II SA/Ol 701/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Burmistrz [...] (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz"), ustalił na rzecz [...] Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", Inwestor"), środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Modernizacji oczyszczalni ścieków, poprzez rozbudowę o dodatkową część technologiczną oczyszczania ścieków wraz z infrastrukturą dla uzyskania zdolności przerobowej w wielkości 5000 m3 na dobę, zlokalizowaną w obrębie zakładowej oczyszczalni ścieków na działce o nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...] i jednocześnie określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz pozwolenia wodnoprawnego w zakresie oczyszczania ścieków, odprowadzania ścieków oczyszczonych do zbiornika oraz innych wykazanych w przepisach ustawy Prawo wodne; wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych; wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko i gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla. Ponadto, nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania i nałożono obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie pomiaru hałasu oraz jakości oczyszczonych ścieków. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO" lub "Kolegium"), uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy i powołano przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wskazano, że Burmistrz nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, a raport załączony do wniosku nie spełnia warunku określonego w art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm., dalej jako: "u.i.o.ś."). Podano, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwanym dalej "Raportem", brak jest przedstawienia innego możliwego do realizacji wariantu rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny. Dodano, że również sposób, w jaki określono w Raporcie przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na środowisko oraz porównano oddziaływania analizowane wariantu budzi wątpliwości, bowiem przedstawione zostało w formie tabel, a przyjęty przez autora sposób uniemożliwia weryfikację przyjętych przez niego założeń i przyznanej liczby punktów, a tym samym, ocenę poszczególnych wariantów pod względem ich oddziaływania na poszczególne elementy środowiska. Dodano również, że Raport nie zawiera informacji o powiązaniu z innymi przedsięwzięciami, w szczególności dotyczących kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych. Nie uwzględniono bowiem skumulowanego oddziaływania zakładu produkcyjnego i oczyszczalni ścieków. Ostatecznie wyjaśniono, że sama decyzja narusza przepisy u.i.o.ś., bowiem jej rozstrzygnięcie nie zawiera stanowiska organu w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej stanowi opis zamierzonego przedsięwzięcia, nie zawiera natomiast oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. Burmistrz nie wskazał również w decyzji terminu przedstawienia analizy porealizacyjnej, wskazując jedynie jej zakres. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania i uzupełnieniu Raportu, decyzją z dnia [...] r., Burmistrz ponownie ustalił na rzecz Spółki środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Modernizacji oczyszczalni ścieków poprzez rozbudowę o dodatkową część technologiczną oczyszczania ścieków wraz z infrastrukturą dla uzyskania zdolności przerobowej w wielkości 5000 m3 na dobę, zlokalizowanej w obrębie zakładowej oczyszczalni ścieków na działce o nr ewid. [...], położonej w [...] przy ul. [...] i określił: 1. Rodzaj i miejsce przedsięwzięcia – w ramach przedsięwzięcia planuje się oczyszczanie ścieków dwustopniowe; pierwszy stopień proces beztlenowy, drugi stopień etap tlenowy. Rozbudowa oczyszczalni związana jest przede wszystkim z możliwością uzyskania biogazu i wykorzystania go w dalszych procesach. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na działce o nr ewid. [...] położonej w [...], przy ul. [...], w obrębie istniejącej zakładowej oczyszczalni ścieków; 2. Istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich określono w 23 podpunktach, podając, że: 1) wszelkie prace związane z realizacją instalacji należy prowadzić w porze dziennej, do 22.00; 2) prace porządkowe terenu i budowlane powinny być prowadzone zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, w sposób minimalizujący zagrożenia dla środowiska wodno-gruntowego; 3) należy zorganizować plac budowy i jego zaplecze zapewniając oszczędzanie terenu, a po zakończeniu prac przeprowadzić rekultywację; 4) należy używać sprawnego technicznie sprzętu, prawidłowo eksploatowanego i konserwowanego, a w przypadku awarii zanieczyszczenia niezwłocznie usunąć; 5) należy unikać koncentracji w jednym miejscu nadmiernej ilości maszyn i urządzeń pracujących jednocześnie; 6) należy zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami, w tym minimalizować ich ilość, składować je selektywnie oraz zapewnić ich sprawny odbiór lub ponowne wykorzystanie; 7) należy magazynować wytworzone odpady niebezpieczne w szczelnych pojemnikach, a następnie przekazywać do utylizacji wyspecjalizowanym firmom; 8) należy zastosować urządzenia i niskim poziomie mocy akustycznej; 9) prace budowlane należy prowadzić w sposób zapewniający nieprzerwaną pracę oczyszczalni ścieków oraz właściwy ich stopień oczyszczania; 10) na etapie eksploatacji przedsięwzięcia należy zapewnić stały monitoring i regularne kontrole wszystkich obiektów; 11) należy ograniczyć możliwość tworzenia się na terenie budowy zagłębień i zastoisk wody; 12) nowo planowane obiekty, tj. reaktor hydrolizy, zbiornik recyrkulacji reaktor beztlenowy i pompownie ścieków winny być obiektami zamkniętymi; 13) należy zapewnić właściwy sposób prowadzenia gospodarki osadami ściekowymi, w sposób wskazany w decyzji; 14) powstający biogaz powinien być odsiarczany; 15) przed uruchomieniem zmodernizowanej oczyszczalni należy wykonać badania rzeki [...] w miejscu ścieków oczyszczonych, a egzemplarz opracowania należy przekazać Dyrektorowi Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w O.; 16) w trakcie eksploatacji zmodernizowanej oczyszczalni należy bezwzględnie zapewniać właściwy stopień oczyszczenia ścieków; 17) po uruchomieniu nowej instalacji należy dokonywać regularnych analizy fizyko-chemicznych wód rzeki [...] w określony w decyzji sposób; analizę należy przeprowadzać dwa razy do roku, w równych odstępach czasu, a wyniki pomiarów przedstawić Urzędowi Miejskiemu w [...], Staroście L., Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. i Dyrektorowi Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w O.; 18) należy prowadzić właściwą gospodarkę odciekami i przekazywać je w technologii szczelnej do pompowni ścieków surowych; 19) w przypadku rolniczego wykorzystania osadów ściekowych należy zapisy dostosować do wymogów wynikających z przepisów o ochronie środowiska, ale również zastosowania jako nawóz rolniczy; 20) wykonać pas zieleni izolacyjnej od strony zabudowy mieszkaniowej z drzew i krzewów o właściwościach kateriostatycznych i bakteriobójczych w sposób wskazany w decyzji; 21) w miejscach, gdzie występuje największe nasilenie hałasu przy zabudowie mieszkaniowej należy zastosować ekrany akustyczne; 22) pomiary hałasu, zgodnie z zaleceniami RDOŚ, należy przeprowadzić 3 miesiące po uruchomieniu, a następnie dwa razy w roku, w równych odstępach czasu, a wyniki pomiarów przedstawić Urzędowi Miejskiemu w [...], Staroście L., Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O.; 23) po zakończeniu prac budowlanych, miejsca wykorzystywane tymczasowo należy uporządkować i przywrócić do stanu pierwotnego; 3. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz pozwolenia wodnoprawnego w zakresie oczyszczania ścieków, odprowadzania ścieków oczyszczonych do odbiornika oraz innych wskazanych w zapisach ustawy Prawo wodne, określono w 16 podpunktach, podając, że: 1) wszystkie obiekty modernizowanej oczyszczalni, które mają na celu przetrzymywanie lub przekazywanie ścieków pomiędzy jej kolejnymi elementami, mają być wykonane w technologii szczelnej, uniemożliwiającej przenikanie substancji do środowiska wodno-gruntowego; 2) należy zapewnić rozwiązania techniczne umożliwiające właściwe postępowanie ze ściekami na wypadek awarii ciągu technologicznego oczyszczalni w sposób wskazany w decyzji; 3) w przypadku przyłącza do miejskiej kanalizacji sanitarnej, pozostające jako sposób awaryjnego odprowadzenia ścieków, należy zaprojektować komorę pomiarową wraz z przepływomierzem, a także układ armatury zabezpieczającej; 4) należy zaprojektować budynek z automatycznym kratopiaskownikiem; 5) należy zaprojektować budynek z zamknięta wirówką osadu wraz z miejscem na kontenery gromadzenia odwodnionego osadu; 6) w przypadku nowo projektowanych obiektów, tj. reaktora hydrolizy, zbiornika recyrkulacji, reaktora beztlenowy i pompowni ścieków winny one być obiektami zamkniętymi z planowanym i ukierunkowanym odpływem powietrza wentylacyjnego na układ do jego oczyszczania przed wprowadzeniem do atmosfery; 7) w przypadku budynku z urządzeniami części mechanicznej należy dopełnić wymogów dotyczących wentylacji mechanicznej i skierowania powietrza wentylacyjnego na odpowiedni układ do jego oczyszczania przed wprowadzeniem do atmosfery; 8) w dokumentacji projektowej należy przedstawić rozwiązania stanowiące zabezpieczenie w przypadku wystąpienia awarii; 9) w przypadku wylotu do rzeki Łyny należy przewidzieć rozwiązanie zabezpieczające wylot przed falą wezbraniową lub cofce rzeki; 10) należy zaprojektować emitor E-1 o wysokości co najmniej 8 m i średnicy 0,6 m dla potrzeb kotłów parowych, emitor E2 i E3 o wysokości co najmniej 6 m i średnicy 0,4 m dla potrzeb agregatów kogeneracyjnych i emitor E-4 o wysokości co najmniej 6 m i średnicy 0,8 m dla potrzeb pochodni; 11) należy zaprojektować pochodnię biogazu z ukrytym płomieniem; 12) należy zaprojektować na instalacji biogazu urządzenie usuwające związki siarki z gazu fermentacyjnego; 13) miejsce rozładunku oleju oraz podłoże pod zbiornikiem na olej winno być wyposażone w szczelne, nieprzepuszczalne podłoże; 14) należy zaprojektować system umożliwiający wizualizację całego procesu technologicznego oczyszczalni, łącznie z raportowaniem i archiwizacją danych; 15) w dokumentacji projektowej należy wskazać jakie urządzenia będą wytwarzały hałas w trakcie pracy i o jakim poziomie natężenia oraz wskazać w jakich porach doby będą pracowały; w przypadku przekroczenia poziomu hałasu przez dane urządzenie należy zastosować odpowiednią obudowę urządzenia lub zastosować tłumiki; 16) w przypadku budynku z urządzeniami części mechanicznej należy dopełnić wymogów dotyczących wentylacji mechanicznej i skierowaniem powietrza 4. Wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych – przedsięwzięcie nie jest zaliczone do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku awarii; 5. Wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko – przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie, maksymalne oddziaływanie będzie występowało na terenie zakładu; 6. Gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla – nie dotyczy; 7. Nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 8. Nałożono obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określającej emisję, hałas, ilość oraz skład oczyszczonych ścieków oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza w terminie 1 roku od daty oddania obiektu do użytku i przedłożenia tej analizy Burmistrzowi "[...]", Staroście L. i PGW Wody. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy i wyjaśniono, że w sporządzonym uzupełnieniu Raportu przedstawiono niezbędne informacje określone w art. 66 u.i.o.ś., tj. opis wariantów uwzględniających szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania. Podano, że warianty realizacyjne obejmują wariant proponowany przez inwestora, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska i podkreślono, że wariant proponowany przez inwestora jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, a żadna z instytucji opiniujących nie wniosła uwag do przedstawionych wariantów przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez inne strony w toku postępowania podkreślono, że najistotniejsze skumulowanie oddziaływania może występować w zakresie akustycznym oraz emisji do powietrza, a projektowane przedsięwzięcie oraz eksploatowane na terenie zakładu mleczarskiego [...] instalacje, charakteryzują się pracą źródeł emisji niespotykanych w sąsiedztwie. W dalszej części uzasadnienia opisano etapy, w jakich będzie przebiegać wnioskowana modernizacja zakładowej oczyszczalni ścieków i dokładnie wyjaśniono zaproponowane przez Spółkę procesy technologiczne, porównując je z procesami w racjonalnym wariancie alternatywnym. Podano, że w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia, przewiduje się osiągnięcie następujących efektów ekologicznych: mniejsze zużycie energii elektrycznej oczyszczenia 1 m3 ścieków o 50%; produkcja ekologicznej energii (biogaz), która w 100% zabezpieczy potrzeby oczyszczalni; zmniejszenie produkcji odpadów opakowaniowych; zmniejszenie ilości transportu poruszającego się na terenie oczyszczalni związanego z transportem osadu; mniejsze zużycie chemii do koagulacji ścieków; mniejsza emisja hałasu – wszystkie nowoprojektowane urządzenia zlokalizowane będą w budynku, a istniejące urządzenia napowietrzające będą w 50% wyłączone; urządzenia kogeneracyjne zlokalizowane będą w dużej odległości od zabudowy mieszkalnej i umieszczone w izolacyjnych kontenerach. Wskazano również, że niepodejmowanie przedsięwzięcia może być niekorzystne dla środowiska, ze względu na możliwość zanieczyszczenia wód rzeki [...] oraz ograniczenie produkcji zakładu mleczarskiego. Podniesiono, że planowana inwestycja nie powinna wpływać na zdrowie i życie ludzi mieszkających w sąsiedztwie zakłady produkcyjnego Spółki; przedsięwzięcie nie będzie również oddziaływać m.in. na obszary wodno-błotne, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, jak też obszary specjalnej ochrony gatunkowej i siedliskowej Natura 2000. Analizowany obszar znajduje się poza formami ochrony przyrody, a najbliższe zatwierdzone i projektowane obszary Natura 2000 znajdują się w odległości ok. 10-11 km od planowanego przedsięwzięcia. Odbiornik ścieków oczyszczonych to rzeka [...] która stanowi wprawdzie Obszar Chronionego Krajobrazu [...], ale przy prawidłowej pracy zastosowanych urządzeń, planowana modernizacja nie będzie negatywnie wpływać na obszar chroniony. W konkluzji stwierdzono, że po uzupełnieniu Raportu i po otrzymaniu postanowień właściwych organów, przeanalizowano wszystkie dokumenty i stwierdzono, że inwestycja nie wprowadzi istotnych zmian w rejonie jej lokalizacji i nie będzie oddziaływać negatywnie na zdrowie publiczne, wobec czego orzeczono jak w sentencji. Od ww. decyzji odwołał się M. W. (dalej jako: "skarżący"), zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przejawiające się uznaniem, że planowana inwestycja nie zagraża środowisku i zaistniały przesłanki pozwalające na wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, podczas gdy organ winien wydać decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań; - art. 8, 9 i 11 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów państwa, przejawiający się uznaniem, że planowana inwestycja nie zagraża środowisku naturalnemu, a Raport przedłożony przez inwestora został wykonany rzetelnie i kompleksowo; brakiem dokonania kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji; nieustalenie przyczyn, które legły u podstaw planowanej inwestycji; pominięcie, że realizacja inwestycji spowoduje wzrost emisji hałasu, którego normy w sąsiedztwie zakładu są często przekraczane i brakiem należytego rozważenia alternatywnych możliwości realizacji inwestycji; - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. niewskazanie wszelkich przesłanek, które przemawiają za stwierdzeniem, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na środowisko; - art. 66 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że załączony do wniosku Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem i wyjaśnieniami spełnia wymogi przewidziane prawem, w tym w zakresie jego kompleksowości i koniczności wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego rozstrzygnięcia, podczas, gdy raport pomija istotne okoliczności, przedstawia wybiórcze i niepełne dane, a zaproponowane w nim warianty alternatywne zostały przedstawione w sposób lakoniczny; uzupełnienia i wyjaśnienia do raportu są chaotyczne, nie przedstawiono kompleksowych działań zakładu mleczarskiego, a w uzupełnieniu wskazano argumenty, którym w późniejszych wyjaśnieniach nadano "sens małostkowości", przez co nie wiadomo jaka jest istota poruszonych zagadnień i czy cały dokumenty przedstawia obiektywne skutki środowiskowe planowanej inwestycji. Ponadto zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, który został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania zwiększenia produkcji zakładu i wniesiono o uchylenie decyzji i wydanie decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W obszernym uzasadnieniu odwołania podniesiono, że przedłożony przez inwestora Raport sporządzono w sposób lakoniczny, subiektywny i nieuwzględniający celów, jakiemu rzeczywiści ma służyć rozbudowa oczyszczalni ścieków. Logicznym jest, że po zwiększeniu mocy przerobowych oczyszczalni, zostanie również zwiększona działalność produkcyjna samego zakładu mleczarskiego, a wówczas nastąpi kumulacja czynników negatywnie oddziałujących na środowisko. Modernizacja zakładowej oczyszczalni ścieków jest więc jedynie częścią zaplanowanego przedsięwzięcia, zmierzającego do zwiększenia produkcji zakładu mleczarskiego, co pominął inwestor. Powołując przepis art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. podniesiono, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Celem tej regulacji jest więc przeciwdziałanie dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają. W związku z tym, modernizacja oczyszczalni ścieków nie może zostać uznana za samodzielne przedsięwzięcie, bez powiązania jej z planowanym zwiększeniem produkcji. Tym samym organ naruszył przepis art. 66 u.i.o.ś., bowiem jedną z wymaganych w Raporcie informacji jest charakterystyka całego przedsięwzięcia; Raport musi być zatem kompleksowy, spójny i logiczny, a inwestor kierując się zasadą przezorności powinien uwzględnić w Raporcie informacje o potencjalnych zagrożeniach związanych z wystąpieniem efektu skumulowano oddziaływania na środowiska. Podkreślono, że brak jest możliwości wydania decyzji w oparciu o niekompletny Raport, niespełniający warunków określonych w art. 66 u.i.o.ś. Wyjaśniono, że nawet gdyby przyjąć, że zakład mleczarski nie zwiększy swojej produkcji, to nastąpi wówczas "rozcieńczanie ścieków", którego zakazuje przepis art. 79 Prawa wodnego. Podkreślono, że dla inwestora zostało już w 2018 r. udzielone jedno pozwolenie zintegrowane, obejmujące m.in. prowadzenie zakładowej oczyszczalni ścieków. Niezrozumiałe jest zatem ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, skoro przedmiotowa oczyszczalnia nie może funkcjonować w oderwaniu od samego zakładu mleczarskiego. Zarzucono, że zarówno w treści raportu środowiskowego, jak i w decyzji, odniesiono się tylko do obiektu oczyszczalni, pomijając prawie całkowicie wpływ całej instalacji zakładu mleczarskiego. Zarzucono również, że niezasadnie pomija się kwestię, że obszar chronionego krajobrazu jest również prawnie chronioną formą przyrody, a miejsce wylotowe wprowadzania ścieków objęte jest Obszarem Chronionego Krajobrazu [...]. Nieprawdą jest również, że w otoczeniu oraz w bezpośrednim zasięgu planowanego przedsięwzięcia nie występują obiekty oraz obszary objęte ochroną konserwatorską, bowiem granicząca od północy z zakładem ulica W. objęta jest ochroną konserwatorską. W dokumentacji nie określono również precyzyjnie położenia planowanej inwestycji, a wskazanie "lokalizacji w północno-wschodniej części działki w obrębie istniejącej oczyszczalni ścieków" nie jest dokładne. Zarzucono też, że Raport ukrywa problem notorycznego hałasu emitowanego przez zakład mleczarski. Podniesiono, że uwagi podnoszone przez skarżącego zostały zignorowane, co narusza przepisy art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., a organ zaniechał uzasadnienia swoich decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów. Podano również, że stosownie do treści art. 7 i 77 k.p.a., organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; z pewnością w interesie społecznym było kompleksowe zbadania wpływu planowanej inwestycji na środowisko naturalne, czego organ nie uczynił. W ocenie odwołującego się, organ nie przeprowadził żadnych dowodów poza przedłożonym przez inwestora Raportem oceny oddziaływania na środowisko, którego wartość merytoryczną należy ocenić krytycznie, a uzupełnienie Raportu nie wnosi nic istotnego do sprawy – jest ono pełne sprzeczności, spłyceń poruszanej sprawy i zaprzeczeń. W dalszej części uzasadnienia przytoczono fragmenty Raportu, mające na celu potwierdzenie tej tezy. Ostatecznie zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, który został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania zwiększenia produkcji zakładu mleczarskiego, a oddziaływanie zakładu w części tabelarycznej i graficznej ograniczono do oddziaływania samej oczyszczalni, bez uwzględniania pozostałych źródeł emisji. Decyzją będącą przedmiotem skargi, tj. decyzją z dnia [...] r., Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy i powołano przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia podkreślono, że istotą postępowania odwoławczego w postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne, a organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki koniczne do merytorycznego załatwienia sprawy. Wskazano, że organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie wyjaśniające, charakterystyczne dla procedury poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zapewnił stronom prawo czynnego udziału w postępowaniu. Wyjaśniono, że w toku ponownie prowadzonego postępowania, Burmistrz obwieszczeniem zawiadomił o prowadzeniu postępowania w sprawie, określił przedmiot decyzji i umożliwił zapoznanie się stronom z aktami sprawy. W toku postępowania wpłynęły uwagi jednej ze stron (skarżącego), do których odniósł się zarówno inwestor, jak i organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podano również, że organ uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia odpowiednich organów, stosownie do art. 77 u.i.o.ś., które to organy wyraziły pozytywne opinie co do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Przechodząc do oceny prawidłowości sporządzonego na potrzeby sprawy Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wraz z dokonanymi uzupełnieniami, stwierdzono, że dokument spełnia wymogi z art. 66 ust. 1, 2 i 6 u.i.o.ś. Wyjaśniono – ze wskazaniem stron Raportu oraz uzupełnienia Raportu – że dokument zawiera m.in. szczegółowy opis inwestycji, charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane rodzaje i ilość emisji, informacje o różnorodności biologicznej, wykorzystywaniu zasobów naturalnych, informacje o zapotrzebowaniu na energię, o pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem planowanej inwestycji, właściwości wód, opis istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim obszarze oddziaływania zabytków, opis krajobrazu, na którym przedsięwzięcie ma być zrealizowane, informacje o powiązaniach z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, opis wariantów przedsięwzięcia (wnioskodawcy oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu racjonalnego najkorzystniejszego dla środowiska) i oddziaływanie przewidywanych wariantów, uzasadnienie proponowanego przez inwestora wariantu, opis metod prognozowania, przewidywanych działań mających na celu uniknięcie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, porównanie technologii, analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z przedsięwzięciem, przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanej inwestycji na etapie jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania, a także porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone przez organy opiniujące, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie polega na modernizacji istniejącej przyzakładowej oczyszczalni ścieków poprzez rozbudowę o dodatkową część technologiczną wraz z infrastrukturą, dla uzyskania zdolności przerobowej w wielkości 5000 m3. W ramach inwestycji planuje się wykorzystać istniejące już obiekty oraz wybudować nowe. Opisano, jak obecnie wygląda proces oczyszczania ścieków i w jaki sposób zostanie on usprawniony. Podano, że z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że powodem modernizacji istniejącej oczyszczalni jest kompleksowe wprowadzenie jednolitej technologii unowocześniającej proces oczyszczania ścieków i związane z tym zwiększenie wydajności oczyszczalni oraz wstrzymanie odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Wskazano, że aktualnie posiadane przez inwestora pozwolenie zintegrowane zezwala na odprowadzenie do rzeki [...] 3000 m3/d ścieków i 1400 m3/d do kanalizacji miejskiej, a po modernizacji wszystkie ścieki będą oczyszczane we własnym zakresie, więc zwiększenie możliwości odprowadzania ścieków do rzeki [...] o 600 m3/d stanowi dla zakładu niewielki bufor bezpieczeństwa. Wyjaśniono ponadto, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r., bowiem część działki, na której znajduje się oczyszczalnia oznaczone jest symbolem A13NO – istniejąca oczyszczalnia ścieków – adaptowana. Etap realizacji przedsięwzięcia będzie wiązać się z emisją hałasu i zanieczyszczeń, ale będą one miały charakter przejściowy. Podczas eksploatacji oczyszczalni do powietrza będą emitowane związki złowonne (odory), jednak obecnie brak jest regulacji prawnej dotyczącej oceny zapachowej jakości powietrza i zakresu parametrów. Wyjaśniono, że w związku z tym, trudno jednoznacznie ocenić oddziaływanie oczyszczalni w kategoriach uciążliwości, a ocenie można poddać jedynie poziom stężeń zanieczyszczeń, dla których określone zostały wartości odniesienia w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r., Nr 16, poz. 87). W przypadku planowanej inwestycji będzie to amoniak oraz formaldehyd, jednak z materiału dowodowego wynika, że emisja tych substancji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych ww. rozporządzeniu. Odnosząc się natomiast do emisji hałasu podano, że prognozowany skumulowany poziom hałasu będzie wynosił w porze dziennej 34 dB, zaś w porze nocnej 31 dB; są to więc wartości niższe, niż maksymalne dopuszczalne poziomy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Podkreślono również, że w sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej nałożono na inwestora obowiązek wykonania ekranów akustycznych, a decyzja określająca uwarunkowania rodzi skutki prawne i nadaje się do egzekucji, zgodnie z art. 86c u.i.o.ś. W dalszej części decyzji Kolegium szczegółowo opisało zgodność planowanej modernizacji z celami określonymi w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] dla Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] i podano, że planowane przedsięwzięcie jest położone poza obszarami poddanymi ochronie prawnej z tytułu ustawy o ochronie przyrody. Wyjaśniono jednak, że rzeka "[...]" w miejscu wprowadzenia ścieków objęta jest Obszarem Chronionego Krajobrazu "[...]", ale w przypadku wnioskowanej inwestycji nie dojdzie do naruszenia zakazów określonych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] r. sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Skonstatowano, iż posiadane przez organy informacje pozwalają wystarczająco ocenić wpływ inwestycji na środowisko, a jej realizacja nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody; dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi również konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że postępowanie wyjaśniające w tej sprawie prowadził zarówno Burmistrz, jak i organu uzgadniające, tj. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w O. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O., a stan faktyczny został prawidłowo ustalony. Wyjaśniono, że każde przedsięwzięcie w pewien sposób oddziałuje na środowisko, a postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie miało na celu ustalenie, czy zamierzone przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, a zaplanowane przez inwestora rozwiązania minimalizujące faktycznie ograniczą oddziaływanie. Podniesiono, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, że planowana modernizacja zakładowej oczyszczalni ścieków związana jest ze zwiększeniem produkcji zakładu mleczarskiego Spółki, a odwołujący się poza swoimi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojej tezy. Z wyjaśnień uzyskanych przez organ wynika natomiast, że zwiększenie możliwości odprowadzania ścieków o 600 m3/d, tj. 13%, daje zakładowi niewielki bufor bezpieczeństwa. Wyjaśniono ponadto, że Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko po jego uzupełnieniu spełnia wymogi określone w art. 66 u.i.o.ś., w tym w szczególności w zakresie wariantowania przedsięwzięcia i oddziaływania poszczególnych wariantów na środowisko; prawidłowe jest bowiem przedstawienie jedynie dwóch wariantów w sytuacji, gdy wariant inwestora jest jednocześnie wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Co więcej, z dokumentacji wynika, że realizacja przedsięwzięcia w wariancie inwestorskim (jednocześnie najkorzystniejszym dla środowiska) będzie oddziaływać na środowisko w mniejszym stopniu, niż w wariancie alternatywnym. Wyjaśniono również, że decyzja o środowiskowym uwarunkowaniach musi cechować się pewnym stopniem ogólności, bowiem jej uzyskanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, podczas którego prowadzone są różnego rodzaju postępowania administracyjne i odniesiono się do pozostałych zarzutów odwołania, wskazując, że są one bezzasadne. Podkreślono, że Raport jest dokumentem, którego sporządzenie wymaga specjalistycznej wiedzy, wobec czego przypisuje mu się szczególną moc dowodową. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, podważenie ustaleń raportu może nastąpić jedynie przez przedstawienie równie kompleksowej analizy (tzw. kontrraportu), którego wnioski pozostawałyby w sprzeczności z raportem przedłożonym przez inwestora. Skarżący takiej ekspertyzy jednak nie przedłożył. Ostatecznie dodano, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może zostać wydana jedynie w przypadkach określonych w u.i.o.ś.; przesłanki odmowy to – zgodnie ze wskazanymi przepisami – niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający, brak zgody wnioskodawcy na realizację inwestycji w innym wariancie proponowanym, gdy organ skorzysta z możliwości wskazanej w art. 81 u.i.o.ś. Gdy żadna z ww. przesłanek nie zachodzi – tak jak w niniejszej sprawie – organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Odmowy nie można natomiast oprzeć na sprzeciwie lokalnej społeczności, czy obawie możliwej utraty wartości nieruchomości sąsiednich. Od ww. decyzji Kolegium skargę do tut. Sądu wniósł M. W., w istocie powielając zarzuty przedstawione w odwołaniu, dodając zarzut naruszenia art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dla udowodnienia swoich twierdzeń był on zobowiązany do przedstawienia kontrraportu, podczas, gdy obowiązek zweryfikowania rzetelności przedłożonego przez inwestora Raportu spoczywa na organie, jako dysponencie postępowania administracyjnego oraz zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, bez merytorycznego ponownego rozpoznania sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono raz jeszcze, że Raport nie spełnia wymagań określonych w przepisie art. 66 ust. 1, 2 i 6 u.i.o.ś. i sporządzony jest w sposób lakoniczny, ogólnikowy i nieuwzględniający celów, jakiemu ma służyć rzeczywiście planowane przedsięwzięcie. Podano również, że od 2014 r., gdy organ ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu mleczarskiego, ani organ ochrony środowiska, ani strony postępowania nie były powiadamiane o zmianie parametrów produkcyjnych zakładu, co oznacza, że pozostały one bez zmian. Dotychczasowa ilość odprowadzanych ścieków jest więc wystarczająca do prowadzenia aktualnej produkcji; logiczne zatem jest, że po zwiększeniu mocy przerobowych oczyszczalni zwiększona zostanie także działalność produkcyjna samego zakładu. Zauważono, że rzeczywisty cel działania inwestora potwierdza zdanie zamieszczone na str. 8 raportu uzupełniającego, gdzie wskazano, że "(...) w związku z rozbudową zakładu i wzrostem ilości odprowadzanych ścieków przemysłowych (...)", a wyjaśnienia inwestora stanowią jedynie próbę niedozwolonego podzielenia inwestycji na części, celem zaniechania oceny jej kumulatywnego oddziaływania na środowisko. Ponownie wskazano, że przy założeniu, że inwestor faktycznie nie planuje zwiększyć produkcji zakładu, a jedynie zwiększyłby ilość odpadów, należałoby uznać, że nastąpiło rozcieńczane ścieków, zakazane przepisem art. 79 Prawa wodnego. Natomiast w przypadku, gdy produkcja zakładu pozostanie na niezmienionym poziomie i nie zwiększy się produkcja ścieków, to realizacja przedsięwzięcia jest pozbawiona celu, skoro aktualnie wykorzystywane rozwiązania są adekwatne. Zauważono, że w takim przypadku wariant niepodejmowania przedsięwzięcia może być uznany za racjonalny wariant alternatywny. Wskazano, że Raport nie stanowi dokumentu urzędowego, wobec czego nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, a zawarte w nim twierdzenia podlegają ocenie, tak jak każdy inny dowód w sprawie i to organ decyduje o przydatności raportu w sprawie; jest on jedynie elementem materiału dowodowego. Przedłożony w niniejszej sprawie Raport, w ocenie skarżącego, przedstawia dane i wyliczenia, które nie zostały należycie wyjaśnione. Dodano, że warianty przedstawione w Raporcie powinny różnić się przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko, natomiast w niniejszej sprawie opis rozwiązań alternatywnych jest pobieżny i sprowadza się do przedstawienia zestawień tabelarycznych, niepopartych merytorycznymi argumentami. Szeroko przytoczono pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt III OSK 269/21), zgodnie z którym nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której brak jest wariantu alternatywnego, a za wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest uznany wariant zaproponowany przez inwestora. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano, że Kolegium całkowicie pominęło podnoszone przez skarżącego twierdzenia, zgodnie z którymi organy opiniujące przedsięwzięcie w swoich rozważaniach błędnie powołują rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., podczas gdy zastosowanie powinny mieć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na co zwróciło uwagę samo Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzgodnienia i opinie organów dokonane na podstawie przepisów, które nie znajdują zastosowania w sprawie, nie mają natomiast mocy dowodowej i nie mogą stanowić podstawy wydania prawidłowej decyzji. Ostatecznie podniesiono, że organ odwoławczy jedynie powielił przytaczaną argumentację, co stoi w sprzeczności z art. 127 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. Tym samym, naruszył też zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 października 2021 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 731) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.). Przepis ten umożliwia skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. Rozpatrując sprawę w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, należy mieć na uwadze specyfikę wydawanego rozstrzygnięcia, które – jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy – nie ma charakteru uznaniowego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozstrzygnięciem związanym, a jej treść jest uzależniona od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Przy czym, ustawodawca w przepisie art. 81 u.i.o.ś. szczegółowo określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań może zostać orzeczona tylko wówczas, gdy zaistnieją konkretne i określone prawem przesłanki. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie składu orzekającego tutejszego Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, przesłanki takie nie wystąpiły, a kontrolowana decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie narusza prawa. W skardze zarzucono, iż organ naruszył przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania. W pierwszej kolejności należy odnieść się więc do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów procesowych, ponieważ oceny merytorycznej można dokonać dopiero wtedy, gdy nie zostanie stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie tutejszego Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., dotyczących postępowania dowodowego, jak też innych przepisów procesowych. O ile ma rację skarżący, że obowiązkiem organu jest zweryfikowanie przedłożonego przez inwestora Raportu, o tyle nie jest zasadny zarzut skarżącego, że Kolegium błędnie twierdzi, iż strona kwestionująca treść Raportu ma obowiązek przedłożenia dokumentu to potwierdzającego (kontrraportu). Uregulowana w przepisie art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zebranie z urzędu lub na wniosek strony oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnego z stanem rzeczywistym. Od dnia 11 kwietnia 2011 r. zmieniono brzmienie art. 7 k.p.a., statuującego tę zasadę, przez wyraźne podkreślenie, że zebranie materiału dowodowego sprawy następuje zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W ten sposób wyraźnie zwrócono uwagę na obowiązek stron postępowania we współdziałaniu z organem, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy jedna ze stron kwestionuje dowód złożony przez innego uczestnika postępowania. Co więcej, w literaturze wskazuje się, że na stronie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki prawne (zob. P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 i powołany tam wyrok NSA z 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1452/20, LEX nr 3075574). Tak więc strona powinna przekazać organowi dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych. Z tego względu, jak również z uwagi na fakt, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest szczególnym rodzajem dokumentu, sporządzonego przez osoby, którym ustawodawca stawia szczególne wymagania, przyjmuje się, że zarzuty wobec niego nie mogą być gołosłowne, ale winny zostać poparte np. inną ekspertyzą, a stanowisko takie poparte jest orzecznictwem (por. wyrok NSA z 5. Marca 2019 r., sygn. akt II OSK 965/17, LEX nr 2643053 czy wyrok NSA z 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577). Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika natomiast obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja dotyczy dwóch zakresów. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. W uzasadnieniu organ nie może zatem pominąć jakiegokolwiek z przeprowadzonych w sprawie dowodów (wyrok NSA z 26 mara 2019 r, sygn akt II OSK 1198/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ zebrał i rozpatrzył pełny materiał dowodowy, nie naruszając ww. przepisów. W sprawie nie naruszono również zasad ogólnych prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania stron postępowania (art. 9 k.p.a.) i zasady przekonywania/wyjaśniania zasadności przesłanek załatwienia sprawy (art. 11 k.p.a.), jak twierdzi skarżący. W toku przeprowadzonego postępowania zebrano materiał dowodowy, pozwalający na obiektywną jego ocenę, a tym samym – wbrew twierdzeniom strony – stan faktyczny ustalony przez organy obydwu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za prawidłowe. Wszelkie wątpliwości dotyczące zebranego materiału dowodowego zostały usunięte przez organ pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania, zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego. W toku postępowania Burmistrz obwieszczeniem z dnia "[...]" r. poinformował społeczeństwo, a także strony postępowania, o uzyskanych uzgodnieniach i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i możliwości składania uwag, a zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wyczerpująco uzasadnione. Nie sposób więc uznać, że w sprawie doszło do naruszenia ww. zasad ogólnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym błędnego powołania przez organ uzgadniający (opiniujący) na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej rozporządzenie z 2019 r.) stwierdzić należy, że rozporządzenie to było poprzedzone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), które zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1936 i 2171) utraciło moc z dniem 11 października 2019 r. Jednakże, na mocy § 4 rozporządzenia z 2019 r., do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art.71 ust. 1 oraz art. 72.ust.1 i 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 20 czerwca 2018 r., który wpłynął do organu w dniu 21 czerwca 2018 r., i nie zostało ono zakończone do dnia 11 października 2019 r., zatem słusznie podnosi skarżący, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy poprzedniego rozporządzenia z 2010 r. Wyjaśnić jednak należy, że uchybienie to nie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Powołanie niewłaściwej podstawy prawnej przez organ współdziałający stanowi wprawdzie wadliwość postanowienia uzgadniającego (opiniującego), jednak nie tego rodzaju, aby umożliwiała ona wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji, gdy kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie zmieniła się pod rządami aktualnie obowiązującego i poprzedzającego go rozporządzenia. Zarówno Burmistrz, jak i Kolegium w swoich decyzjach podkreślili natomiast, że zastosowanie znajduje w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego przypomnieć trzeba, że kontroli sądowej poddano decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą organ ten – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – ustalił na rzecz inwestora środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji oczyszczalni ścieków. Kontrolowane decyzje zostały wydane na podstawie przepisów u.i.o.ś. Jak wynika i z treści odwołania, i z wniesionej do tutejszego Sądu skargi, większość zarzutów dotyczy zawartości Raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego i uzupełnionego w przeprowadzonym postępowaniu. Raport ten, w ocenie strony skarżącej, jest lakoniczny, subiektywny i nie uwzględnia celów, jakim ma służyć rozbudowa oczyszczalni ścieków. Skarżący sugeruje bowiem – nie przedstawiając żadnych dowodów – iż modernizacja oczyszczalni jest częścią zaplanowanego przedsięwzięcia zmierzającego do zwiększenia produkcji zakładu mleczarskiego, co będzie skutkowało kumulacją czynników negatywnie oddziałujących na środowisko. Stwierdzić jednak należy, że twierdzenia te są czysto hipotetyczne i nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, iż po zwiększeniu mocy przerobowych oczyszczalni ścieków, zostanie także zwiększona działalność produkcyjna zakładu produkcyjnego, bowiem - jak słusznie wskazało Kolegium - w stosunku do obecnych parametrów oczyszczalni, która odprowadza łącznie 4400 m3/d ścieków do rzeki [...] i do kanalizacji miejskiej, maksymalny odpływ ścieków zwiększy się zaledwie o 13%, do 5000 m3/d, co można uznać za margines bezpieczeństwa dla inwestora. Przedmiotowa inwestycja dotyczy modernizacji oczyszczalni; ustawodawca w u.i.o.ś. nie zawarł definicji legalnej terminu modernizacji, jednak podkreślić należy, że modernizacja w języku potocznym oznacza unowocześnienie czegoś, ulepszenie (por. Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem https://sjp.pl). Podobnie modernizację definiuje Wielki Słownik Języka Polskiego, jako nadanie czemuś nowoczesnych właściwości przez wymianę starych elementów na nowe lub wprowadzenie nowych rozwiązań technicznych (dostępny pod adresem https://wsjp.pl), co oznacza, że modernizacja oczyszczalni ścieków pod względem technicznym nie musi wiązać się równocześnie ze zwiększeniem produkcji zakładu. Nie sposób uznać za zasadne także zarzuty odnoszące się do niecelowości realizacji planowanej inwestycji, przy niezmienionym poziomie produkcji zakładu mleczarskiego. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia Sąd nie ocenia bowiem planowanej inwestycji przez pryzmat jej celowości, a tylko w zakresie jej oddziaływania na środowisko. Co więcej, uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, jak prawidłowo podnosiło Kolegium, jest jednym z wielu etapów koniecznych do realizacji inwestycji. Brak jest zatem podstaw, aby modernizację oczyszczalni uznać za niesamodzielne i niecelowe przedsięwzięcie inwestycyjne, tak jak chce tego skarżący. Co za tym idzie, niezasadny jest również zarzut skargi, iż raport jest niekompletny, bowiem nie uwzględnia efektu skumulowanego oddziaływania na środowisko oczyszczalni wraz z zakładem mleczarskim. Odnosząc się natomiast do charakteru dowodu, jakim jest Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i jego mocy dowodowej, to słusznie wywodzi skarżący, że jest to dokument prywatny, opracowany na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji (inwestora). Ustawodawca wskazał jednak w przepisie art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport, i muszą to być przede wszystkim informacje dotyczące kwestii ocenianych w postępowaniu środowiskowym, tj. kwestię bezpośredniego i pośredniego wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, dostępność do złóż kopalin; ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.i.o.ś.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że organy administracji mają obowiązek ocenić wartość dowodową raportu na podstawie art. 80 k.p.a, na co również zwrócił uwagę skarżący. Zadaniem organu administracyjnego jest zatem sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. W szczególności, organ powinien ustalić, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacje identyfikujące rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych planowanej inwestycji Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji tylko wtedy, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości, a w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy miejsce w kontrolowanej sprawie. Do weryfikacji raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego w razie wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności sprawy, organ może wezwać inwestora do uzupełnienia raportu lub może sięgnąć do innych środków dowodowych, tak jak uczyniły to organy, żądając uzupełnienia raportu. Raport nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, co oznacza, że zawarte w nim stwierdzenia odnośnie do faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. To właśnie organ, oceniając w szczególności spójność jego treści z pozostałym materiałem dowodowym, ocenia przydatność raportu dla rozstrzygnięcia. Skoro raport jest kluczowym dowodem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, to - mimo że jest on sporządzony przez osobę posiadającą wiadomości specjalne - podlega w toku tego postępowania ocenie pod kątem tego, czy odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności, czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości określonej w art. 66 u.i.o.ś. Podkreślić w tym miejscu należy jednak, że choć raport podlega ocenie organu administracyjnego oraz Sądu, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ ten nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. W judykaturze natomiast wprost wskazuje się, że sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, ponieważ wymaga to wiedzy fachowej, której sędziowie nie posiadają i nie mogą się nią posługiwać. Ocena sądowa raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe i czy organ dokonał tej oceny w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego (wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2480/20, CBOSA). W warunkach niniejszej sprawy obowiązkiem organów administracyjnych było zatem dokonanie oceny raportu we wskazanym zakresie i – w ocenie Sądu – organy z tego obowiązku wywiązały się należycie. W zaskarżonej decyzji Kolegium szczegółowo odniosło się do zawartości raportu. Wyjaśniło, że dokument ten spełnia wymogi stawiane w przepisie art. 66 ust. 1, 2 i 6 u.i.o.ś.; zawiera on m.in. szczegółowy opis inwestycji, charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane rodzaje i ilość emisji, informacje o różnorodności biologicznej, wykorzystywaniu zasobów naturalnych, informacje o zapotrzebowaniu na energię, o pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem planowanej inwestycji, właściwości wód, opis istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim obszarze oddziaływania zabytków, opis krajobrazu, na którym przedsięwzięcie ma być zrealizowane, informacje o powiązaniach z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, opis wariantów przedsięwzięcia (wnioskodawcy oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu racjonalnego najkorzystniejszego dla środowiska, który w przedmiotowej sprawie jest jednocześnie wariantem inwestorskim) i oddziaływanie przewidywanych wariantów, uzasadnienie proponowanego przez inwestora wariantu, opis metod prognozowania, przewidywanych działań mających na celu uniknięcie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, porównanie technologii, analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z przedsięwzięciem, przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanej inwestycji na etapie jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania, a także porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie polega na modernizacji istniejącej przyzakładowej oczyszczalni ścieków, poprzez rozbudowę o dodatkową część technologiczną wraz z infrastrukturą, dla uzyskania większej zdolności przerobowej. Opisano, jak obecnie wygląda proces oczyszczania ścieków i w jaki sposób zostanie on usprawniony. Powołano się na wyjaśnienia inwestora, z których wynika, że powodem modernizacji istniejącej oczyszczalni jest kompleksowe wprowadzenie jednolitej technologii unowocześniającej proces oczyszczania ścieków i związane z tym zwiększenie wydajności oczyszczalni oraz wstrzymanie odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Wyjaśniono ponadto, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z celami określonymi w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Pregoły dla Obszaru Chronionego [...]. Kolegium odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji także do kwestii związanych z emisją hałasu i zanieczyszczeń; wyjaśniło również, że realizacja inwestycji nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody, wskazując jednocześnie, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania. Zdaniem składu orzekającego tutejszego Sądu, brak jest podstaw, aby opisaną ocenę Raportu, której dokonało Kolegium, podważyć. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest ani lakoniczne, ani ogólnikowe. Organ odwoławczy dochował obowiązku wnikliwej i wszechstronnej oceny Raportu i jego uzupełnień, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych i przedstawił je zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a., tym bardziej, że organ odwoławczy ustosunkował się do treści Raportu, w szczególności tych budzących kontrowersje i podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Wyjaśnić należy ponadto, że zarzuty merytoryczne skargi są w ocenie Sądu dowolną polemiką skarżącego, z oceną organu dokonaną w sprawie. Przekonują o tym nieudowodnione wywody skarżącego, dotyczące powiązania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko ze zwiększeniem produkcji w zakładzie mleczarskim. Jak już wskazano, Raport jest dokumentem prywatnym, lecz jego sporządzenie wymaga wiedzy specjalistycznej. Weryfikacja raportu pod względem merytorycznym jest możliwa tylko wówczas, gdy podmiot kwestionujący raport przedłoży własną ekspertyzę, sporządzoną prze osoby posiadającą wiedzę specjalistyczną. Dowodu takiego skarżący jednak nie złożył. W tej sytuacji, Sąd podzielił ocenę Kolegium, że zarzuty skarżącego stanowią nieuzasadnioną polemikę ze złożonym w sprawie Raportem. Z faktu, iż skarżący powiązał oddziaływanie planowanej inwestycji ze zdarzeniem przyszłym i niepewnym (zwiększenie produkcji), które nie zostało wykazane, nie można uznać, że Raport nie jest kompletny lub niejasny. Kompletność Raportu nie została zakwestionowana przez współdziałające w sprawie organy uzgadniające i opiniujące. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że ustalenia organów orzekających w sprawie zostały dokonane nie tylko w oparciu o przedłożony przez wnioskodawcę Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ale także z uwzględnieniem stanowiska zajętego przez wyspecjalizowane w sprawach związanych z ochroną środowiska organy, jakimi są Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska i Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Ponadto, zawartość merytoryczna Raportu została skorelowana z treścią innych dokumentów, w tym stanowiska organu uzgadniającego/opiniującego. Jeśli skarżący nie godził się z treścią Raportu, to – jak wskazano już wyżej – mógł podważać jego ustalenia poprzez przedstawienie tzw. kontrraportu, sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu inwestora. (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 258/21, dostępny CBOSA) W niniejszej sprawie takiego kontrraportu skarżący nie przedłożył ani na etapie postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowego. Przedłożony zaś przez inwestora Raport i jego uzupełnienie spełnia ustawowe wymogi formalne oraz sporządzony został w sposób spójny i pełny. Wnioski z niego wypływające, tak w ocenie organów, jak i Sądu, są konsekwencją danych w nim zawartych. Oznacza to, iż Raport prawidłowo został przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Niezasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący faktu, że w Raporcie przedstawiono tylko dwa warianty. Zgodnie bowiem z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego (lit. a), wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (lit. b) wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Uzupełniająco wskazać należy, że stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś., elementem koniecznym raportu jest również określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko po jego uzupełnieniu spełnia wymogi określone w art. 66 u.i.o.ś., w tym w szczególności w zakresie wariantowania przedsięwzięcia i oddziaływania poszczególnych wariantów na środowisko, z czym należy się zgodzić. W kontekście brzmienia powołanych przepisów, należy uznać, iż prawidłowe jest przedstawienie w Raporcie jedynie dwóch wariantów w sytuacji, gdy wariant inwestora jest jednocześnie wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie ma racji skarżący, że w sprawie nie został przedstawiony wariant alternatywny. Z tego powodu sprawa pierwotnie powróciła do organu pierwszej instancji, celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. wyraźnie wskazało, że w pierwotnym Raporcie brak było przedstawienia innego możliwego do realizacji wariantu rozwiązania funkcjonowania przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny. Wariant ten został przedstawiony w uzupełnionym Raporcie. Skutkiem tego, organ miał do wyboru trzy warianty: wariant przedstawiony przez inwestora, wariant alternatywny i wariant najbardziej korzystny dla środowiska. W tej sytuacji, wybranie wariantu inwestora, który jest jednocześnie wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska, było zgodne z prawem i uzasadnione. Co więcej, na stronie 37. uzupełnienia Raportu znajduje się porównanie proponowanej technologii z najlepszymi dostępnymi technikami – co nota bene jest konieczne do udzielenia pozwolenia zintegrowanego – z którego wynika, że planowane przedsięwzięcie modernizacyjne zapewni spełnienie wymogów najlepszych dostępnych technik, zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji (UE) z dnia 12 listopada 2019 r., dotyczącą najlepszych dostępnych technik w odniesieniu do przemysłu spożywczego, produkcji napojów i przemysłu mleczarskiego. Ostatecznie, skarżącemu wyjaśnić należy, że powołany przez niego wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 269/21, nie ma charakteru wiążącego inne sądy, a co więcej zapadł on w sprawie o odmiennym stanie faktycznym, w którym nie został przedstawiony żaden wariant alternatywny. Nie można też podzielić stanowiska skarżącego o zaniechaniu dokonania oceny kumulatywnej obydwu przedsięwzięć. W uzupełnieniu Raportu jasno stwierdzono, że nie przewiduje się skumulowanego oddziaływania w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, że takie oddziaływanie może występować w zakresie akustycznym oraz emisji do powietrza. Przeprowadzono analizę wskaźnikową oddziaływania skumulowanego dla wrażliwego receptora i przedstawiono wyniki tej analizy wnioskując, że oddziaływanie skumulowane związane z eksploatacją zakładu oraz zmodernizowaną oczyszczalnią ścieków nie wpłynie na stan środowiska w rejonie receptora – zabudowy mieszkaniowej usytuowanej w pobliżu Zakładu w odniesieniu do stanu obecnego. Wystąpi jedynie w sposób nieznaczący zarówno ze względu na klimat akustyczny, jak i na stan sanitarny powietrza. Dokonując konkluzji przeprowadzonej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wbrew przekonaniu skarżącego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są zgodne z przepisami prawa. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a.; w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a swoje stanowisko należycie uzasadniły, dokonując prawidłowej wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji wyroku.