II SA/Ol 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 706/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. Z. na niewykonanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Ol 39/09 w przedmiocie nałożenia grzywny za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 14 września 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 706/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odrzucił skargę A. Z. na niewykonanie przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 16 lutego 2010r. (sygn. akt II SA/Ol 39/09) w przedmiocie nałożenia grzywny za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 5 listopada 2011r. Wnioskiem z dnia 10 października 2011r. skarżący zwrócił się do tut. Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie imiennie wskazanego przez niego adwokata. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 706/11) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w O. odmówił ustanowienia adwokata, gdyż pomimo udzielenia przez wnioskodawcę odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dokumentów źródłowych i oświadczeń, nie była możliwa ocena jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez A. Z., postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. (sygn. akt II SA/Ol 706/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, polegającym na ustanowieniu adwokata. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, gdyż złożone w sprawie oświadczenia skarżącego nie pozwalają ocenić jego faktycznej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Zażalenie wniesione przez skarżącego na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 marca 2012r., (sygn. akt I OZ 160/12). Pismem z dnia 18 maja 2012r., które zostało wniesione do tut. Sądu w dniu 28 maja 2012r. A.Z. - na podstawie art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniósł o zmianę treści sentencji postanowienia z dnia 8 lutego 2012r. Skarżący wskazał na zmianę okoliczności faktycznych, będących podstawą wydania przedmiotowego postanowienia. Podniósł, iż z uwagi na to, że Sąd nie dał wiary przedłożonym przez niego dowodom i oświadczeniom, złożył nowe dowody w postaci dokumentów odpowiednich instytucji państwowych – zaświadczenia z Urzędu Skarbowego w B. potwierdzające, że skarżący nie figuruje w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu działów specjalnych produkcji rolnej, jak również w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, a także zaświadczenie o dochodach skarżącego za 2011 r. Zdaniem A. Z. wymienione zaświadczenia stanowią istotne dowody w sprawie, o które Sąd jednak nie wystąpił. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że ustanowienie na jego rzecz profesjonalnego pełnomocnika ma szczególne znaczenie, gdyż jego skargi zostały odrzucone lub oddalone przez sąd administracyjny, a sporządzenie skargi kasacyjnej od orzeczeń sądu objęte jest tzw. przymusem adwokackim. Z tego też względu, w ocenie skarżącego, od przyznania mu prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, uzależniona jest realizacja konstytucyjnego prawa do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy jednak zauważyć, iż uchylenie lub zmiana prawomocnego postanowienia niekończącego postępowania w tym trybie, wskutek zmiany okoliczności sprawy wchodzi w grę, jeżeli po pierwsze, doszło do zmiany podstawy faktycznej – a nie prawnej – wydanego rozstrzygnięcia, a po drugie, możliwość ta występuje tylko w toku postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, dopóki nie zostanie ona prawomocnie zakończona. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej nie jest dopuszczalne uchylenie lub zmiana na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia wydanego w toku tego postępowania (por. NSA w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I GZ 2/06, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 36). Wniosek o zmianę lub uchylenie takiego postanowienia wniesiony po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 429; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, (red.) prof. R. Hauser, prof. M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 571.; postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 336/08). W przedmiotowej sprawie A.Z., na podstawie art. 165 p.p.s.a., złożył wniosek o zmianę "treści sentencji" postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 8 lutego 2012 r. odmawiającego przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym, w sprawie z jego skargi na niewykonanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 16 lutego 2010 r. Należy wskazać, iż wniosek ten został złożony w dniu 28 maja 2012r., czyli już po prawomocnym zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie, bowiem postanowieniem z dnia 14 września 2011r. skarga A. Z. została odrzucona, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 5 listopada 2011r. Wyjaśnić przy tym należy, iż wystąpienie przez stronę z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi. Tym samym orzeczenie to stało się prawomocne po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro zatem wniosek skarżącego o zmianę postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania głównego w sprawie, to podlega on odrzuceniu jako niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.