II SA/Ol 863/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2018 r. Prezydent "[...]", na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978), orzekł o zatrzymaniu "[...]" prawa jazdy kat. "[...]"na okres 3 miesięcy - od dnia 4 sierpnia 2018 r. do dnia 4 listopada 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. wpłynęła z Komendy Miejskiej Policji w "[...]" informacja o zatrzymaniu - w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym - "[...]" dokumentu prawa jazdy "[...]"wydanego w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Prezydenta "[...]". Dokument został zatrzymany z powodu przekroczenia przez "[...]" dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. "[...]" (dalej zwany jako skarżący) w piśmie z dnia 14 lipca 2018 r., skierowanym do organu, wskazał na okoliczności, które towarzyszyły kontroli drogowej, skutkiem której było stwierdzenie przez funkcjonariuszy Policji, że kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Podał, że nie przyjął mandatu karnego i nie przyznał się do postawionego zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 Kodeksu wykroczeń. Wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdu. Organ pierwszej instancji przedstawił swoje stanowisko w sprawie braku podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego obejmującego przebieg kontroli drogowej i innych okoliczności jej towarzyszących, a w szczególności tego, z jaką prędkością poruszał się pojazd w czasie kontroli drogowej, czy w sposób prawidłowy dokonano pomiaru prędkości. W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" zarzucił rażące naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego: art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., art 80 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Wskazując na te zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, nadto uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności do momentu rozpatrzenia niniejszego odwołania. Decyzją z dnia 8 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257); dalej jako "k.p.a.", art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r, poz. 978 ze zm.), dalej ''u.k.p." oraz art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), dalej "p.r.d.," utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z kolei stosownie do treści art. 102 ust. 1c u.k.p., starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie jest to że, organ pierwszej instancji w dniu 7 sierpnia 2018 r. otrzymał zawiadomienie o tym, że "[...]" kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50km/h w obszarze zabudowanym (art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d.). W związku z tym czynem policjant zatrzymał wskazanemu prawo jazdy, a ponadto, skierowano wniosek o ukaranie. Wskazane zawiadomienie stanowiło podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy "[...]". Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. Stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Organ odwoławczy stwierdził, że z wyżej powołanych regulacji wynika, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h - jest to informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. Przepis art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która rozstrzyga o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest powyższa informacja pochodząca od uprawnionego podmiotu, a w tym przypadku jest to Policja. W związku z powyższym organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. Z woli ustawodawcy organ opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu pomiaru prędkości, czy rodzaju urządzeń do tego służących. Nadto, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 102 ust. 3 u.k.p., jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający w sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Oznacza to, że z woli ustawodawcy, fakt prowadzenia postępowania przed sądem powszechnym pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji przez starostę o zatrzymaniu dokumentu. Upływ wskazanych wyżej terminów, bez względu na wynik postępowania przed sądem, stanowi przesłankę zwrotu zatrzymanego przez organ w drodze decyzji dokumentu. Zatem zatrzymanie prawa jazdy nie wymaga uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia, co do zarzucanego wykroczenia. Z literalnego brzmienia cyt. powyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. (użyto w nim sformułowania "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy") wynika, że decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w przypadku otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego - na skutek zawiadomienia właściwego organu – starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. W żadnym wypadku nie może prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego za ujawnione wykroczenie, gdyż do tego uprawniony jest sąd powszechny. Organ odwoławczy wskazał, że strona przed wydaniem decyzji miała zagwarantowane prawo do zapoznawania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł "[...]", domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, umorzenia postępowania administracyjnego oraz wstrzymania wykonalności wydanych decyzji w całości, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 102 ust. 1 pkt. 4 i ust. 1 c i 1 e ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 6, art, 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez taką interpretację art. 102 ust. 1 pkt. 4i ust. 1 c i 1 e ustawy o kierujących pojazdami, jakoby ów przepis zawieszał obowiązywanie przepisów dotyczących zgromadzenia przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej, uwzględnienie z urzędu słusznego interesu obywateli, swobodnej oceny materiału dowodowego, a tym samym wydanie decyzji administracyjnej o utrzymaniu w całości decyzji o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w sytuacji braku dokonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, przejawiającymi się między innymi w braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego w sytuacji, kiedy organ drugiej instancji był do tego obowiązany także z urzędu, w szczególności, jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwość co do zgodności ze stanem faktycznym informacji przekazanej przez Komendę Miejską Policji w "[...]" w przedmiocie zatrzymania dokumentu prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt. 1a lit. a ustawy prawo o ruchu drogowym; - art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez jego błędną interpretacją, a mianowicie stwierdzenie, że podstawą zatrzymania przez prezydenta miasta prawa jazdy jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przez policję, a nie fakt rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym - a tym samym błędne przyjęcie, że zasada prawdy obiektywnej nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy za przedmiotowy czyn; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., poprzez odstąpienia od podjęcia jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia sprawy - w sytuacji gdy od samego początku skarżący kwestionuje fakt, że dokonał rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym; - przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a, poprzez bezzasadne nierozpatrzenie, a w konsekwencji nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych, których to przeprowadzenie było istotne w celu ustalenia czy zostały spełnione przesłanki pozwalające na wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy oraz czy przekazana przez Komendę Miejską Policji informacja o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt. 1a lit. a ustawy prawo o ruchu drogowym była zgodna ze stanem faktycznym, tj. czy skarżący rzeczywiście dopuścił się przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym; - przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji niemalże wszystkich podniesionych toku sprawy przez skarżącego argumentów oraz pominięcie wszystkich jego wniosków dowodowych, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do wskazanych przez niego wątpliwości co do fatycznego pomiaru prędkości kierowanego przez skarżącego pojazdu , a także co do rzetelności i prawidłowości wykonanego pomiaru prędkości oraz niespełniania wymagań § 5 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, przez urządzenie radarowe "[...]", którym dokonano pomiaru prędkości rzekomo pojazdu strony postępowania; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sytuacji istnienia przesłanki do zawieszenia; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 81a k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie niedających się usunąć w niniejszej sprawie wątpliwości na korzyść skarżącego, a dotyczących tego czy pomiar prędkości dnia 4 sierpnia 2018 r. faktycznie dotyczył pojazdu skarżącego, a także faktycznej prędkości, z którą poruszał się kierowany przez skarżącego pojazd w dniu zdarzenia; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy i ograniczeniu się do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez niesłuszne utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji, gdy winna być ona uchylona w całości, a postępowanie przed organem pierwszej instancji winno zostać umorzone; - przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżącemu umożliwiono przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, podczas gdy z treści samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zostało skarżącemu doręczone w dniu 23 sierpnia 2018 r. czyli już po dniu wydania decyzji z dnia 22 sierpnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium wydana w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skarżącemu z uwagi na wniosek Policji o zatrzymanie mu prawa jazdy w związku z przekroczeniem w dniu 4 sierpnia 2018 r. w "[...]", dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Stanowisko organu kwestionuje skarżący argumentując, że odmówił przyjęcia mandatu karnego za powyższe wykroczenie, a wniosek o ukaranie trafił do Sądu Rejonowego w "[...]", wobec czego podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia były przedwczesne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust.1c u.k.p., stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d. Nadto, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 541), dalej ustawa o zmianie k.k., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami), jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy wymienionej w art. 4 (czyli ustawy Prawo o ruchu drogowym), tj. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W przypadku natomiast, jeżeli dokument prawa jazdy nie został zatrzymany w powyższym trybie, wówczas, zgodnie z art. 102 ust. 1c u.k.p., starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy. Przepis art. 7 ustawy o zmianie k.k. wskazuje jednoznacznie organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Literalne brzmienie przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, gdyż to uprawnienie należy do sądów powszechnych. Podsumowując, Sąd stwierdził, że organy orzekające prawidłowo rozstrzygnęły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy "[...]", na okres 3 miesięcy od dnia 4 sierpnia 2018 r. do 4 listopada 2018 r. Rozstrzygnięcie to pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami również w zakresie okresu obowiązywania zatrzymania prawa jazdy - zgodnie bowiem z ust. 1c art. 102 starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie natomiast do ust. 1e tego artykułu okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w k.p.a., przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d., data tej czynności. Z uwagi na specyfikę postępowania w sprawie, organ pierwszej instancji de facto nie prowadził postępowania wyjaśniającego, polegającego na gromadzeniu lub uzupełnianiu materiału dowodowego. W niniejszej sprawie podstawę kwestionowanej decyzji stanowiła informacja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez skarżącego w dniu 4 sierpnia 2018 r. dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Odnosząc się do argumentacji skargi zmierzającej do wykazania, że w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego zatrzymania prawa jazdy z powodu ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, dopuszczalne jest badanie zarzutów dotyczących tego, że prędkość w rzeczywistości nie została przekroczona, na przykład z powodu nieprawidłowego pomiaru prędkości, czy też wady technicznej sprzętu oraz uchybień i nieprawidłowości ze strony osób, które sprzęt ten obsługiwały - należy zauważyć, że taki pogląd skarżącego nie zasługuje na aprobatę także w świetle podjętej przez NSA uchwały z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18. W uchwale tej NSA wskazał, że: 1) podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wniosek taki można wyprowadzić nie tylko z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie k.k., ale także w oparciu o wykładnię celowościową i funkcjonalną przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. 2) prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.). Z analizy powyższych przepisów wynika, że celem ustawodawcy nie było oczekiwanie na prawomocne zakończenie postępowania dotyczącego powyższego naruszenia, lecz niezwłoczne podjęcie czynności administracyjnych o charakterze prewencyjnym i zabezpieczającym zmierzających do wyeliminowania z ruchu drogowego kierowców stwarzających dla niego zagrożenie. Przy takiej konstrukcji art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie k.k. przyjęcie, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. czyniłoby bezprzedmiotowym zamieszczenie w powyższym przepisie obowiązku powiadomienia starosty o ujawnieniu popełnienia tego naruszenia, albowiem jedynie prawomocne rozstrzygnięcie w tej kwestii, to jest przyjęcie mandatu karnego lub zakończenie postępowania przed sądem powszechnym mogłoby stanowić podstawę do wydania decyzji. Skoro przepis jako podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy wymienia zarówno informację o ujawnieniu naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d., jak i prawomocne rozstrzygnięcia za to naruszenie, to nie można przyjąć, iż prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie jest elementem koniecznym do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Dalej NSA wskazał, że przeciwko przyjęciu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przemawia także analiza art. 102 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem "jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi". Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że postępowania administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i postępowania toczące się przed sądem powszechnym lub organem orzekającym o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym w odniesieniu do stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. są postępowaniami toczącymi się niezależnie od siebie. Z treści art. 102 ust. 3 u.k.p. wynika, że postępowanie administracyjne może zakończyć się wcześniej niż postępowanie sądowe czy też postępowanie toczące się przed organem orzekającym w sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ administracyjny nie jest zobowiązany oczekiwać na zakończenie postępowania sądowego w sprawie wykroczeń, lecz zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia, a w przypadku niezakończenia postępowania sądowego lub postępowania toczącego się przed organem dyscyplinarnym w okresie 3 miesięcy od zatrzymania prawa jazdy (a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy), wydać ten dokument. Dokonując analizy powyższych przepisów nie można więc przyjąć, że prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Zatem z uwagi na to, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę