II SA/Ol 658/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że wnioskiem z dnia 27 lutego 2024 r. J.B. (dalej jako: "strona", "skarżący") wystąpił o umorzenie należności powstałych z tytułu wypłaconych osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego powstałych w latach 2010-2016, tj. w czasie kiedy D.Z. oraz pełnoletnie osoby uprawnione: M. i P.B. pobierali świadczenia z funduszu alimentacyjnego i w tym czasie otrzymywali od niego bezpośrednie wpłaty. Burmistrz B. (dalej jako: "organ I instancji") decyzją z dnia 29 maja 2025 r. odmówił stronie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że nie zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uwzględniające możliwość starania się o umorzenie, bowiem wpłaty dokonane przez dłużnika do Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie były przekazywane nie w każdym miesiącu i nie przez wymagane przepisami okresy. Podkreślono, że z wywiadu środowiskowego wynika, że sytuacja materialna rodziny jest dobra. Tym samym nie uzasadnia ona zastosowania najdalej idącej ulgi w spłacie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w postaci umorzenia tych należności. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że sam fakt wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku alimentacji względem własnego dziecka. Zaznaczono, że sytuacja rodzinna i materialna strony jest dobra i tym samym nie może nie nakładać na organ administracji publicznej automatycznego obowiązku umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń na rzecz dzieci. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła strona, działając przez pełnomocnika. W odwołaniu podniesiono, że: - egzekucja względem strony w ogóle nie powinna się toczyć, gdyż "zaległe raty alimentacyjne zostały w pełni uiszczone"; - wbrew stanowisku organu I instancji sytuacja skarżącego jest zła, a nie dobra, w tym zakresie wskazano, że strona osiąga bardzo niskie dochody, tj. 734,18 zł miesięcznie i jest w wieku przedemerytalnym; - o zadłużeniu w Funduszu Alimentacyjnym strona miała się dowiedzieć dopiero w 2016 r. w czasie rozprawy sądowej. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego nie była skuteczna przez okres minimum 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Decydujące zaś znacznie dla oceny ciągłości dokonywanych wpłat miało zaświadczenie Komornika znajdujące się z aktach, z którego jednoznacznie wynika, że alimenty nie były egzekwowane w sposób nieprzerwany. Przy ocenie skuteczności egzekucji nie mają zaś znaczenia dobrowolnie uiszczane przez zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym (bezpośrednio do rąk osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego), kwoty bieżących, czy też zaległych alimentów. Tym samym oceniając wystąpienie przesłanek z art. 30 ust. 1 ustawy należy oprzeć się na zaświadczeniu Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne wobec danego dłużnika. W ocenie Kolegium nie budzi żadnej wątpliwości, że przesłanka skuteczności egzekucji w okresie 3, 5 ani 7 lat nie została spełniona. Tym samym oparty o art. 30 ust. 1 ustawy wniosek nie mógł być uwzględniony. Organ I instancji nie miał zatem możliwości zastosowania nawet częściowego umorzenia należności. Ponadto w sprawie nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności pozwalające na zastosowanie ulgi. Kolegium zwróciło uwagę, że strona jest osobą aktywną zawodową, prowadzi działalność gospodarczą, zatrudnienie posiada także żona strony, a nadto nie ma – obecnie – innych osób na utrzymaniu. W rodzinie nie występują poważne problemy zdrowotne, w szczególności w rodzinie nie ma orzeczenia o niepełnosprawności. Brak jest zatem podstaw do umorzenia należności na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł – działający przez pełnomocnika – skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zakwestionowanej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji w której istniały przesłanki do jej uchylenia oraz wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, b) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez niedostrzeżenie przez organ odwoławczy uchybień popełnionych przez organ I instancji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w tym: - przyjęcia za udowodnioną okoliczności podnoszonej przez D.Z., że przekazywane przez skarżącego kwoty na poczet alimentów nie stanowiły alimentów, podczas gdy powyższe twierdzenie pozostaje w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, co powinno prowadzić do wniosku, że pobieranie przez uprawnione do alimentacji dzieci skarżącego świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego było nieuzasadnione, skoro skarżący przekazywał regularnie kwoty na poczet alimentów, - pominięcie bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącego, co zostało wykazane w postępowaniu, a co powinno skłaniać organ do uwzględnienia okoliczności tego rodzaju i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zgodnie z wnioskiem skarżącego, 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej umorzenia względem skarżącego wypłaconych należności, podczas gdy istniały przesłanki do wydania decyzji umarzającą należności z uwagi na złą sytuację materialną skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1267). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z 13 sierpnia 2025 r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29 maja 2025 r. o odmowie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 30 ustawy z dnia 7 września 2008 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2025 r., poz. 438 ze zm.), u.p.o.u.a. Według art. 30 ust. 1 przedmiotowej ustawy organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Organ właściwy dłużnika może umorzyć należności wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i 4 u.p.o.u.a., ale tylko wówczas jeśli spełnione są określone w sposób procentowy w art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. warunki skuteczności egzekucji. Regulacja art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. uzależnia bowiem wysokość potencjalnego umorzenia wyłącznie od długości trwania skutecznej egzekucji, a zatem nie ma znaczenia sytuacja dochodowa ani rodzinna dłużnika. Przesłanką zastosowania ulgi z art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. jest skuteczność egzekucji wobec dłużnika alimentacyjnego przez okres nie krótszy niż 3 lata, w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 2 tej ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest wydawana już w ramach uznania administracyjnego, a w konsekwencji kontrola jej legalności jest dokonywana przez Sąd w ograniczonym zakresie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, polega ona na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r., I OSK 1011/20, dostępny w CBOSA). Kontrolując legalność aktu, sąd ocenia, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (tak: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 22 czerwca 2016 r., I OSK 2429/14). Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy i rozważyły wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd nie ocenia decyzji z punktu widzenia jej słuszności (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2012 r., III SA/Kr 3/12, wyrok NSA z 7 lipca 2015 r., I OSK 13575/14). Jednocześnie w orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że uznania administracyjnego nie można oczywiście rozumieć jako dowolności organu w rozstrzygnięciu sprawy. Organ nie jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia pełnych i precyzyjnych ustaleń co do stanu faktycznego i oceny, czy okoliczności sprawy odpowiadają przesłankom udzielenia wnioskowanej pomocy. Uzasadniając wybór rozstrzygnięcia uznaniowego organ musi przedstawić jasną i przekonującą argumentację, zarówno co do faktów, jak i prawa. Uznając, że strona znajduje się w sytuacji, w której możliwe jest przyznanie pomocy w trybie wskazanym w ustawie, na organie ciąży obowiązek należytego wyjaśnienia, dlaczego w ramach uznania administracyjnego odmawia jednak jej udzielenia bądź udziela w wysokości niższej niż oczekiwana przez stronę (wyrok NSA z 8 stycznia 2016 r., I OSK 1334/14). Co do zasady każdy dłużnik alimentacyjny wobec którego okazała się bezskuteczna egzekucja nie uzyskuje dochodów wystarczających na pokrycie zasądzonych przez sąd alimentów. Samo uzyskiwanie niskich dochodów bądź też nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną – na tle innych dłużników alimentacyjnych. Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym umorzenia wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego powinna być analizowana przy uwzględnieniu faktu, że dłużnik alimentacyjny co do zasady jest osobą borykającą się z trudnościami finansowymi. Tym samym sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika musi go wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Może mieć to miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego. Rzecz jednak w tym, że stan taki powinien być efektem wpływu czynników obiektywnych, nagłych niemożliwych do przewidzenia, na które zobowiązany nie ma żadnego wpływu. Poza tym, sytuacja dochodowa, o której jest mowa w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. jest pojęciem szerszym, niż pojęcie dochodu i przy jej ocenie należy mieć na uwadze nie tylko sam dochód aktualnie uzyskiwany, lecz również ten możliwy do uzyskania w bliżej określonej przyszłości (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 9 lipca 2025 r., sygn. IV SA/Wr 2/25, dostępne w CBOSA). Organy prawidłowo przeprowadziły analizę sytuacji skarżącego pod kątem spełnienia przez niego przesłanek z art. 30 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.u.a. Prawidłowo ustalono wysokość zobowiązań skarżącego, wysokość i czas uiszczonych wpłat, jego aktualne dochody, stan zdrowia, a także sytuację finansową i życiową. Z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego wynika, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. uwzględniające możliwość starania się o umorzenie, bowiem wpłaty dokonane przez dłużnika do Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie były przekazywane nie w każdym miesiącu i nie przez wskazany w przywołanym przepisie okres (akta adm. k. – 248, 254 i 255, 395). Zasadnie przy tym wskazało Kolegium, że przy ocenie skuteczności egzekucji nie mają znaczenia dobrowolnie uiszczane przez zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym, bezpośrednio do rąk osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego kwoty bieżących, czy też zaległych alimentów. Wspomniane wpłaty nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu, które dotyczy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego. Oceniając bowiem wystąpienie przesłanek z art. 30 ust. 1 ustawy należy oprzeć się na zaświadczeniu Komornika Sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne wobec danego dłużnika. W przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 jest mowa o skutecznej egzekucji, prowadzonej w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Dlatego też inna droga zaspakajania zasądzonych alimentów, z pominięciem organu egzekucyjnego, nie wywołuje skutku w postaci skutecznej egzekucji. Skoro zatem komornik sądowy nie otrzymuje wpłat od dłużnika, to nie jest zmniejszany dług wobec organu właściwego wierzyciela z tytuły wypłat zaliczki alimentacyjnej i wypłat z funduszu alimentacyjnego. Zgodzić się również należy, że wymóg skutecznej egzekucji oznacza, że od dłużnika alimentacyjnego w danym okresie (3 lat, 5 lat lub 7 lat) organ egzekucyjny co miesiąc wyegzekwuje kwoty w wysokości odpowiadającej co najmniej kwocie zasądzonych alimentów, przy czym kwoty te stanowić muszą nieprzerwany ciąg comiesięcznych wpływów na rachunek komornika w wysokości odpowiadającej co najmniej wymiarowi zasadzonych alimentów. Taka zaś sytuacja w przypadku skarżącego nie miała miejsca. Warto zauważyć, że art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. spełnia rolę motywacyjną dla dłużników alimentacyjnych i większą wartość przypisuje temu, aby uprawnieni do alimentów mieli potencjalnie lepszą szansę na ich uzyskanie "na bieżąco" od osób zobowiązanych, kosztem ewentualnej straty w majątku publicznym z tytułu umorzenia należności wypłaconych zastępczo. Ważne jest też to, że okres skutecznej egzekucji w celu umorzenia "zaległych" świadczeń jest liczony w latach (minimum trzy do siedmiu lat), dzięki czemu kształtuje się również właściwe postawy i wzorce zachowania po stronie dłużników alimentacyjnych (odpowiedzialność i systematyczność), co nie jest bez znaczenia dla funkcjonowania całego społeczeństwa. W ocenie sądu ustalenia dotyczące sytuacji osobistej, zdrowotnej, majątkowej i finansowej skarżącego zostały dokonane w sposób precyzyjny i szczegółowy, co z kolei pozwoliło na przeprowadzenie prawidłowej analizy możliwości uiszczania należności alimentacyjnych przez stronę a tym samym dokonanie weryfikacji możliwości skorzystania z art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., regulującego uznaniową możliwość umorzenia zaległości alimentacyjnych, z uwzględnieniem sytuacji dochodowej i rodzinnej. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (akta adm., k. - 420) wynika, że sytuacja materialna rodziny skarżącego jest dobra. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Zarówno strona jak i jego żona są aktywni zawodowo. Małżonka strony zatrudniona jest w [...] na umowę o pracę i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 3 678,45 zł miesięcznie. Skarżący natomiast od [...] 2021 r. do chwili obecnej prowadzi własną działalność gospodarczą ([...]), z której wykazuje dochód w wysokości 734,18 zł oraz nie wskazuje potrąceń komorniczych. Skarżący wskazał w wywiadzie, że jest osobą zdrową i nie ma żadnych problemów zdrowotnych. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę poczynione ustalenia, organy prawidłowo uznały, że sytuacja skarżącego nie jest na tyle wyjątkowa, aby uzasadniała umorzenie należności alimentacyjnych. Skarżący oraz jego małżonka są osobami w pełni sprawnymi, aktywnymi zawodowo i uzyskującymi dochody. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że przyjmuje się, iż sytuacja osobista i finansowa strony nie przemawia co do zasady za przyznaniem prymatu jej interesowi nad interesem obywateli przejawiającym się w egzekwowaniu od dłużników alimentacyjnych ciążących na nich należności wynikających z faktu poniesienia ciężaru alimentacyjnego przez społeczeństwo w zastępstwie osoby zobowiązanej. Przepis zaś art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. powinien być interpretowany w sposób ścisły, a nie rozszerzający, gdyż obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka przez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą i podlega konstytucyjnej ochronie ze strony państwa (art. 72 Konstytucji RP). Fakt wypłaty przez Państwo świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej z tytułu zasądzonych alimentów, nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku alimentacji wobec własnego dziecka. Co więcej, każde umorzenie zadłużenia alimentacyjnego powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych. W takiej sytuacji, gdzie brak jest szczególnie uzasadnionej okoliczności uzasadniającej umorzenie, byłoby to sprzeczne z założeniami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i prowadziłoby do niedozwolonej, rozszerzającej interpretacji przesłanek z art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. Niezasadny jest zatem podnoszony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu. W ocenie sądu, analiza zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie umorzenia należności zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami kpa. Wydanie decyzji zostało poprzedzone wyjaśnieniem i analizą sytuacji dochodowej oraz rodzinnej skarżącego. Wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia należności mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Organy wyczerpująco uargumentowały swoje decyzje wskazując okoliczności dotyczące sytuacji osobistej i rodzinnej skarżącego, które przemawiają za zajętym stanowiskiem. Organy w uzasadnieniach decyzji przedstawiły precyzyjnie sytuację dochodową i rodzinną skarżącego oraz wskazały powody uznania, że nie zachodzą podstawy do umorzenia należności. Jednocześnie rozważyły interes społeczny (publiczny) oraz słuszny interes strony, o których mowa w art. 7 kpa. W motywach wydanych decyzji wyczerpująco wyjaśniły na czym polegało pierwszeństwo interesu publicznego w konflikcie ze słusznym interesem strony, prowadzące do odmowy umorzenia skarżącemu zadłużenia. Należy zatem uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie i wyczerpująco ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny, biorąc również pod uwagę wyjaśnienia skarżącego. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, jak również art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.