II SA/Ol 767/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę – wznowienia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia 4 lipca 2012 r., Prezydent Miasta E. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi "[...]" Spółka z o.o. w W. dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojącej wieży stalowej o wysokości 27 m wraz z zasilaniem elektrycznym na działce "[...]". Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości "[...]", reprezentowana przez "[...]" Spółkę z o.o. w E., wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2012 r., zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną. Wnioskodawczyni wywiodła, że nie brała udziału w tym postępowaniu, pomimo, iż przysługiwał jej przymiot strony. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta E. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia 4 lipca 2012 r. Następnie, decyzją z dnia 17 września 2012 r., organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 4 lipca 2012 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że - z uwagi na wskazaną przez Wspólnotę przesłankę wznowienia postępowania w sprawie - niezbędne było zbadanie, czy Wspólnocie w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną przysługiwał przymiot strony. Wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ pierwszej instancji wywiódł z treści załączonego do wniosku dokumentu: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia 3 lipca 2012 r., że przedmiotowa inwestycja nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Wyjaśnił, że z uwagi na powyższe oraz treść art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, instalacja urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych o wysokości do 3 m na obiektach budowlanych, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót, wobec tego, przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę była wolnostojąca wieża stalowa o wysokości 27 m z zasilaniem elektrycznym. W ocenie Prezydenta E., obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji ograniczał się do działki nr x, wobec czego organ uznał, że stronami tego postępowania są wyłącznie inwestor i właściciel działki nr x. Prezydent stwierdził, że we wniosku o wznowienie postępowania, Wspólnota Mieszkaniowa nie podniosła żadnych argumentów dających podstawę do uznania jej za stronę postępowania. W szczególności, nie wykazała, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja, polegająca na montażu wieży stalowej, narusza jej interes prawny i nie podała przepisu prawa dającego jej przymiot strony postępowania. Organ pierwszej instancji podniósł, że budynek Wspólnoty oddalony jest o ok. 75 m od wieży i znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Uwzględniając powyższe uznał, że brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanej jako K.p.a., skutkuje odmową jej uchylenia. W odwołaniu, złożonym do Wojewody W., Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania w celu ustalenia istnienia w sprawie przesłanki wznowienia, na którą powołała się we wniosku. Podniosła, że jej interes prawny wynikał z faktu, że budynek przy "[...]" znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Organ pierwszej instancji winien więc był przeprowadzić postępowanie dowodowe i ocenić, czy rzeczywiście obszar oddziaływania obiektu budowlanego obejmuje ten budynek. Odwołująca się podniosła ponadto, że decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz opinię PWIS z dnia 3 października 2011 r. wydano w oparciu o dokumenty przedłożone przez inwestora. Powyższe, w ocenie Wspólnoty spowodowało, że ustalenia faktyczne i prawne dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji nie zostały poczynione przez organ, lecz podmiot działający na zlecenie inwestora. Odwołująca się stwierdziła, że powyższe narusza art. 7 i art. 77 K.p.a. Przedłożenie przez inwestora prywatnej opinii nie zastępuje bowiem swobodnej oceny dowodów i ustalenia przesłanek wynikających z przepisów prawa materialnego. Wspólnota zarzuciła ponadto, że od początku kwestionowała rozwiązania techniczne i sposób określenia obszaru oddziaływania, lecz organ pominął oddziaływanie elektromagnetyczne i jego charakterystykę. Przedłożona przez inwestora "kwalifikacja przedsięwzięcia" nie spełniała, w ocenie odwołującej się, warunków, jakie powinna spełniać opinia sporządzona na potrzeby oceny, czy obiekt może znacząco oddziaływać na środowisko. W opisie przedsięwzięcia nie podano bowiem liczby anten i uwzględniono tylko anteny sektorowe. Ponadto, nie zawarto informacji dotyczących łącznego oddziaływania anten i łącznej mocy anten, a także oddziaływania pozostałych urządzeń. Wspólnota zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przez brak przekonującej argumentacji pozwalającej na ocenę, że obszar oddziaływania obiektu rzeczywiście sprowadza się do działki, na której zaplanowano posadowienie spornej inwestycji. Wywiodła też, że skoro organ administracji prowadzi postępowanie dowodowe, to zakwestionowanie przez odwołującą się ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji, powinno skutkować przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego. Wspólnota stwierdziła, że wykazała swój interes prawny w sprawie, gdyż oddziaływanie obiektu budowlanego – wieży - na budynek Wspólnoty i mieszkańców, nie może być kwestią prawnie obojętną, a interes prawny przejawia się w ustawowym wyznaczeniu intensywności oddziaływań obiektów, w tym oddziaływań elektromagnetycznych, na inne budynki i wynika wprost z przepisów prawa. Decyzją z dnia 2 listopada 2013 r., Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży stalowej, systemu antenowego i zasilania elektrycznego tej stacji. Zakwestionowaną decyzją organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia tylko na montaż wolnostojącej wieży stalowej z zasilaniem elektrycznym wieży, a przed wydaniem decyzji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także nie oddziałuje na obszar Natura 2000. Powyższe zostało ustalone jednoznacznie na podstawie opinii W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 lipca 2012 r. i pisma Dyrektora Departamentu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w E. z dnia 6 lipca 2012 r. Z przedłożonego przez inwestora opracowania "kwalifikacja przedsięwzięcia" wynikało, że dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek anten przewidywanych do zainstalowania na projektowanej wieży, brak było występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150,0 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Powyższe przesądziło o tym, że instalowanie projektowanego systemu antenowego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia, gdyż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane, tylko montaż urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych został objęty obowiązkiem dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Stacja bazowa telefonii komórkowej jako całość nie stanowi budowli, która wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zostały wymienione budowle, do których zalicza się m.in. wolno stające maszty anten, ale nie stacje bazowe telefonii. Ustawodawca rozróżnił części budowlane urządzeń technicznych od samych urządzeń, uznając za budowlę pierwsze z nich. Budowlę w przypadku stacji bazowej telefonii stanowi projektowana wieża stalowa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że takie urządzenia jak tablica licznikowa, rozdzielnica, sterujące czy anteny mocowane do wieży nie są częściami budowlanymi urządzeniami technicznych stacji bazowej, gdyż są odrębnymi pod względem technicznym częściami przedmiotów składających się na całość użytkową w zakresie zapewnienia sygnału telefonii komórkowej. Urządzenia te można wymieniać i zastępować innymi, bez zmiany całości użytkowej budowli. Stacja bazowa telefonii nie jest również urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem reglamentacji organów administracji architektoniczno-budowlanych pozostaje konstrukcja wolnostojącego masztu antenowego i zasilanie energetyczne. Organ odwoławczy podniósł, że projektowana wieża została usytuowana na działce, co do której inwestor posiada prawo do dysponowania na cele budowlane. Ponadto uzyskał on ostateczną decyzję z dnia 15 września 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, zaś obszar oddziaływania projektowanego masztu antenowego z zasilaniem energetycznym ogranicza się do działki nr x. Wojewoda stwierdził, że z projektu budowlanego wynikało, iż działki nr "[...]", na terenie których usytuowany jest wielorodzinny budynek mieszkalny Wspólnoty Mieszkaniowej nie graniczą z działką przeznaczoną do zabudowy, gdyż oddzielone są działką nr "[...]" - wewnętrzną drogą gminną. Ponadto budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany jest w odległości ok. 75 m. od projektowanej wieży. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg podmiotów mających przymiot strony w sprawie. Wspólnota nie dozna żadnych ograniczeń związanych z zagospodarowaniem i zabudową działek stanowiących jej własność, w związku z czym nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Stwierdził ponadto, że Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej nie wykazał, na czym miałoby polegać ograniczenie praw własności właścicieli nieruchomości i negatywne oddziaływanie projektowanego obiektu na ich nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie było podstaw do kwestionowania przedłożonego przez inwestora opracowania pod nazwą "kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz opinii W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Dyrektora Departamentu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w E. odnośnie do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko. W tej sytuacji bezzasadny był wniosek o powołanie w sprawie biegłego. Wojewoda dodał, że obowiązkiem prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia emitującego pola elektroenergetyczne o częstotliwościach od 30 KHz do 300 GHz, zgodnie z treścią art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., jest wykonanie pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia i przekazanie wyników pomiarów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77, K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i ograniczenie się wyłącznie do przytoczenia ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, a także zaniechanie przeprowadzenia dowodów mających na celu ustalenie obszaru oddziaływania mającego znaczenie przy określaniu stron postępowania. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., polegającego na zaniechaniu poinformowania jej, czy i jakie dowody zostały przeprowadzone przez organ drugiej instancji. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy nie informując jej o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć znaczenie w niniejszej sprawie, naruszył także art. 8 i art. 9 K.p.a. Ponadto, z naruszeniem art. 15 K.p.a. organ nie rozpoznał samodzielnie sprawy i z uchybieniem art. 107§ 1 i 3 K.p.a. wadliwie uzasadnił zaskarżoną decyzję, co przejawia się w sprzecznościach odnośnie oznaczenia odwołującego się, czy zakresu pozwolenia na budowę, a także zaniechanie omówienia charakteru prawnego przedmiotu inwestycji objętej wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżąca podtrzymała ponadto zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzją Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą Prezydent Miasta E. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojącej wieży stalowej o wysokości 27 m wraz z zasilaniem elektrycznym na działce nr"[...]". W rozpoznawanej sprawie, skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuciła bowiem, że chociaż przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu, pominięto ją w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wobec powyższego, zasadnie organy obu instancji badały, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia na budowę spornego obiektu – stacji bazowej telefonii komórkowej na opisanej wyżej działce. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z ustawową definicją zawartą w art. 3 pkt 20 ustawy, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z treści cytowanych przepisów wynika, że krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę został ograniczony wyłącznie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, a ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Wobec powyższego, prawidłowe ustalenie, komu przysługuje przymiot strony w konkretnym postępowaniu w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, musi być poprzedzone ustaleniem obszaru oddziaływania danej inwestycji, wyznaczonego z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki tej inwestycji w świetle przepisów odrębnych. Zasadnie więc organy administracji badały czy skarżąca legitymuje się prawem własności, użytkowania wieczystego lub jest zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji i czy inwestycja ta narusza jej uzasadnione interesy prawne. Posiadanie przymiotu strony przez właściciela (użytkownika wieczystego, zarządcę) nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co tym samym jest związane z naruszeniem jego interesu prawnego (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 198/10). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że budynek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej posadowiony jest na działkach o numerach: "[...]". Sporna inwestycja zlokalizowana jest natomiast na działce nr x, a budynek wspólnoty jest oddalony o ok. 75 m od planowanej inwestycji. Inwestycję tę stanowi zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych, umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży o wysokości 27 m, a także system antenowy zainstalowany na wspornikach stalowych: 3 sektory skierowane na azymuty 10°, 110°, 250°; każdy z sektorów będzie składał się z dwóch rozsiewczych anten nadawczo-odbiorczych typu K742213, K80010634, pracujących odpowiednio w paśmie 2100 MHz (w systemie UMCS 2100), w paśmie 900 MHz (w systemie GSM 900). Wysokość instalacji anten wynosi 26,5 m n.p.t. Jak podano w dokumentacji technicznej dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), dla anten sektorowych pracujących w paśmie GSM 900 równoważna moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W a nie więcej niż 5000 W. Z załączonych rysunków wynika, że zarówno dla minimalnych, jak i maksymalnych pochyleń wiązek tych anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Dla anten sektorowych pracujących w paśmie UMCS 2100 równoważna moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a nie więcej niż 10000 W. W tym przypadku dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek anten również brak było występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (lit. e) oraz 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (lit. f) - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wobec takiego brzmienia cytowanego przepisu, niezasadny jest zarzut zaniechania sumowania łącznej mocy anten. Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości wyników pomiarów pól elektromagnetycznych zawartych w dokumentacji technicznej, dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia ze stycznia 2012 r., która stanowiła podstawę do ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Nie ma zaś przesłanek do kwestionowania dowodów, stanowiących podstawę orzekania przez organy. Obie opinie – kwalifikacja przedsięwzięcia i opinia W. Państwowego Inspektora Sanitarnego, pokrywają się. Orzekanie przez organy w oparciu o wnioski, zawarte w tych opracowaniach jest dopuszczalne i prawidłowe w realiach niniejszej sprawy. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że organy obu instancji po ustaleniu, że skarżąca nie ma interesu prawnego w sprawie, zasadnie odmówiły uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Jak już wyżej wskazano, sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi temu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Z woli ustawodawcy, do uzyskania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę niezbędne jest bowiem wskazanie przez właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową konkretnego przepisu, przewidującego w danej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2420/10, LEX 996733). Skarżąca Wspólnota nie wykazała, że rzeczywiście sporna stacja bazowa telefonii komórkowej będzie oddziaływać na jej budynek. Fakt unormowania prawnego kwestii oddziaływania elektromagnetycznego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie jest wystarczający do uznania, że z przepisów regulujących tę materię należy wywieść interes prawny skarżącej. Podobnie, wskazanie w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane na interes prawny podmiotów znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji - bez wykazania przez dany podmiot, że jego nieruchomość rzeczywiście w takim obszarze znajduje się - nie stanowi o wykazaniu istnienia interesu prawnego. Należy zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżąca nie wskazała przepisu prawa, z którego wynikałby jej interes prawny w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Niezasadne są także zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim, zgromadzone w niniejszej sprawie dowody były wystarczające do ustalenia okoliczności mających znaczenie w sprawie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 K.p.a. Jak wskazano wyżej, nie ma podstaw do przyjęcia, że kwalifikacja, przedstawiona przez stronę nie stanowi dowodu w sprawie. Organ odwoławczy nie miał zatem obowiązku przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego. W tej sytuacji nie naruszył też art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., skoro nie prowadził postępowania wyjaśniającego, a dowody zgromadzone przez organ pierwszej instancji były znane skarżącej. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 K.p.a., przewidującego dwuinstancyjność postępowania administracyjnego. Wojewoda wydał bowiem decyzję po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty, merytorycznie rozstrzygając ponownie sprawę, rozpatrując wszystkie żądania strony i ustosunkowując się do nich w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 8 i art. 9 K.p.a. wyjaśnić należy, że art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy doradztwa i nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (tak NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1301/11, LEX nr 1291899). Niezadowolenie skarżącej z rozstrzygnięcia prawy nie uzasadnia natomiast zarzutu prowadzenia przez organy administracji postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej. Należy ponadto stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż zawiera obligatoryjne elementy, wymienione w tych przepisach. Okoliczność zaś, iż skarżąca nie podziela poglądu organu administracji nie może skutkować oceną, że uzasadnienie faktyczne decyzji jest błędne. Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje również zarzut skarżącej, że pozwolenie na budowę dotyczy montażu wolnostojącej wieży wraz z zasilaniem, chociaż wniosek inwestora obejmował posadowienie wieży z systemem anten. Wskazać bowiem należy, że to nie organ, lecz strona decyduje o kształcie swojego żądania, a także o tym, czy uzyskana decyzja odpowiada temu żądaniu. Jeżeli inwestor złożył wniosek, obejmując nim całą inwestycję polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zaś otrzymał decyzję organu załatwiającą ten wniosek tylko w części i decyzji tej nie zaskarżył, dał wyraz temu, iż uzyskana decyzja faktycznie odpowiada jego oczekiwaniom (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 982/10, LEX nr 992674). Dodać na marginesie należy, że – jak wskazano w piśmie W. Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 lipca 2012 r., a także w piśmie tego organu z dnia 3 października 2011 r., skierowanym bezpośrednio do zarządcy nieruchomością Wspólnoty, w aktualnym stanie prawnym, bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są m.in. instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elekromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 30 kHz do 300 GHz, oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy tych instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie, prowadzący instalację oraz użytkownik są zobowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i przekazaniu wyników pomiarów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, które analizują przedłożone sprawozdania i wyniki badań dla danej stacji bazowej. Uwzględniając powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.