II SA/Ol 697/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant referent Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 27 stycznia 2016 r. Rada Miejska w Węgorzewie (dalej zwana Radą Miejską), na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p." oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.), dalej jako: "u.s.g." podjęła uchwałę nr XVII/134/2016 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Węgorzewo (dalej zwaną uchwałą lub studium). Uchwała ta stała się przedmiotem skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej zwanego organem nadzoru lub skarżącym) do tutejszego Sądu, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości. W uzasadnieniu skargi organ nadzoru podniósł, że zmiana studium nastąpiła z naruszeniem art. 1 ust. 3 , art. 10 ust.1 pkt 7, ust.2 pkt 1, ust. 5 i ust. 7 u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 października 2015 r, o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777). Wskazał, że na mocy art. 41 ustawy o rewitalizacji, która weszła w życie z dniem 18 listopada 2015 r., ustawodawca wprowadził szereg zmian do u.p.z.p. Wyjaśnił, że w art. 1 u.p.z.p. dodano między innymi ust. 3, w myśl którego "ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne". Istotnych zmian dokonano również w art. 10 u.p.z.p., dotyczącym trybu i zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W art. 10 ust.1 pkt 7 wprowadzono obowiązek uwzględnienia w studium uwarunkowań wynikających z potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności: analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne; prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje w ramach miejskich obszarów funkcjonalnych ośrodka wojewódzkiego; możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy; bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę. W art. 10 ust. 2 ustawy wprowadzono zmianę w punkcie 1 stanowiąc, iż w studium określa się w szczególności uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. d: a) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym wynikające z audytu krajobrazowego; b) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. W art. 10 ust.5 i 7 ustawodawca szczegółowo określił tryb sporządzania bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę przyjmując, że podstawę opracowania stanowią analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, oraz prognozy demograficzne. Organ nadzoru uznał, że w świetle przytoczonych uregulowań, analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, a także bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, winny być sporządzone na wstępnym etapie opracowania studium, gdyż na ich podstawie można określić w studium kierunki wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów. Natomiast w niniejszej sprawie organ nadzoru stwierdził brak analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, a także bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę. Podał, że na wezwanie organu nadzoru Burmistrz Węgorzewa nadesłał dokument zatytułowany "Analiza potrzeb i możliwości rozwoju miasta i gminy Węgorzewo", zawierający: prognozę demograficzną z uwzględnieniem maksymalnego w skali gminy zapotrzebowania na nową zabudowę; bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę; analizę możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy. Zauważył, że analiza powyższa została opracowana w listopadzie 2015 r. Projekt studium został zaś przekazany po raz pierwszy do uzgodnień i zaopiniowania w maju, a następnie w sierpniu 2015 r. Oczywistym jest więc, że wymaganych analiz wówczas nie było. Nie zostały także one wyłożone do publicznego wglądu wraz z projektem studium, co podnoszą mieszkańcy wsi Czerwony Dwór w swoich skargach na niniejszą uchwałę, kierowanych do Wojewody. W ocenie organu nadzoru, aby wymagane przepisami analizy i bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę mogły stanowić podstawę do ustalenia potrzeb i możliwości rozwoju gminy, a następnie maksymalnego w skali gminy zapotrzebowania na nową zabudowę, powinny być sporządzone na początku prac planistycznych, przed sporządzeniem projektu studium. Organ nadzoru zaznaczył, że studium winno być sporządzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w znowelizowanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczył w tym zakresie stanowisko Ministra Rozwoju, który wyjaśnił, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa. Wojewoda zgodził się z Ministrem Rozwoju, że gmina, stosując kryterium dezaktualizacji treści studium na skutek projektowanej zmiany, może w uzasadnionych przypadkach uznać, że zamierzona zmiana nie rodzi konieczności szerokiej nowelizacji studium. Dotyczyć to może np. korekt przebiegu inwestycji celu publicznego, uwzględnienia w studium ustanowionej formy ochrony przyrody, które nie prowadzi do konieczności wprowadzania lub rozszerzania ograniczeń w zagospodarowaniu itd. Generalnie uznać można, że istnieje szereg zmian studium, których punktowy charakter - lub brak istotnego wpływu na pozostałe obszary gminy - uzasadnia przyjęcie, że dla takiej zmiany nowowprowadzany przepis nie rodzi żadnych nowych obowiązków. W każdym przypadku kluczowe będzie jednak szerokie uzasadnienie tej decyzji, pozwalające na ocenę legalności działania gminy. Uwzględniając powyższe organ nadzoru wskazał, że z treści studium wynika bardzo szeroki zakres zmian, obejmujących cały obszar gminy, nie może więc być tutaj mowy o punktowym charakterze zmian lub braku istotnego wpływu na pozostałe obszary gminy. Wojewoda zważył dodatkowo, że do chwili obecnej nie przedłożono organowi nadzoru analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych. Stwierdził, że brak analiz środowiskowych i społecznych jest istotny, szczególnie w kontekście skarg mieszkańców wsi Czerwony Dwór na uciążliwości związane z prowadzoną na tym terenie wielkoprzemysłową hodowlą kurczaków i dopuszczeniem w studium możliwości budowy następnych kurników. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Węgorzewa wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nawet w przytoczonym przez skarżącego wyjaśnieniu Ministerstwa Rozwoju dopuszcza się odstępstwa od bezpośredniego stosowania przepisu, jeżeli przemawiają za tym ważne racje systemowe lub aksjologiczne. Rozważyć należy zatem, czy utrwalony do tej pory system planowania przestrzennego oraz sposób wprowadzania zmian w przepisach dotyczących tego systemu nie daje podstawy do takiej interpretacji przepisów. Wyszczególniono w tym zakresie, że: procedura opracowania studium lub jego zmiany jest długotrwała i kosztowna - w tym przypadku prowadzona była od stycznia 2014 r., a więc od 2 lat; projekt studium podlega uzgodnieniom i opiniowaniu zgodnie z aktualnym stanem prawnym na dzień wystąpienia o uzgodnienie/ zaopiniowanie (procedura uzgadniania projektu studium powtarzana była wielokrotnie); projekt studium został wyłożony do publicznego wglądu, a więc właściciele nieruchomości zapoznali się z polityką przestrzenną samorządu w odniesieniu do ich nieruchomości (należy rozważyć, czy uchylenie studium nie naruszy ich interesu prawnego). Argumentowano, że spełnienie żądania skarżącego i cofnięcie się z procedurą do początków opracowania studium uznać należy za nielogiczne, ekonomicznie i racjonalnie nieuzasadnione oraz szkodliwe ze społecznego punktu widzenia (chodzi w tym przypadku o kategorie pozaprawne wynikające z zasad współżycia społecznego, w tym w szczególności o zaufanie obywateli do instytucji państwa). Uwzględnienie powołanych na wstępie przepisów w taki sposób, w jaki wskazuje skarżący, a więc rozpoczęcie opracowania procedury zmiany studium od początku oznaczałoby przekreślenie dotychczas wykonanej pracy, a więc konieczność renegocjacji umowy z zespołem projektowym lub konieczność zamknięcia umowy i rozpisania nowego przetargu. Szacowany koszt takiego rozwiązania wynosiłby ok. 70 tys. zł. Burmistrz zaznaczył, że stanowisko Wojewody pomija, że organy uzgadniające są związane swoim stanowiskiem i oznacza lekceważenie obywateli. Stwierdził, że wyjaśnienia Ministra Rozwoju są próbą ratowania sytuacji związanej ze sposobem wprowadzenia nowych przepisów bez regulacji przejściowych. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów zawartych w skardze, Burmistrz wskazał, że analizy społeczne i środowiskowe, na których brak wskazuje organ nadzoru zawarte są w części I zmiany studium pt. "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego" na str. 21 - 37 oraz 55 - 67, a także w pozostałych rozdziałach części pierwszej. Natomiast analizy finansowe (ekonomiczne), prognozy demograficzne oraz bilans terenów zostały opracowane po wejściu w życie zmiany ustawy w dniu 18 listopada 2015 r. Ponieważ studium w tym czasie zostało wyłożone do publicznego wglądu, a więc nie można było na tym etapie zmienić ani uzupełnić projektu, opracowanie pt. "Analiza potrzeb i możliwości rozwoju miasta i gminy Węgorzewo (bilans terenów)" zostało sporządzone jako uzupełniające do projektu studium. Na tej podstawie przeprowadzono analizę zgodności przyjętych w projekcie studium rozwiązań z wynikami bilansu terenów oraz zmienionymi przepisami ustawy, w tym z art. 3 ust. 1. Przeprowadzona analiza pokazała, że przyjęte w studium rozwiązania, które można streścić jako koncentrację zabudowy w ramach istniejących jednostek osadniczych (miejscowości) spełniają merytoryczne wymagania znowelizowanej ustawy. W związku z powyższym projekt studium przekazano Radzie Miejskiej do uchwalenia. Odnosząc się do kwestii skargi mieszkańców miejscowości Czerwony Dwór Burmistrz zważył, że właśnie rozwiązania zaproponowane w projekcie studium oraz w toczących się równolegle pracach nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Czerwony Dwór (planem objęto ok. 400 ha położony wokół miejscowości Czerwony Dwór) mają na celu uporządkowanie i wygaszenie konfliktu pomiędzy częścią mieszkańców a właścicielami kurników. Cała konstrukcja dotycząca rozwiązań planistycznych opiera się na rozdzieleniu funkcji mieszkalnych i produkcyjnych w rolnictwie najpierw w zmienionym studium, a później konsekwentnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchylenie studium spowoduje odsunięcie możliwości rozwiązania sytuacji konfliktowej o co najmniej kilkanaście miesięcy. Zatem paradoksalnie nie służy również mieszkańcom wsi Czerwony Dwór. Podał, że protesty mają znacznie szerszy kontekst i głębsze podłoże. Tylko opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całej miejscowości wraz z terenami otaczającymi może doprowadzić do wygaszenia konfliktów. Na podstawie "starego" studium uchwalenie takiego planu, a więc rozwiązanie konfliktów nie jest możliwe. Reasumując, organ wykonawczy gminy stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku bez wątpienia nie doszło do istotnego naruszenia trybu czy też zasad sporządzania studium. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 13 września 2016r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości skargę oraz argumenty w niej zawarte. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wskazał na bezcelowość stwierdzenia nieważności uchwały i przeprowadzenia procedury od początku. Zauważył także, że sporządzone zgodnie z nowymi przepisami dokumenty, nie mają żadnego wpływu na kształt studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga organu nadzoru nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenie. Analizując prawidłowość realizacji przyznanych gminie kompetencji prawotwórczych, Sąd miał więc na uwadze zasadę legalizmu, nakazującą organom władzy publicznej działanie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). W myśl tej zasady w państwie praworządnym wszelka działalność władcza wymaga podstaw prawnych, tzn. legitymacji w prawnie nadanym upoważnieniu do działania. Tym samym, sposób wykorzystywania kompetencji przez organy państwowe nie jest wyrazem arbitralności ich działania, lecz wynikiem realizacji przekazanych im uprawnień. Działania wykraczające poza ramy tych uprawnień pozbawione są zaś legitymacji. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa do samoistnego, czyli nieznajdującego podstawy w normie ustawowej, kształtowania prawa na obszarze gminy. Poza tym, każda norma kompetencyjna musi być interpretowana i realizowana tak, aby nie naruszała innych przepisów aktów prawnych wyższego rzędu. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa, z uwzględnieniem przepisów regulujących daną dziedzinę. W konsekwencji, jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 albo 6 p.p.s.a. wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając jego nieważność w całości lub w części. Unormowanie to nie określa jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Zaskarżone studium wydane zostało na podstawie przepisów cytowanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Przy ocenie legalności zawartych w nim rozwiązań uwzględnić należy więc art. 28 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Unormowanie to zostało zmienione przez art. 41 pkt 5 powoływanej w skardze ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2015 poz.1777) nowelizującej u.p.z.p. z dniem 18 listopada 2015 r. Zmiana polega na dodaniu przymiotnika "istotne" przed słowami "naruszenie zasad". Zatem obecnie podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może stanowić tylko istotne naruszenie zasad lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania. Z przepisu tego wynika wyraźnie, że ocena legalności studium może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W konsekwencji nie może być uznany za nieważny przepis, który nie narusza obowiązującego prawa w sposób istotny. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi organu nadzoru jest uchwała w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Węgorzewo z dnia 27 stycznia 2016 r. W dacie tej obowiązywały już znowelizowane przepisy u.p.z.p. w brzmieniu opisanym w skardze, nadanym wspomnianą ustawą o rewitalizacji. Ustawa ta nie zawiera uregulowań przejściowych co do zastosowania zmienionych czy dodanych przepisów u.p.z.p. do procedur uchwalania studium, czy planu miejscowego, będących już w toku, zatem oznacza to zastosowanie zasady działania nowego prawa wprost (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2016r., sygn. akt IV SA/Po 180/16 oraz WSA w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2016r. sygn. akt II SA/Łd 185/16). Ustawa o rewitalizacji reguluje przede wszystkim kwestię stworzenia gminnych programów rewitalizacji sporządzanych dla wyznaczonych uprzednio w drodze uchwały obszaru rewitalizacji, czyli obszaru zdegradowanego (art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o rewitalizacji). Obszary tego typu muszą zostać oznaczone w studium. Dlatego dodane zostały do u.p.z.p. art. 10 ust. ust. 2 pkt 14 i 14a. Przy czym zastosowanie tych przepisów powinno mieć miejsce dopiero po uchwaleniu gminnego programu rewitalizacji. W myśl bowiem art. 20 ust. 1 ustawy o rewitalizacji w przypadku gdy ustalenia gminnego programu rewitalizacji są niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przeprowadza się postępowanie w sprawie zmiany tego studium, w celu jego dostosowania do gminnego programu rewitalizacji. Dalsze ustępy art. 20 regulują szczególny tryb zmiany studium w tym zakresie. Odrębnie, dodatkowo ustawa o rewitalizacji wprowadziła zmiany do u.p.z.p. opisane w skardze. Mianowicie na gminy nałożony został obowiązek sporządzenia analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, w celu wyważenia interesu społecznego i publicznego, w tym realizacji wprowadzonej zasady koncentracji zabudowy w obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno- przestrzennej i wykazania zapotrzebowania na nową zabudowę poza takimi jednostkami osadniczymi, a także zweryfikowania możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury technicznej oraz społecznej. Stosownie do art. 10 ust. 5 pkt 6 u.p.z.p. w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne gminy we wskazanym zakresie przekraczają możliwości finansowania, to wówczas organ wykonawczy gminy musi dokonać zmian w opracowywanym akcie w celu dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do swoich możliwości finansowych. Podobnie jest przy ocenie zapotrzebowania na nową zabudowę ze względów demograficznych, która dokonywana jest według oszacowania chłonności obszarów o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno - przestrzennej. W myśl art. 10 ust. 5 pkt 4 lit. a) i b) u.p.z.p., lokalizowanie nowej zabudowy poza obszarami o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno - przestrzennej, w podziale na funkcje, jest dopuszczalne tylko, gdy powierzchnia zabudowy w jednostkach osadniczych jest niewystarczająca. Analiza przytoczonych uregulowań prowadzi do wniosku, że dotyczą one kwestii stricte mieszczących się w ramach zadań własnych gminy. Gmina samodzielnie dokonuje wspomnianych analiz dla uzasadnienia powstania nowej zabudowy poza jednostkami osadniczymi o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej. Dziedzina ta nie wymaga konsultacji, czy uzgodnień z innymi organami. Dokumentacja taka nie jest więc niezbędna przy rozpoczęciu procedury uchwalania zmiany studium, czy opiniowaniu projektu studium albo wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu, chyba że wspomniane analizy stanowią podstawę ograniczenia zabudowy, taka jednak sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ omawiany wymóg zaczął obowiązywać w rozpatrywanym przypadku w czasie wyłożenia projektu uchwały do publicznego wglądu, możliwe było sporządzenie stosownych opracowań na tym etapie bez konieczności powtarzania procedury. Chodziło bowiem tylko o zweryfikowanie, czy zakres wprowadzonych zmian jest zgodny z wprowadzonymi ograniczeniami dla nowej zabudowy. Treść przedłożonej analizy pt. Analiza potrzeb i możliwości rozwoju miasta i gminy Węgorzewo, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zawiera ona wymagany bilans terenów, prognozę demograficzną i analizę możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy, czyli zawiera wymagane analizy ekonomiczne i społeczne, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. Natomiast wymóg sporządzenia analizy środowiskowej, o której mowa w tym przepisie, należy łączyć z obowiązkiem uwzględnienia w studium istniejących uwarunkowań środowiskowych (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) i wymogami ochrony środowiska. Na potrzeby niniejszego studium sporządzona została prognoza oddziaływania na środowiska i projekt studium uzgodniony został z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Nie ma zatem podstaw, aby żądać powtórzenia procedury uchwalania studium. Analiza zachowanej procedury uchwalania studium, jak i treść przyjętych rozwiązań dotyczących protestów mieszkańców Czerwony Dwór, wskazuje, że również w tym zakresie nie można dopatrzyć się uchybień, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonego aktu. Studium zostało wyłożone do publicznego wglądu, wniesione uwagi zostały rozpatrzone najpierw przez Burmistrza, a następnie przez Radę Miejską. Ponadto przyjęte rozwiązania na stronie 33 studium (w pkt 11 kierunki i zasady kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej) zapewniają ochronę interesów mieszkańców tej miejscowości i nakazują konkretyzację na etapie uchwalania planu miejscowego strefy buforowej obejmującej potencjalne uciążliwości i negatywne oddziaływanie lokalizacji nowych obiektów związanych z chowem lub hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP.. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.