II SA/Ol 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2014r. skargi S. Z. M. Z. na czynność Starosty A w przedmiocie przyjęcia dokumentów do zasobu geodezyjnego postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 17 grudnia 2013r. S. Z. i M. Z. wywiedli, poprzedzoną wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skargę na czynności Starosty A: - przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego sporządzonego przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne Zakład Specjalistyczny, w imieniu, którego działał geodeta K. K. - protokołu ustalenia stanu władania gruntami w związku z wykonaniem nowego pomiaru aktualizacji istniejącej mapy z dnia 19.02.1981r. Ks. robót nr 7/85; - przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego sporządzonego przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne Zakład Specjalistyczny, w imieniu, którego działał geodeta K. K. – protokołu ogłoszenia wyników pomiaru stanu władania gruntami położonymi na obszarze m. A, obręb 2 z dnia 30.10.1981r. Ks. robót 7/85; - przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego map geodezyjnych (w tym mapy geodezyjnej m. A skala 1:1000, przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 15.09.1980r. nr 1/44/80 oraz innych map geodezyjnych), map i opisów, wykazów zmian gruntowych oraz innych dokumentów w wyniku prac geodezyjnych "Modernizacji i odnowienia operatu ewidencji gruntów miasta A" w latach 1980-1082 wykonanych przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno - Kartograficzne w A oraz w wyniku prac geodezyjnych "Modernizacji operatu ewidencji gruntów w systemie informatycznym miasta A" wykonanych w 1993r. przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w A Zakład Specjalistyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Artykuł 3 § 2 pkt 4 wskazuje wprawdzie możliwość zaskarżalności innej grupy aktów administracyjnych (nie będących decyzjami ani postanowieniami), które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zakres zaś przedmiotowy aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają możliwość wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku lub uprawnienia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że dany akt lub czynność powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową), a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa. ( B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4, ZNSA 2006, nr 2, str. 9-12; postanowienie NSA z 22 lutego 2012r., I OSK 194/12, LEX nr 1115961). W ocenie Sądu w obowiązujących przepisach prawa, zarówno znajdujących się w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i w ustawie z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010r., Nr 193, poz. 1287 j.t.) brak jest podstawy prawnej do zaskarżenia czynności wskazanych w skardze. Sposób i tryb gromadzenia i wyłączania materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego został określony w art. 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w Rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2013r., poz. 1183). Zgodnie z art. 40 ust. 4 ww. ustawy materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które utraciły przydatność użytkową, podlegają wyłączeniu z tego zasobu, przy czym ta część, która stanowi materiały archiwalne, jest przekazywana do właściwych archiwów państwowych. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że fakt przyjęcia dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego - mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny - przyjęty do zasobu - jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2010r. II SA/Kr 711/09). Na marginesie zasadnym jest zaznaczyć, że skarżący może zwrócić się do Starosty A o wszczęcie konkretnego postępowania. Strona musi przy tym skonkretyzować swoje żądanie i wskazać, wszczęcia jakiego postępowania się domaga. Wówczas organ będzie zobowiązany rozpatrzeć taki wniosek i wszcząć postępowanie administracyjne bądź w wyjątkowych sytuacjach wydać postanowienie o odmowie wszczęcia takiego postępowania. Jednakże skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, gdyż jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, wyznaczonego treścią art. 3 ustawy ppsa. Konsekwencją powyższego ustalenia jest również brak możliwości rozpoznania wniosku skarżących z dnia 10 lutego 2014 r. o zawieszenie postępowania. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.