II SA/Ol 772/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Województwa Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Powiatu w Ełku z dnia 29 marca 2012 r. nr XIX.194.2012 w przedmiocie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 29 sierpnia 2017 r. Województwo Warmińsko-Mazurskie (dalej jako: "skarżący"), działając na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 814 ze zm.), po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchwałę Rady Powiatu w Ełku nr XIX.194.2012 z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na drogach powiatowych, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części - co do sposobu określenia stawek opłat za zajecie pasa drogowego w zakresie umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – w związku z naruszeniem: 1. przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa. 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 9 w zw. z art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej jako: "u.d.p."), poprzez brak zróżnicowania w zaskarżonej uchwale stawek za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ze względu na rodzaj elementu zajętego pasa drogowego i procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni. W uzasadnieniu autor skargi wyjaśnił, że Województwo jest właścicielem Regionalnej Sieci Szerokopasmowej, wykonanej w ramach zadania własnego samorządu województwa - działalności telekomunikacyjnej, zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486). Wyjaśniono, że budowa sieci miała na celu zapewnienie wyeliminowania tzw. białych plam w dostępie do szerokopasmowego Internetu, poprzez stworzenie sieci na poziomie regionalnym, o charakterze hurtowym, z przeznaczeniem nie dla użytkowników końcowych, a dla operatorów sieci dostępowych (OSD). Województwo jest więc właścicielem obiektów umieszczonych w pasie drogowym na terenie powiatu, ponosić będzie z tego tytułu stosowne opłaty. Skarżący wyjaśnił, że istnieje związek ekonomiczny pomiędzy opłatami za pas drogowy, a ceną dla użytkownika końcowego, gdyż aby Województwo mogło pokryć koszty utrzymania danego odcinka sieci (związanego głównie z opłatami) musiałoby narzucić OSD takie ceny, że ten nie byłby w stanie stworzyć konkurencyjnej oferty dla abonenta końcowego, adekwatnej cenowo do obszarów na których występuje konkurencja pomiędzy operatorami. Skarżący podał, że w dniu 14czerwca 2017 r. wzywał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skarżący podniósł, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 (art. 40 ust 8 u.d.p.). Dla urządzeń infrastruktury technicznej stawka nie może przekroczyć 200 zł. Artykuł 40 ust. 9 u.d.p. regulujący kompleksowo przedmiotową kwestię, wskazuje dodatkowo kryteria, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu stawki opłat za zajęcie pasa drogowego, w tym za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej. Są to: 1) kategoria drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Zdaniem skarżącego Rada Powiatu rozstrzygnęła w uchwale kwestię umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej z częściowym pominięciem art. 40 ust. 9 u.d.p., co stanowić może naruszenie prawa dające podstawę do wzruszenia uchwały na drodze postępowania sądowego. Uchwała różnicuje wprawdzie stawki za zajęcie pasa drogowego, pomija jednak wskazane przepisem art. 40 ust. 9 u.d.p. kryteria tj. rodzaj elementu zajętego pasa drogowego oraz procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni. Skarżący uznał, że Rada Powiatu dopuściła się naruszenia art. 6 k.p.a, tj. zasady praworządności, gdyż nie oparła swojego rozstrzygnięcia w zakresie opłat za zajęcie pasa drogowego w całości na obowiązujących przepisach prawa, tj. ustawie o drogach publicznych. Uchwała nie zawiera zróżnicowania stawek opłat za zajęcie pasa ruchu drogowego, które to zróżnicowanie wynika wprost z ustawy o drogach publicznych. Uchwała Rady Powiatu ustalająca wysokość stawek za zajęcie pasa drogowego nie spełnia zatem ustawowych kryteriów sposobu ustalania wysokości przedmiotowych stawek - co najmniej w przedmiocie umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę, Starosta Ełcki wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że w wyroku z dnia 15 stycznia 2013r ., sygn. akt II SA/Ol 1202/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, iż przepis art. 40 ust. 9 u.d.p. zakreśla jedynie kryteria, według których rada może różnicować stawki opłat, jeżeli uzna, iż takie zróżnicowanie jest konieczne. Ograniczenie swobody działania organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w zakresie określenia kryteriów różnicowania stawek, a jednocześnie możliwości nakładania przez taką jednostkę opłat w maksymalnej wysokości, zakreślone jest poprzez wskazanie przez ustawodawcę celu i charakteru wprowadzonej opłaty. Wskazał, że wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 387/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem procesowym z dnia 11 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem postępowanie sądowe należało umorzyć