawie skargi na decyzję organu o zwolnieniu ze służby. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 862/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o podjęciu z urzędu postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 26 lipca 2010 r. Na to postanowienie A.Z. złożył "wniosek-zażalenie" do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowienia tj: - art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 133 § 1 ppsa poprzez przyjęcie, że Sąd bez wiedzy i wniosku skarżącego mógł podjąć zawieszone postępowanie sądowe, - art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 183 § 2 w związku z art. 168 § 2 ppsa. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 ppsa poprzez przyjęcie, ze w dniu wydania skarżonego postanowienia istniały podstawy prawne do podjęcia zawieszonego postępowania, - art. 128 § 1 pkt 4 ppsa w związku z Art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r. zwanej dalej EKPC poprzez arbitralne przyjęcie, iż w sprawie wyroku NSA (sygn. akt I OSK 1700/09) nie doszło do naruszenia Art. 6 ust. 1 tej Konwencji. Wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia oraz wstrzymanie jego wykonania do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. W obszernym uzasadnieniu skarżący powołując się na konstytucyjne zasady praworządności oraz prawa do sądu wywiódł, iż postanowienie Sądu w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania sądowego jako wydane w ramach uznania musi być podane kontroli instancyjnej. Nadto postanowienie to wydane zostało w oparciu o nieprawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na fakt nie uwzględnienia przez ten Sąd przepisów prawa tj. art. 183 § 2 ppsa oraz norm konstytucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) zwanej dalej; ustawą ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wskazać nadto należy, iż zgodnie z przepisem art. 194 § 1 ustawy ppsa. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Jak z powyższego wynika ustawodawca nie dopuścił możliwości składania zażalenia na wszelkie postanowienia wydawane przez sąd administracyjny w toku postępowania. Z art. 194 § 1 tej ustawy a contrario należy wyprowadzić wniosek, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania sądowego nie należy do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, bowiem nie zostało enumeratywnie wyliczone w tym przepisie, jak również pozostałe zapisy tej ustawy nie przewidują takiej możliwości (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2008r. sygn. I OZ 279/08, niepublikowane). Zatem subiektywnym pozostaje przekonanie skarżącego, iż skoro postanowienie w tym przedmiocie jest podejmowane w ramach uznania Sądu to winno na nie służyć zażalenie. Środek taki służy jedynie wówczas, gdy przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tak stanowi. Na marginesie jedynie należy skarżącemu wyjaśnić, iż stosownie do art. 191 ustawy ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem taki wniosek strona może złożyć przy rozpoznawaniu jej skargi kasacyjnej lecz dopiero w toku postępowania, które zostanie uruchomione po zakończeniu postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym rozstrzygnięciem, na które służy stosownie do art. 173 § 1 ustawy ppsa skarga kasacyjna. Zatem po myśli powołanych wyżej przepisów art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie A.Z. należało odrzucić jako niedopuszczalne z innych przyczyn - braku dopuszczalności zaskarżenia takiego postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania sądowego.