II SA/Ol 73/15

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta P. odmówił M.K. nadania z urzędu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm., dalej jako: ustawa z 18 lutego 2000r.) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczyciela oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. Nr 98, poz. 433 ze zm., dalej jako: rozporządzenie z 10 października 1991r.) W uzasadnieniu wskazano, że warunki uzyskania z mocy prawa stopnia nauczyciela minowanego określa art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z 18 lutego 2000r. Podano, że z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika, że do 15 lutego 1999r. był on zatrudniony na podstawie mianowania w Zespole Szkół Nr 2 w S., a zatem w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. nie był zatrudniony jako nauczyciel. Został jednak ponownie zatrudniony w szkole na stanowisku nauczyciela w dniu 1 września 2002r., a więc przed upływem 5 lat od poprzedniego zatrudnienia. W ocenie organu nie mógł uzyskać z mocy prawa stopnia awansu nauczyciela mianowanego z dniem 1 września 2002r., gdyż zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem z 1991r. nie posiadał kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela fizyki. Od tej decyzji odwołał się M. K., zarzucając naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. oraz przepisów rozporządzenia z 10 października 1991r. Podniósł, że w dniu 1 września 2002r. został zatrudniony jako nauczyciel fizyki w gimnazjum w P., a jego zatrudnienie było wówczas konsultowane z kuratorium w O. i uzyskało aprobatę tego organu. Wskazał, że posiada niezbędne wykształcenie do wykonywania zawodu nauczyciela fizyki, bowiem w 1996r. ukończył studia inżynierskie na kierunku mechanika i budowa maszyn, podczas których dominującym przedmiotem była fizyka, a w 1999 r. ukończył studia podyplomowe o specjalności pedagogicznej. W związku z tym spełniał wszelkie wymogi do wykonywania zawodu nauczyciela fizyki. Dodatkowo w 2010r. ukończył studia podyplomowe z fizyki i astronomii, a program tych studiów pokrywa się z programem studiów, które ukończył w 1996r. Decyzją z dnia "[...]" Kurator Oświaty utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że odmowa nadania M. K. z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nastąpiła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podniesiono, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. skarżący był zatrudniony na podstawie mianowania w Zespole Szkół Zawodowych Nr 2 w S. w okresie od 20 października 1982r. do 15 lutego 1999r. Zatem w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r., tj. 6 kwietnia 2000r. nie był zatrudniony na stanowisku nauczyciela. Na stanowisku nauczyciela fizyki w Zespole Szkół Publiczne Gimnazjum w P. został ponownie zatrudniony w dniu 1 września 2002r. W dacie tej odwołujący się legitymował się dyplomem ukończenia w 1996r. wyższych studiów inżynierskich na kierunku mechanika i budowa maszyn w zakresie maszyn i urządzeń rolniczych oraz dyplomem ukończenia w 1999r. studiów wyższych magisterskich na kierunku technika rolnicza i leśna w zakresie technika rolnicza specjalność pedagogiczna. W związku z tym wskazano, że w dniu ponownego zatrudnienia w szkole na stanowisku nauczyciela fizyki skarżący spełniał warunek zatrudnienia w szkole na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r., jak również przerwa w jego zatrudnieniu nie przekraczała 5 lat. Jednakże nie spełniał on wymagań kwalifikacyjnych określonych w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 191, dalej jako: K.n.), oraz w obowiązującym wówczas rozporządzeniu z 10 października 1991r. Ukończone przez niego studia inżynierskie oraz studia wyższe magisterskie nie dawały bowiem kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela fizyki. Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela fizyki skarżący uzyskał dopiero w dniu 4 sierpnia 2010r., po ukończeniu studiów podyplomowych w zakresie fizyki z astronomią. Na skutek skargi wniesionej przez M. K. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014r. (sygn. akt II SA/Ol 660/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Kuratora Oświaty z dnia "[...]". W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 i § 2a obowiązującego do 7 października 2002r. rozporządzenia z 10 października 1991r. kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w gimnazjach posiadała osoba legitymująca się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym; studiów magisterskich na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, która ponadto ukończyła studia doktoranckie, podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą - z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć; studiów wyższych zawodowych na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym; studiów wyższych zawodowych na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, która ponadto ukończyła - z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć - studia podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą albo kurs prowadzony przez zakład kształcenia nauczycieli lub placówkę doskonalenia nauczycieli albo inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. Wskazano, że przez kierunek (specjalność) studiów zbliżony do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć należało rozumieć kierunek (specjalność) dający dostateczną wiedzę merytoryczną z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć, a ustalenia, czy dany kierunek (specjalność) studiów jest zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć, dokonywał dyrektor szkoły, a w odniesieniu do dyrektora szkoły organ sprawujący nadzór pedagogiczny (§ 1 pkt 3 rozporządzenia z 10 października 1991r.). W związku z tym Sąd podniósł, że to dyrektor Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. powinien był stwierdzić, czy kierunek studiów ukończony przez skarżącego był zbliżony z nauczanym przez niego przedmiotem w tej szkole. Wskazano także, że organ II instancji nie zwrócił się do dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. z zapytaniem, czy posiada on dokumenty w sprawie wyrażenia przez Kuratora Oświaty zgody na zatrudnienie skarżącego na stanowisku nauczyciela fizyki. W związku z tym Sąd nakazał organowi odwoławczemu uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zwrócenie się do dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P., aby dokonał on ustalenia, czy kierunek studiów ukończony przez skarżącego był zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych przez niego zajęć w tej szkole, a także aby dyrektor Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. udzielił odpowiedzi, czy posiada dokumenty dotyczące wyrażenia przez Kuratora Oświaty zgody na zatrudnienie skarżącego na stanowisku nauczyciela fizyki i ewentualne ich udostępnienie. Pismem z dnia "[...]" organ zwrócił się do dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. o informacje wskazane w wyroku Sądu. W odpowiedzi pismem z dnia "[...]" Dyrektor Zespołu Szkół w P. wyjaśnił, że nie posiada dokumentów w sprawie wyrażenia przez kuratora zgody na zatrudnienie M. K. na stanowisku nauczyciela fizyki. Podał ponadto, że w jego ocenie, wynikającej z analizy programu studiów ukończonych przez M. K., kierunek studiów zarówno inżynierskich, jaki i magisterskich, nie był zgodny z nauczanym przez niego przedmiotem (fizyka). Po ponownym rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że brak jest podstaw, zarówno prawnych jak i faktycznych, do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu, gdyż odmowa nadania M. K. z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nastąpiła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazano, że w art. 10 ust. 3 ustawy z 18 lutego 2000r. ustawy przewidziano uzyskiwanie z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego przez pewne grupy nauczycieli spełniających wymagania kwalifikacyjne, którzy przed dniem wejścia w życie tejże ustawy tj. przed dniem 6 kwietnia 2000r. byli zatrudnieni na podstawie mianowania. Wśród tych nauczycieli byli też nauczyciele, którzy w dniu 6 kwietnia 2000r. nie pozostawali w stosunku pracy. Uzyskiwali oni stopień nauczyciela mianowanego z chwilą ponownego zatrudnienia w szkole pod warunkiem, że przerwa w zatrudnieniu nie przekraczała 5 lat. Podniesiono jednak, że jednym z warunków uzyskania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego przez nauczycieli niepozostających w dniu 6 kwietnia 2000 r. w stosunku pracy, było spełnianie w dniu ponownego zatrudnienia w szkole wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 K.n., czyli posiadanie wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub zakładu kształcenia nauczycieli i podjęcie pracy na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Wskazano, że M. K. w dniu 1 września 2002r. tj. w dniu ponownego zatrudnienia w szkole legitymował się dyplomem ukończenia studiów inżynierskich na kierunku mechanika i budowa maszyn w zakresie maszyn i urządzeń rolniczych (dyplom Akademii Rolniczo-Technicznej z dnia 5 stycznia 1996r.) oraz dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku technika rolnicza i leśna w zakresie technika rolnicza specjalność pedagogiczna ( dyplom Akademii Rolniczo-Technicznej z dnia 26 kwietnia 1999 r.). Biorąc jednak pod uwagę obowiązujące w dniu podjęcia przez odwołującego zatrudnienia na stanowisku nauczyciela fizyki w Publicznym Gimnazjum w P. rozporządzenie z 10 października 1991r. stwierdzono, że posiadane przez stronę odwołującą kwalifikacje nie były wystarczające do zajmowania stanowiska nauczyciela fizyki, określone w § 2a tego rozporządzenia. Podniesiono, że odwołujący się ukończył studia wyższe zawodowe i magisterskie na kierunku innym niż nauczany przedmiot i w dniu podjęcia zatrudnienia w Gimnazjum Publicznym w P. nie miał ukończonych żadnych kursów, ani studiów podyplomowych z zakresu nauczanego przedmiotu (fizyki). Studia podyplomowe z fizyki i astronomii ukończył bowiem dopiero w 2010r. Zdaniem organu także ukończone przez odwołującego kierunki studiów nie mogą być uznane za kierunki zbliżone z nauczanym przedmiotem. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dniu 1 września 2002r. rozporządzeniem z 10 października 1991r. za kierunek zbliżony do nauczanego przedmiotu mógł być uznany kierunek dający merytoryczną wiedzę z jego zakresu. Wskazano, że ustalenia, czy dany kierunek studiów jest zbliżony z nauczanym przedmiotem, powinien dokonać dyrektor szkoły zatrudniający nauczyciela. Przy czym rozporządzenie nie określało w jaki sposób oraz w jakiej formie dyrektor szkoły ma dokonać takiego ustalenia, co nie oznaczało jednak dowolności w tym zakresie. W ocenie organu dyrektor szkoły powinien dokonać oceny poprzez porównanie programu studiów z zakresem podstawy programowej kształcenia ogólnego w danym typie szkoły oraz sporządzić pisemną informację o tym fakcie. Podano, że odwołujący nie przedstawił żadnego dokumentu o uznaniu przez dyrektora Gimnazjum Publicznego w P. ukończonych przez niego kierunków studiów za zbliżone do nauczanego przedmiotu (fizyki). W odpowiedzi zaś na pytanie organu dyrektor szkoły, po analizie programu ukończonych przez nauczyciela kierunków studiów ocenił, iż nie były one zgodne z nauczanym przedmiotem tj. fizyką. Organ nie uwzględnił podnoszonej przez odwołującego okoliczności odnośnie wyrażenia przez Kuratorium Oświaty w O. zgody na jego zatrudnienie na stanowisku nauczyciela fizyki, gdyż ani Gimnazjum w P., ani Kuratorium Oświaty nie są w posiadaniu stosownych dokumentów. Ponadto wskazano, że gdyby kurator wyraził zgodę na zatrudnienie strony odwołującej na stanowisku nauczyciela fizyki, byłoby to równoznaczne z brakiem jego kwalifikacji do nauczania fizyki. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 9 K.n. kurator oświaty wyraża zgodę tylko na zatrudnianie nauczycieli, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji. Na powyższą decyzję skargę wniósł M. K., zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 2000r. oraz rozporządzenia z 10 października 1991r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji polegający na przyjęciu, iż skarżący nie spełnił wymagań kwalifikacyjnych, tzn., że z dniem 1 września 2002r. nie mógł uzyskać z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego zgodnie z obowiązującym rozporządzenia z 10 października 1991r., gdyż nie posiadał kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez orzeczenie o nadaniu skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi do ponownego rozpoznania. Zakwestionował stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P., że kierunek studiów ukończonych przez skarżącego nie jest zgodny z nauczanym przez niego przedmiotem (fizyka). Podniósł, że nie posiada żadnego środka do zakwestionowania tej opinii i dlatego może to uczynić dopiero na obecnym etapie. Wskazał, że ukończył studia inżynierskie na kierunku mechanika i budowa maszyn, gdzie dominującym przedmiotem była fizyka, która trwała przez 5 semestrów i obejmowała wszystkie działy fizyki, co potwierdza kopia indeksu załączona do akt sprawy. Oprócz zasadniczego przedmiotu fizyki były to również odrębne przedmioty takie jak: mechanika-statyka, kinetyka, dynamika, elektrotechnika, termodynamika, mechanika płynów (hydrodynamika, aerodynamika), energetyka, silniki spalinowe. Ponadto skarżący podał, że w 1999r. ukończył studia podyplomowe o specjalności pedagogicznej. Wskazał także, że w okresie pracy skarżącego w Publicznym Gimnazjum w P., funkcję dyrektora szkoły pełniła inna osoba, która po pozytywnej konsultacji z kuratorem oświaty, zatrudniła skarżącego w charakterze nauczyciela fizyki, gdyż spełniał on wymogi do wykonywania zawodu nauczyciela fizyki. Pomimo tych okoliczności kurator oświaty ciągle odmawia skarżącemu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Zarzucił, że organ w żaden logiczny i przekonywujący sposób nie uzasadnił swojego stanowiska, a jedynie ponownie powołał się na te same i w ocenie skarżącego chybione argumenty. Wskazał, że skoro dyrektor Publicznego Gimnazjum w P. zatrudnił od 1 września 2002r. M. K. w charakterze nauczyciela fizyki w tejże szkole, to spełniał on na ten czas wszelkie wymogi do wykonywania zawodu nauczyciela fizyki. Spełnił zatem także wszystkie wymagane przesłanki do zdobycia stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Skarżący podał ponadto, że w 2010r. ukończył studia podyplomowe z fizyki i astronomii, a z załączonego do akt sprawy dyplomu wynika, że zakres programowy tych studiów pokrywa się ze studiami, które ukończył w 1996r., a nawet kadra dydaktyczna prowadząca zajęcia była niemal tożsama. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotowa sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014r. (sygn. akt II SA/Ol 660/14) uchylił decyzję Kuratora Oświaty z dnia "[...]", nakazując uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez zwrócenie się do dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. o ustalenie, czy kierunek studiów ukończony przez skarżącego był zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych przez niego zajęć w tej szkole oraz wyjaśnienie, czy dyrektor szkoły posiada dokumenty dotyczące wyrażenia przez Kuratora Oświaty zgody na zatrudnienie skarżącego na stanowisku nauczyciela fizyki i ewentualne ich udostępnienie. W związku z tym w niniejszej sprawie należy zastosować art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w Internecie). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., są natomiast konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcie popełnionych błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14, dostępny w Internecie). Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010r. (sygn. akt I OSK 263/10 (CBOSA), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu ocena prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wprawdzie organ – w wykonaniu wyroku sądu - zwrócił się do dyrektora Zespołu Szkół Publiczne Gimnazjum w P. o ustalenie, czy kierunek studiów ukończony przez skarżącego był zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych przez niego zajęć w tej szkole, jednakże dyrektor Gimnazjum nie udzielił odpowiedzi na tak sformułowane pytanie. Stwierdził on bowiem jedynie, że kierunek studiów, zarówno inżynierskich, jaki i magisterskich, nie był zgodny z nauczanym przez niego przedmiotem (fizyka), co jest okolicznością niesporną. Nie ustalił natomiast – tak jak nakazał sąd - czy był to kierunek zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych przez niego zajęć w tej szkole. Przy czym chodziło tu o ustalenie kierunku zbliżonego w rozumieniu § 1 pkt 3 rozporządzenia z 10 października 1991r., zgodnie z którym kierunek (specjalność) studiów zbliżona do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć to kierunek (specjalność) dający dostateczną wiedzę merytoryczną z ich zakresu. Ponadto słusznie organ stwierdził, że wprawdzie rozporządzenie z 10 października 1991r. nie określało w jaki sposób oraz w jakiej formie dyrektor szkoły ma dokonać takiego ustalenia, ale nie oznaczało to dowolności w tym zakresie, gdyż dyrektor szkoły powinien dokonać oceny poprzez porównanie programu studiów z zakresem podstawy programowej kształcenia ogólnego w danym typie szkoły oraz sporządzić pisemną informację o tym fakcie. Z pisma dyrektora szkoły nie wynika, aby dokonywał on takiego porównania, gdyż jego ustalenie nie zawiera żadnych wyjaśnień co do sposobu przeprowadzonej analizy. W związku z tym stwierdzić należy, że organ nie zastosował się do wytycznych Sądu zwartych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2014r., czym naruszył powołany przepis art. 153 p.p.s.a. , co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.