II SA/Ol 690/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na zarządzenie Prezydenta z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury oddala skargę. 1. Prezydent Miasta zarządzeniem nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 15 ust. 1, 4 i 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 862) dalej jako: u.o.p.d.k., odwołał A.K. ze stanowiska Dyrektora Ośrodka Kultury w O. (dalej jako: Dyrektor OK) z powodu naruszenia przepisów prawa, w związku z zajmowanym stanowiskiem. W uzasadnieniu wskazano, że w związku ze skargami na działalność i zachowanie Dyrektora OK przeprowadzona została kontrola Państwowej Inspekcji Pracy oraz powołana została przez Prezydenta Miasta komisja specjalna do zbadania zarzutów stosowania w OK w O. mobbingu wobec pracowników. W wyniku przeprowadzonej kontroli inspektor pracy stwierdził zaistnienie różnego rodzaju naruszeń przepisów prawa pracy w zakresie czasu pracy i wynagrodzenia za pracę między innymi takich jak: - wyznaczanie przerw w pracy pracowników zatrudnionych w systemie przerywanym w wymiarze przekraczającym 5 godzin, co stanowi naruszenie art. 26c u.o.p.d.k., - nie określanie w umowach o pracę pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy liczby godzin ponad wymiar określony w umowach, których przekroczenie uprawnia do dodatku do normalnego wynagrodzenia, co stanowi naruszenie art. 151 § 5 kodeksu pracy, - nierzetelne ewidencjonowanie czasu pracy w indywidualnych kartach ewidencji czasu pracy z uwzględnieniem obowiązku wykazywania godzin pracy w danej dobie, co stanowi naruszenie art. 149 § 1 Kodeksu pracy i § 8 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika, - nieprawidłowe ustalanie w harmonogramach pracy wymiaru godzin pracy portierów, co stanowi naruszenie art. 135 § 1 i art. 151 § 1 kodeksu pracy, - nie naliczenie i nie wypłacenie dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, co stanowi naruszenie art. 1511 § 1 i 2 kodeksu pracy, - udzielanie czasu wolnego w wymiarze 1:1 bez pisemnego wniosku pracownika, co stanowi naruszenie art. 1512 § 1 i 2 kodeksu pracy, - nie zapewnianie pracownikom 11 godzin odpoczynku dobowego i 35 godzin odpoczynku tygodniowego, co stanowi naruszenie art. 132 i art. 133 § 1 kodeksu pracy, - nie uwzględnianie prawa do wypoczynku pracowników, gwarantowanego przepisami prawa pracy, co stanowi naruszenie art. 128 i art. 14 kodeksu pracy. Ponadto w ramach kontroli inspektora pracy oraz w wyniku ustaleń poczynionych przez powołaną komisję, ujawniono szereg naruszeń prawa takich jak: - naruszanie czci i godności pracowników oraz osób zatrudnionych na innej podstawie niż stosunek pracy, co stanowi naruszenie art. 111 kodeksu pracy i art. 23 kodeksu cywilnego oraz pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem kształtowania w zakładzie zasad współżycia społecznego wynikającym z art. 94 pkt 10 kodeksu pracy, - zachowania prowadzące do dyskryminowania pracowników, co stanowi naruszenie art. 183a § 5 kodeksu pracy oraz art. 111 kodeksu pracy. 2. Pismem z dnia 1 czerwca 2017r. A.K. (dalej jako: skarżąca) wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powyższego zarządzenia. Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu aktu odwołującego dyrektora instytucji kultury z zajmowanego stanowiska muszą zostać szczegółowo wskazane zarzucane mu nieprawidłowości. Z kolei zaniedbania po stronie dyrektora, które mają prowadzić do odwołania go ze stanowiska muszą być wykazane w postępowaniu poprzedzającym podjęcie zarządzenia. W ocenie skarżącej, wymogi te nie zostały spełnione, wskazana w uzasadnieniu zarządzenia okoliczność "znaczącego zaognienia relacji międzyludzkich w jednostce" nie stanowi żadnej z przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. Skarżąca zarzuciła również, że Prezydent Miasta przed wydaniem zarządzenia nie zasięgnął opinii wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych, których opinia była konieczna w procedurze odwołania ze stanowiska Dyrektora OK. 3. W dniu 31 lipca 2017r. A.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, zwrócenie się do OK w O. o udzielenie informacji jakie związki zawodowe działały w tej instytucji od [...] 2015r. do [...] 2017r. oraz z jakimi stowarzyszeniami zawodowymi i twórczymi z terenu Gminy O. we wskazanym okresie współpracowała ta instytucja, a następnie przeprowadzenie dowodu z nadesłanych dokumentów w celu ustalenia czyjej opinii powinien zasięgnąć organ przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia. Wniosła nadto o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w O. VIII Wydział Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego o udzielenie informacji jakie stowarzyszenia zawodowe i twórcze, których cele statutowe związane są z prowadzeniem działalności m.in. w zakresie tworzenia, upowszechniania i ochrony kultury, edukacji artystycznej, twórczości artystycznej funkcjonowały na terenie Gminy O. na dzień [...] i przeprowadzenie dowodu z nadesłanych dokumentów w celu ustalenia podmiotów, których opinii powinien zasięgnąć organ przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. poprzez odwołanie skarżącej ze stanowiska Dyrektora OK z powodu "znaczącego zaognienia relacji międzyludzkich w jednostce", podczas gdy okoliczność ta nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k.; - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. poprzez przeprowadzenie pobieżnych i wyrywkowych działań konsultacyjnych przez Prezydenta Miasta przed odwołaniem skarżącej ze stanowiska Dyrektora OK, z pominięciem co najmniej 33 stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez OK w O.; - art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. poprzez wskazanie w zaskarżonym zarządzeniu naruszeń przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem, które w dniu jego wydania zostały wyeliminowane w wyniku wystąpienia pokontrolnego organu Państwowej Inspekcji Pracy; - art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez nienależyte uzasadnienie władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej jakim jest zaskarżone zarządzenie. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżonym zarządzeniem został naruszony interes prawny skarżącej, gdyż zarządzeniem tym odwołano skarżącą z zajmowanego stanowiska Dyrektora OK, chociaż nie było do tego podstaw i naruszono tryb obowiązujący przy odwołaniu. Skarżąca wskazała, że tryb odwołania dyrektora instytucji kultury został określony w przepisach u.o.p.d.k. Wskazana w uzasadnieniu zarządzenia okoliczność "znaczącego zaognienia relacji międzyludzkich w jednostce" nie stanowi żadnej z przesłanek określonych w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. Ponadto w uzasadnieniu aktu odwołującego dyrektora z zajmowanego stanowiska powinna znajdować się szczegółowo umotywowana ocena, czy w danej sprawie przesłanki z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. zostały spełnione. W uzasadnieniu takiego aktu muszą zostać szczegółowo wskazane nieprawidłowości zarzucane odwoływanemu dyrektorowi. Zdaniem skarżącej, wymogi te nie zostały przez organ spełnione. Ponadto przed wydaniem zarządzenia Prezydent Miasta nie zasięgnął opinii wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych, których opinia była konieczna w procedurze odwołania ze stanowiska Dyrektora OK. Obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie miasta, a następnie powinien on zasięgnąć ich opinii. Tymczasem Prezydent Miasta zasięgnął opinii 1 związku zawodowego i 21 stowarzyszeń, z którymi OK w O. współpracuje. Zdaniem skarżącej, cele działania 33 stowarzyszeń z obszaru Gminy O., które zostały pominięte przez organ w procedurze konsultacyjnej przed odwołaniem skarżącej, są przynajmniej częściowo zbieżne ze statutowym przedmiotem działalności OK w O. i należało zatem zasięgnąć ich opinii. Skarżąca wskazała także, że w dniu wydawania zaskarżonego zarządzenia, część naruszeń prawa będących podstawą jej odwołania ze stanowiska Dyrektora OK zostało wyeliminowanych po wystąpieniu pokontrolnym organu Państwowej Inspekcji Pracy, a pozostała część odnosząca się do zarzutów lobbingu nigdy nie została stwierdzona przez sąd pracy. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej zarządzenie narusza art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. 4. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano jakich naruszeń prawa dopuściła się skarżąca i w wyniku jakich działań te naruszenia zostały ujawnione. Organ wskazał, że wyeliminowanie przez skarżącą stwierdzonych uchybień nie uchyla możliwości postawienia zarzutu naruszenia prawa i odwołania dyrektora. Sposób reakcji na ujawnione naruszenia prawa może co najwyżej przesądzić o niekorzystaniu przez organizatora z uprawnienia do odwołania dyrektora. Organ wyjaśnił także, że miał prawo oprzeć się na zebranym w sprawie materiale dowodowym i dokonać jego oceny w zakresie własnego postępowania, zarzuty odnoszące się do zachowań Dyrektor OK w stosunku do osób jej podległych nie musiały zostać wcześniej wykazane w postępowaniu sądowym. Z kolei podnoszona przez skarżącą okoliczność "znaczącego zaognienia relacji międzyludzkich w jednostce", zawarta w uzasadnieniu zarządzenia, nie była samodzielną przesłanką jej odwołania ze stanowiska Dyrektora OK. Odnośnie wybiórczego doboru stowarzyszeń i związków twórczych organ wyjaśnił, że skierował zapytanie do wszystkich podmiotów, które według jego wiedzy spełniały lub mogły spełniać wymóg działania w zakresie obszaru działalności OK w O. 5. Na rozprawie w dniu 17 października 2017r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie wie według jakiego kryterium dobrano stowarzyszenia, z którymi dokonano konsultacji. Z kolei pełnomocnik organu wyjaśnił, że lista stowarzyszeń, z którymi konsultowano odwołanie Dyrektora OK wynika z listy instytucji kultury prowadzonej w Urzędzie Miasta w Wydziale Kultury, która została oparta na kontaktach i współpracy Wydziału z tymi instytucjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego oraz na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369, ze zm) zwanej dalej p.p.s.a., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., kontrola sądowoadministracyjna obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż akty prawa miejscowego akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie zaskarżonym zarządzeniem Prezydenta Miasta strona skarżąca została odwołana ze stanowiska Dyrektora OK z powodu naruszenia przepisów prawa, w związku z zajmowanym stanowiskiem. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie o odwołaniu (jak i powołaniu) danej osoby na stanowisko dyrektora instytucji kultury jest aktem o podwójnym charakterze, tj. aktem publicznoprawnym wywołującym skutki w zakresie prawa publicznego, a także aktem z zakresu prawa pracy wywołującym skutki w sferze prawa pracy. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2526/11 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA) wskazano, że skoro zgodnie z art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k. w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 kodeksu pracy to oznacza, że w innych uregulowanych ustawą sprawach trybu i odwołania (powoływania) dyrektora instytucji kultury mają zastosowanie przepisy prawa administracyjnego skutkujące publicznoprawnym charakterem aktu powołania na to stanowisko, wywołujące skutki także w sferze prawa pracy. Przedmiotem badania sądu administracyjnego dokonującego oceny zarządzenia o odwołaniu nie będą ewentualne roszczenia pracownicze odwołanego dyrektora, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy, ale zachowanie wymaganej przepisami publicznoprawnymi formy tego odwołania. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r. (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 446, ze zm.) dalej jako: u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżąca posiada legitymację do zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia. Zgodnie z powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Zaskarżone zarządzenie zostało podjęte na podstawie art. 15 u.o.p.d.k. Wyjaśnić należy, iż zarówno powierzenie, jak i odwołanie z powierzonego stanowiska dyrektora instytucji kultury określonej osoby kształtuje sytuację prawną tej osoby wyposażając ją w kompetencje określone chociażby w art. 17 i art. 27 ust. 3 u.o.p.d.k. Tym samym normy zawarte w powyższych przepisach stanowią źródło interesu prawnego osoby pełniącej funkcję dyrektora instytucji kultury, który niewątpliwie zostaje naruszony w przypadku odwołania takiej osoby ze stanowiska dyrektora instytucji kultury. W sytuacji zatem, gdy skarżąca podnosi, że w drodze zaskarżonego zarządzenia niezasadnie odwołano ją ze stanowiska Dyrektora OK, gdyż w jej przekonaniu nie było ku temu podstaw, należy przyjąć, że interes prawny skarżącej wynikający ze wskazanych wyżej norm został naruszony zaskarżonym zarządzeniem. W świetle powyższego należy stwierdzić, że dopuszczalna jest merytoryczna ocena przez Sąd orzekający w rzeczonej sprawie legalności zaskarżonego zarządzenia. Przesłanki nieważności zarządzenia określone zostały w art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. Tym samym tylko istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności zarządzenia organu gminy. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Takim uchybieniem jest w szczególności naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - poprzez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło. Istotne naruszenie prawa to także naruszenie oczywiste i bezpośrednie. Podstawą wydania zaskarżonego zarządzenia były naruszenia przepisów prawa, w związku z zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem. W wyniku przeprowadzonej kontroli inspektor pracy stwierdził zaistnienie różnego rodzaju naruszeń przepisów prawa pracy w zakresie czasu pracy i wynagrodzenia za pracę między innymi: - wyznaczanie przerw w pracy pracowników zatrudnionych w systemie przerywanym w wymiarze przekraczającym 5 godzin, co stanowi naruszenie art. 26c u.o.p.d.k., - nie określanie w umowach o pracę pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy liczby godzin ponad wymiar określony w umowach, których przekroczenie uprawnia do dodatku do normalnego wynagrodzenia, co stanowi naruszenie art. 151 § 5 kodeksu pracy, - nierzetelne ewidencjonowanie czasu pracy w indywidualnych kartach ewidencji czasu pracy z uwzględnieniem obowiązku wykazywania godzin pracy w danej dobie, co stanowi naruszenie art. 149 § 1 Kodeksu pracy i § 8 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika, - nieprawidłowe ustalanie w harmonogramach pracy wymiaru godzin pracy portierów, co stanowi naruszenie art. 135 § 1 i art. 151 § 1 kodeksu pracy, - nie naliczenie i nie wypłacenie dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, co stanowi naruszenie art. 1511 § 1 i 2 kodeksu pracy, - udzielanie czasu wolnego w wymiarze 1:1 bez pisemnego wniosku pracownika, co stanowi naruszenie art. 1512 § 1 i 2 kodeksu pracy, - nie zapewnianie pracownikom 11 godzin odpoczynku dobowego i 35 godzin odpoczynku tygodniowego, co stanowi naruszenie art. 132 i art. 133 § 1 kodeksu pracy, - nie uwzględnianie prawa do wypoczynku pracowników, gwarantowanego przepisami prawa pracy, co stanowi naruszenie art. 128 i art. 14 kodeksu pracy. Nadto w ramach kontroli inspektora pracy oraz w wyniku ustaleń poczynionych przez powołaną przez Prezydenta Miasta komisję specjalną do zbadania zarzutów stosowania w OK w O. mobbingu wobec pracowników ujawniono szereg naruszeń prawa takich jak: naruszanie czci i godności pracowników oraz osób zatrudnionych na innej podstawie niż stosunek pracy, a także zachowania prowadzące do dyskryminowania pracowników. Tymczasem zgodnie z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k., dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu: 1) na własną prośbę; 2) z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków; 3) z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem; 4) w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w art. 15 ust. 5 u.o.p.d.k.; 5) w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6 u.o.p.d.k. W ocenie Sądu rozpoznającego wniesioną skargę powołana przez organ przesłanka wynikająca z treści art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. uzasadniała wydanie zaskarżonego zarządzenia. Wbrew zarzutom skargi w uzasadnieniu tego zarządzenia Prezydent Miasta wskazał w sposób niebudzący wątpliwości, jakie uchybienia Dyrektora OK wypełniły znamiona naruszenia prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem. Jak słusznie podnosi pełnomocnik organu, z brzmienia wskazanego przepisu art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. nie wynika warunek, aby naruszenie prawa miało charakter rażący bądź istotny. Wystarczające jest dla odwołania dyrektora instytucji kultury każde naruszenie prawa związane z zajmowanym stanowiskiem. W niniejszej sprawie naruszenia prawa przez Dyrektora OK obejmowały naruszenia przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz kodeksu pracy. Sama skarżąca przyznaje, że stwierdzone naruszenia prawa miały miejsce, bowiem w skardze podnosi, że w dniu wydania zaskarżonego zarządzenia część naruszeń prawa będących podstawą jej odwołania ze stanowiska została wyeliminowana w wyniku wystąpienia pokontrolnego organu Państwowej Inspekcji Pracy. Należy wskazać, że skarżąca, aby skutecznie mogła zakwestionować skarżone zarządzenie i doprowadzić do jego uchylenia w niniejszym postępowaniu musiałby wykazać, że nie zaistniała żadna z przesłanek objętych dyspozycją art. 15 ust. 6 u.p.d.k. i powołanych przez organ w uzasadnieniu zarządzeniu. Jedynie wówczas byłoby bowiem możliwe przyjęcie, że skarżąca nie dopuściła się naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem. Za niezasadny należy uznać także zarzut skarżącej, iż została odwołana ze stanowiska na podstawie przesłanki niewymienionej w art. 15 ust. 6 u.p.d.k., tj. z powodu "znaczącego zaognienia relacji międzyludzkich w jednostce". W zaskarżonym zarządzeniu takie stwierdzenie zostało wprawdzie zamieszczone w ostatnim akapicie uzasadnienia, ale nie budzi żadnych wątpliwości Sądu okoliczność, że podstawą odwołania skarżącej były wymienione wcześniej w tym zarządzeniu naruszenia przepisów u.o.p.d.k. oraz kodeksu pracy. Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że przed wydaniem kwestionowanego zarządzenia o odwołaniu ze stanowiska organ nie zasięgnął opinii wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych, których opinia była konieczna w procedurze odwołania ze stanowiska Dyrektora OK. Z wyjaśnień organu oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że skierował on zapytanie do wszystkich podmiotów, które według jego wiedzy spełniały lub mogły spełniać wymóg działania w zakresie obszaru działalności OK w O. Zatem procedura odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury, określona w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., nie została naruszona w zakresie uzasadniającym uchylenie skarżonego zarządzenia jako w sposób oczywisty naruszającego przepisy prawa. Fakt, iż na terenie Gminy O. mogły funkcjonować jeszcze inne niż 20 stowarzyszeń zawodowych i twórczych z którymi skonsultowano zamiar odwołania dyrektora OK, nie oznacza, że organ – organizator przed podjęciem skarżonego zarządzenia naruszył wymogi konsultacyjne w sposób rażący i istotny. Istota normy prawnej nakazującej taką konsultację miała na celu poznanie stanowiska stowarzyszeń działających w zakresie kultury, twórczych i zawodowych oraz związków zawodowych, co do zamiaru odwołania dyrektora instytucji kultury, co nie oznacza jednak, aby norma ta miała za zadanie uniemożliwić podjęcie takiej decyzji, z uwagi na ogrom takich stowarzyszeń zawodowych i twórczych działający na danym terenie, o których istnieniu i zakresie działania organ - organizator nie posiadał wiedzy, zwłaszcza, że dokonał konsultacji ze wszystkimi stowarzyszeniami, o których posiadał taką informację. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.