II SA/Ol 811/09

Dnia 22 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 roku sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę. W dniu 21 maja 2009 r. R.K. złożył do Komendy Wojewódzkiej Policji w O. wniosek o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w B. negatywnie zaopiniował wnioskodawcę. W uzasadnieniu opinii podał, że wprawdzie w miejscu zamieszkania posiada on dobrą opinię, lecz Policja w dniu 9 października 2008 r. odnotowała dwie interwencje domowe w związku z awanturami wszczynanymi przez wnioskodawcę w miejscu zamieszkania, ponadto był on zatrzymany do wytrzeźwienia w PDOZ Komendy Powiatowej Policji w B. w związku z interwencją zgłoszoną przez żonę. Wnioskodawca został też objęty procedurą "Niebieskiej Karty" w okresie od stycznia do czerwca 2009 r. Wskazano również, że był on sprawcą wykroczenia drogowego, natomiast nie stwierdzono utrzymywania kontaktów ze środowiskiem przestępczym. W złożonym zażaleniu R.K. podał, że od lipca 2007 r. jest emerytowanym policjantem KPP w B. Przed złożeniem wniosku o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej komendant tej jednostki zapewnił go o braku jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu pozytywnej opinii, jednakże w wyniku wywiadu środowiskowego został zaopiniowany negatywnie. R.K. podniósł, że nie był karany sądownie i nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie. Wyjaśnił też, że wykroczeniem drogowym było przekroczenie dozwolonej prędkości. Stwierdził, że nieporozumienia rodzinne zostały wyjaśnione i doszedł z żoną do porozumienia. Zarzucił, że wywiad środowiskowy przeprowadzono nierzetelnie, gdyż nie przeprowadzono rozmów z członkami jego rodziny. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, że R.K. w okresie od lutego 2008 r. do dnia 19 stycznia 2009 r. będąc pod wpływem alkoholu, znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną i małoletnim synem. W jednostce Policji odnotowano interwencje domowe w dniu 9 października 2008 r., kiedy żalący się będąc pod wpływem alkoholu groził żonie popełnieniem samobójstwa i został zatrzymany w PDOZ KPP do wytrzeźwienia oraz w dniu 17 stycznia 2009 r., kiedy R.K. również będąc pod wpływem alkoholu wyzywał żonę i uderzył ją. Po tym incydencie rodzina została objęta procedurą "Niebieskiej Karty". Organ dodał, że w dokumentacji otrzymanej z Komendy Powiatowej Policji w B. znajdują się notatki urzędowe z wizyt sprawdzających stan bezpieczeństwa domowników i zachowanie się sprawcy przemocy w rodzinie, z których wynika, że R.K. ograniczył spożywanie alkoholu, a sytuacja rodzinna jest ustabilizowana, zaznaczono jednak, że nadal należy monitorować zachowanie się sprawcy. W złożonej skardze R.K. zarzucił, że wydając opinię uwzględniono tylko negatywne fakty z jego życia rodzinnego. Pominięto bowiem, że postępowanie sprawdzające w sprawie znęcania się nad żoną zostało zakończone odmową wszczęcia dochodzenia wobec braku faktów dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Za niedopuszczalne uznał też stwierdzenie, że znęcał się nad rodziną i zarzucił, że nie wzięto pod uwagę załączonego do zażalenia oświadczenia jego żony. Wyjaśnił ponadto, że dwie interwencje Policji miały miejsce tylko w dniu 9 października 2008 r., natomiast żadnej interwencji nie było w dniu 17 stycznia 2009 r. Zarzucił, że funkcjonariusz Policji nie wykonał rzetelnie i obiektywnie zleconych w kwestionowanym postępowaniu czynności. Podniósł, że oprócz nieporozumień rodzinnych, nie miał konfliktu z prawem. Podał, że przez 18 lat służył w Komendzie Powiatowej Policji w B. jako policjant sekcji dochodzeniowo - śledczej. Przez ten okres nie był karany dyscyplinarnie, a kilkanaście razy został wyróżniony, czego jednak nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej opinii. Zdaniem skarżącego, rażącym uchybieniem było zaniechanie przez organy Policji zebrania i podania w zaskarżonej opinii okoliczności korzystnych dla niego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Podkreślił ponadto, że treść oświadczenia żony skarżącego z dnia 9 czerwca 2009 r. potwierdza trafność wydania negatywnej opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zaskarżonym postanowieniem negatywnie zaopiniowano skarżącego, ubiegającego się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Podniesiono bowiem, że pomimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania, zachowanie się skarżącego wobec członków jego rodziny uzasadniało objęcie go w okresie od stycznia do czerwca 2009 r. procedurą "Niebieskiej karty". Ze stanowiskiem tym skarżący nie zgodził się. Jego zdaniem opinię sporządzono nieobiektywnie i wzięto pod uwagę wyłącznie negatywne fakty dotyczące jego życia rodzinnego, które już nie mają miejsca. Organy Policji pominęły zaś np. wieloletnią nienaganną pracę skarżącego jako funkcjonariusza Policji. Stosownie do art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, ze zm.) licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydaje się osobie, która spełnia warunki, o których mowa w ust. 2 oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania. Opinię tę wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji. Negatywna opinia powyższej jednostki może skutkować odmową udzielenia wnioskowanej licencji. (§ 10 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 411)). Podkreślić należy, że opinia taka nie może być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/09, niepublikowany). Zarówno z przepisów powołanej wyżej ustawy, jak i przepisów rozporządzenia z dnia 4 czerwca 1998 r. nie wynika, jakimi kryteriami powinien kierować się organ Policji przy wydawaniu opinii o kandydatach na licencjonowanych pracowników ochrony. Brak jest zatem jednoznacznych wskazówek dotyczących okoliczności, których zaistnienie uzasadniałoby wydanie nienagannej opinii. Należy więc każdą sprawę rozpatrywać indywidualnie. W przedmiotowej sprawie opinia wydana została przez dzielnicowego (co potwierdził skarżący), czyli osobę, która potencjalnie może mieć najwięcej informacji o zainteresowanym. Przyjąć zatem należy, że co do zasady opinia ta uwzględnia dane o sposobie zachowania się opiniowanego w różnych środowiskach, w tym m.in. w stosunkach sąsiedzkich, rodzinnych, zawodowych. Z akt sprawy wynika, że w rodzinie skarżącego, w dniu 9 października 2008 r. miały miejsce dwie interwencje Policji, które były spowodowane agresywnym zachowaniem się będącego pod wpływem alkoholu, skarżącego wobec jego żony. W konsekwencji został on zatrzymany do wytrzeźwienia w Komendzie Powiatowej Policji w B. Z notatki urzędowej sporządzonej dnia 20 stycznia 2009 r. wynika, że skarżący do tego dnia nadal nadużywał alkoholu, wyzywał żonę, a ponadto był agresywny wobec syna. W szczególności, w dniu 17 stycznia 2009 r. skarżący kolejny raz będąc pod wpływem alkoholu, znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną. Powyższe skutkowało objęciem rodziny procedurą tzw. "Niebieskiej karty". Wprawdzie z notatek urzędowych sporządzonych w dniach: 25 marca 2009 r., 22 kwietnia 2009 r. i 25 maja 2009 r. wynika, że sytuacja rodzinna ustabilizowała się, gdyż skarżący ograniczył spożywanie alkoholu. biorąc jednak pod uwagę uprawnienia licencjonowanego pracownika ochrony, organ Policji, badając wymóg nienagannej reputacji, nie mógł ograniczyć się wyłącznie do zachowania skarżącego w stosunkach rodzinnych i sąsiedzkich w okresie bezpośrednio przed ubieganiem się o licencję, lecz powinien przeanalizować jego zachowanie się i postawę w dłuższym okresie czasu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 1/07, LEX nr 351045). Pozwala to na obiektywną ocenę, czy określone zdarzenie miało charakter incydentalny – jak tego dowodzi skarżący - czy też stanowiło regułę. Przyznać też należy, że postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie znęcania się fizycznego i psychicznego przez skarżącego nad żoną i małoletnim synem w okresie od lutego 2008 r. do połowy stycznia 2009 r. Jednakże powyższe nie oznacza, że skarżący – tylko wobec odstąpienia od podejmowania czynności procesowych - posiadał nienaganną opinię. Nie jest bowiem sporne w sprawie, że jego zachowanie w stosunku do członków najbliższej rodziny przynajmniej w okresie od dnia 9 października 2008 r. do dnia 17 lutego 2009 r. (data sporządzenia notatki urzędowej z wizyty sprawdzającej stan bezpieczeństwa domowników i zachowania sprawcy przemocy w rodzinie) było naganne. Ponadto, skoro podstawowym zadaniem pracownika ochrony jest obowiązek ochrony powierzonego mu mienia przed działaniami osób naruszających prawo - to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam prawo narusza (por. powołany wyżej wyrok z dnia 4 lutego 2009 r.). Wyjaśnić też skarżącemu należy, że niekaralność jest odrębną przesłanką, którą organ właściwy w sprawie wydania licencji bierze pod uwagę na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. Prawidłowo zatem w rozpoznawanej sprawie, w dacie orzekania, negatywnie zaopiniowano skarżącego. Należy dodać, że opinia w tej sprawie nie wyklucza definitywnie, że w postępowaniu toczącym się na ewentualny kolejny wniosek, nie zostanie wydania pozytywna opinia o skarżącym, jeżeli jego zachowanie się uległo poprawie i w dłuższym okresie nie wzbudzało żadnych zastrzeżeń. Ponadto Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 1/07, wyraził pogląd, że przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 czerwca 1998 r., w części dotyczącej odmowy wydania licencji w wyniku negatywnej opinii, wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia przewidzianego w art. 30 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia oraz jest niezgodny z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, gdyż nadaje opinii charakter wiążącego aktu współdziałania. Jednakże w niniejszej sprawie Sąd nie stosował powyższego przepisu, lecz oceniał przesłanki warunkujące wyrażenie pozytywnej opinii o osobie ubiegającej się o wydanie licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.