II SA/Ol 90/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012r. sprawy ze skargi Wspólnoty A, Wspólnoty B, Wspólnoty C na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. Burmistrz Miasta K. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej przez Gminę Miejską K. inwestycji: "[...]", polegającej na budowie drogi łączącej drogę wojewódzką z drogą powiatową wraz z kompletną infrastrukturą techniczną i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Burmistrz stwierdził bowiem, że przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdził postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. oraz Starosta K. postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Burmistrz podał, że zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje budowę drogi o długości ok. 1000 m, na odcinku od ronda "[...]". Burmistrz podniósł, że na etapie realizacji zadania i jego eksploatacji istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia lub zwiększenia się emisji zanieczyszczeń. Podał ponadto, że projektowana obwodnica przebiegać będzie na terenach o znacznej gęstości zaludnienia, w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zespołu rodzinnych ogrodów działkowych, co może być potencjalnym źródłem konfliktów społecznych. Zaznaczył, że na tym etapie postępowania nie było możliwe precyzyjne ustalenie obszaru geograficznego i liczby ludności, na które przedsięwzięcie może oddziaływać, a w konsekwencji również potrzeby wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Wobec powyższego Burmistrz stwierdził, że nie dysponował pełną informacją o następstwach tej inwestycji, w szczególności jej potencjalnym wpływie na środowisko naturalne i istniejącą infrastrukturę, możliwości wystąpienia konfliktów społecznych, a także rozwiązaniach lokalizacyjnych, technicznych i organizacyjnych najkorzystniejszych dla środowiska oraz zaspokajających oczekiwania inwestora i społeczeństwa. Postanowieniem z dnia 30 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. umorzyło postępowanie z zażalenia Wspólnot Mieszkaniowych Budynku "[...]". Kolegium wyjaśniło, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach posiadają podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż zostaną narażone na jego oddziaływanie. Pojęcie działki sąsiedniej należy zaś rozumieć jako działka położona w pobliskim sąsiedztwie działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja i obejmuje działki bezpośrednio przylegające do tej działki oraz działki ościenne. W ocenie Kolegium, żalącym się Wspólnotom Mieszkaniowym nie przysługiwały prawa strony, gdyż zarządzane przez nie nieruchomości, tj. działki ewidencyjne o numerach: "[...]" nie leżą na trasie projektowanego przedsięwzięcia. Kolegium podało, że odległość między najbliżej położoną działką, na której planowane jest przedsięwzięcie, a działkami zarządzanymi przez Wspólnoty Mieszkaniowe wynosi od ponad 80 m do ponad 275 m. Zaznaczyło ponadto, że nieruchomości te oddzielone są od najbliżej położonego miejsca realizacji przedsięwzięcia budynkami usytuowanymi wzdłuż ul. W., wobec czego są one położone w takiej odległości od miejsca planowanego przedsięwzięcia, że będzie ono na nie oddziaływać. Kolegium wskazało ponadto, że pierwotne przedsięwzięcie, polegające na budowie "[...]", dotyczyło m.in. ul. C., więc Wspólnoty Mieszkaniowe budynków położonych przy tej ulicy były stronami tamtego postępowania. Rozpoznawany obecnie wniosek nie dotyczy tej ulicy, a nie można domniemywać, że sporne przedsięwzięcie jest elementem większej całości, skoro inwestor we wniosku ograniczył się do tego fragmentu. Kolegium podkreśliło, że to wnioskodawca określa treść żądania i w konsekwencji przedmiot postępowania. Zaznaczyło również, że obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania nakładany jest na innym etapie postępowania administracyjnego, a utworzenie takiego obszaru na terenie przylegającym do planowanej inwestycji nie wpłynie na prawa i obowiązki żalących się Wspólnot, gdyż ich nieruchomości nie są położone w pobliżu tej inwestycji. Wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 10/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olszynie uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł, że nie podlega ono wykonaniu. Sąd zarzucił bowiem, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. nie zbadał czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na nieruchomość Wspólnoty i czy będzie miała wpływ na sposób wykonywania przez jej członków prawa własności. Kolegium nie odniosło się ponadto do zarzutu, że w wyniku tego przedsięwzięcia zwiększony ruch pojazdów zostanie skierowany na ulice: "[...]", przy których posadowione są m.in. budynki Wspólnoty, co znacznie zwiększy uciążliwości wywołane ruchem drogowym. Ponadto nie wyjaśniło zarzutu, że planowana inwestycja stanowi część pierwotnego przedsięwzięcia, którego realizacji Gmina Miejska K. zaniechała z uwagi na protesty mieszkańców. W sytuacji gdy nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny, czy i jak daleko przedmiotowa inwestycja może niekorzystnie oddziaływać na otoczenie, w ocenie Sądu, nie można było twierdzić, że właścicielom nieruchomości leżących w pobliżu terenów przeznaczonych pod inwestycję nie przysługuje legitymacja strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest przeprowadzenie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że Wspólnotom Mieszkaniowym Budynków "[...]" przysługuje w sprawie przymiot strony, gdyż planowane przedsięwzięcie może oddziaływać na ich prawa i obowiązki. Kolegium zauważyło, że raport o oddziaływaniu na środowisko nie wyjaśniał jednoznacznie czy sporna inwestycja będzie wpływała niekorzystnie na nieruchomości Wspólnot. Z dokumentu tego wynikało jednak, że planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza również na ul. C. Oddziaływanie to nie przekroczy wprawdzie wartości normatywnych, jednakże będzie docierać również do nieruchomości zarządzanych przez Wspólnoty. Kolegium zaznaczyło, że w raporcie nie badano oddziaływania hałasu na ulicę C. ani czy realizacja przedsięwzięcia spowoduje zwiększenie ruchu na tej ulicy, dlatego nie wiadomo czy planowane przedsięwzięcie będzie w tym zakresie oddziaływało na nieruchomości Wspólnot. Kolegium wyjaśniło ponadto, że zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Chodzi zatem o przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdzany był w drodze postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2005 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), które zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.). Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że planowane przedsięwzięcie zaliczało się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i istniały podstawy do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalenia zakresu raportu. Wyjaśniło, że z zasady przezorności wynika, że o obowiązku tym orzeka się, w sytuacji gdy zagrożenia związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia są trudne do przewidzenia. Jedynie w sytuacji gdy ze wstępnej oceny informacji wynika, że oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia jest możliwe do przewidzenia bez konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, organ administracji mógłby odstąpić od obowiązku jego opracowania. Taka sytuacja w stanie faktycznym sprawy nie wystąpiła bowiem w rozpoznawanej sprawie nie można było przewidzieć wszystkich możliwych oddziaływań na środowisko. Dopiero wyczerpujące i pełne zbadanie powyższych okoliczności pozwoli na stwierdzenie czy planowane przedsięwzięcie oddziałuje na teren Wspólnot Mieszkaniowych Budynków "[...]". Kolegium zaznaczyło, że prowadząc to postępowanie organ pierwszej instancji winien kierować się wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku, tj. powinien wziąć pod uwagę kwestię zwiększonego ruchu pojazdów na ul. C. po realizacji zamierzonego przedsięwzięcia i oddziaływań, jakie będą z tym związane. Kolegium stwierdziło ponadto, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania nakładany jest na innym etapie postępowania, gdyż dopiero w decyzji środowiskowej, a zakres raportu został ustalony w oparciu o art. 66 ustawy. W złożonych skargach Wspólnoty Mieszkaniowe Budynków "[...]" zarzuciły, że w toku postępowania administracyjnego były pozbawione prawa do czynnego w nim udziału, gdyż odmówiono im praw strony. Wywiodły, że skoro Kolegium uznało, że przysługiwała im legitymacja procesowa, to powinno było uchylić postanowienie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podniosły ponadto, że Gmina Miejska K. ma zamiar wybudowania obwodnicy K. przebiegającej "[...]", co wynika z przyjętego przez Radę Miasta K. "Programu Rozwoju Lokalnego". Ograniczenie inwestycji do odcinka "[...]" oraz traktowanie dalszego odcinka "[...]" jedynie jako modernizację ulic, zdaniem skarżących, ma na celu wyłącznie wyeliminowanie z procesu inwestycyjnego zainteresowanych w sprawie Wspólnot Mieszkaniowych i Szpitala Powiatowego w K. Pozwoli to bowiem organowi pierwszej instancji uniknąć realizacji obowiązków zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2008 r., znak "[...]". Zdaniem skarżących, wbrew stanowisku organu odwoławczego, poziom oddziaływania inwestycji na ulicę C. jest tożsamy ze wskazanym w decyzji środowiskowej dla poprzedniej inwestycji. Zarzuciły, że Kolegium nie odniosło się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów dotyczących zbieżności zakresu pierwotnej i spornej inwestycji. Brak uzasadnienia takiego ustalenia czyni je arbitralnym i nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Dalszą konsekwencją było wadliwe uznanie, oparte wyłącznie na dołączonym do wniosku raporcie oddziaływania, że poziom oddziaływania planowanej inwestycji na ulicę C. nie jednoznacznie wyjaśniony. Skarżące zarzuciły dodatkowo, że organ odwoławczy nie uwzględnił wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. (sygn. akt II SO/Ol 27/11) tut. Sąd odrzucił wnioski Wspólnot Mieszkaniowych Budynków "[...]" o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 11 sierpnia 2010 r. i zwrócił wnioskodawcom kwotę po 100 zł tytułem uiszczonego wpisu. Następnie, postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt II SO/Ol 27/11), po rozpoznaniu zażalenia tych Wspólnot, Sąd uchylił powyższe postanowienie i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OZ 361/11) uchylił postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 17 marca 2011 r. i przywrócił termin do wniesienia skargi. Postanowieniami z dnia 24 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 94/11 i II SA/Ol 95/11) Sąd odrzucił skargi Wspólnot Mieszkaniowych "[...]", zaś postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 91/11 odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 11 sierpnia 2010 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej przez Gminę Miejską K. inwestycji: "[...]" i określające zakres raportu oddziaływania na środowisko. Należy zauważyć, że powyższe postanowienie zostało wydane w wyniku uchylenia przez tut. Sąd postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 30 października 2009 r. prawomocnym wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r. Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie mógł więc dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w powyższym wyroku. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na konieczność zbadania okoliczności, które miały wpływ na legitymację procesową Wspólnot Mieszkaniowych, w tym kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości Wspólnot w wyniku zwiększenia ruchu m.in. na ul. C. i cel podjęcia spornego przedsięwzięcia w obecnym kształcie. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium, pismami z dnia 7 i 23 czerwca 2010 r., wystąpiło do Burmistrza Miasta K. o udzielenie informacji w powyższym zakresie, tj. czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomości zarządzane przez Wspólnoty Mieszkaniowe Budynków "[...]". Wskazało przy tym na fakt zwiększenia ruchu na tej ulicy po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia. Zwróciło się także o wyjaśnienie czy sporne przedsięwzięcie pokrywa się i ewentualnie, w jakiej części, z pierwotnie planowaną inwestycją, objętą decyzją Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r., nr "[...]". Nadto wniosło o uzupełnienie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia o analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości zarządzane przez Wspólnoty Mieszkaniowe. W odpowiedzi Burmistrz Miasta K. wyjaśnił (vide: pisma z dnia 9 czerwca 2010 r. i 12 lipca 2010 r.), że zaniechano realizacji pierwotnego zamierzenia, gdyż zarządca dróg powiatowych, w tym m.in. ulic M"[...]", nie był zainteresowany reorganizacją dróg powiatowych. Ograniczono się zatem do modernizacji ul. O., która leży w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej osiedla "[...]" i nie ingeruje w przebieg ulicy C. Sporna inwestycja pokrywa się jedynie w części z poprzednim przedsięwzięciem. Burmistrz zaznaczył, że uprzednio planowano m.in. poszerzenie ul. C. i wycinkę drzew stanowiących naturalną barierę dźwiękochłonną, co w sposób istotny wpływało na prognozowaną emisję i jej rozkład. Z tego też względu stwierdził, że nie można korzystać z opracowanego wówczas raportu oddziaływania na środowisko, gdyż zakres planowanych zmian był inny. Odnosząc się natomiast do kwestii oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości zarządzane przez Wspólnoty Mieszkaniowe stwierdził, że dysponują one jedynie gruntami pod budynkami, a pozostałe nieruchomości są własnością miasta lub Starostwa K. Oddziaływania spornej inwestycji zostały natomiast opisane w załączonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium oceniło w zaskarżonym postanowieniu, że nadesłany przez organ pierwszej instancji raport i udzielone wyjaśnienia nie przesądzały, w jakim zakresie planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomości zarządzane przez Wspólnoty Mieszkaniowe. Jednakże prawidłowo uznało, że skoro autor raportu stwierdził istnienie takiego oddziaływania, to planowane przedsięwzięcie może wpływać na prawa i obowiązki Wspólnot Mieszkaniowych Budynków ul. "[...]". Tym samym były one legitymowane do udziału w postępowaniu na prawach strony. Nie jest zatem zasadny zarzut zaniechania realizacji wytycznych zawartych w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. Bezpodstawny jest również zarzut, że powyższe ustalenie winno skutkować uchyleniem postanowienia organu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Przede wszystkim należy zauważyć, że poza ogólnym zarzutem, że Wspólnoty nie mogły szczegółowo zapoznać się z aktami sprawy, a w wyniku tego złożyć wniosków i uwag, skarżące nie wykazały, aby naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast warunkiem sine qua non uchylenia decyzji (postanowienia) z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej ten zarzut należy zatem wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Wobec tego, zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594 i z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Ponadto, postanowienie organu pierwszej instancji jest zgodnie z prawem i prawidłowo zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało je w mocy. Należy bowiem zauważyć, że stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji"), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, zgodnie z art. 63 ust. 1, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postanowieniu tym organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 4). W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68. Postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydawanej jest po zasięgnięciu opinii podmiotów wymienionych w art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy o udostępnianiu informacji, tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Wyjaśnić należy, że na mocy art. 156 cytowanej ustawy w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, starostowie wykonywali zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w terminie roku od dnia wejścia w życie cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie Starosta K. postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. oraz Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. stwierdzili potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie określonym w art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Organ pierwszej instancji zobligowany był więc do wydania postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko spornej inwestycji i określenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wydane w sprawie postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia 7 maja 2009 r., w którym organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, spełnia wymogi wynikające z powołanych wyżej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji. W postanowieniu tym organ pierwszej instancji odniósł się bowiem do kwestii o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, a które stosownie do art. 65 ust. 3, winny być uwzględnione w uzasadnieniu postanowienia i przedstawił w uzasadnieniu, jakie okoliczności wziął pod uwagę ustalając zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że w pkt 2 ppkt 11 sentencji powyższego postanowienia Burmistrz stwierdził, że raport ma wskazywać, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich. Prawidłowo organy obu instancji zaliczyły sporne przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko polegające na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg. Powyższe rozporządzenie, stosownie do art. 173 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, obowiązywało w dacie orzekania przez organy obu instancji. Nie jest również zasadny zarzut błędnego ustalenia, że poziom oddziaływania planowanej inwestycji na ul. C. nie został jednoznacznie ustalony, gdyż zdaniem Wspólnot przesądzono to w decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 r., znak "[...]", która winna zostać zrealizowana. Odnosząc się do tego zarzutu podnieść trzeba, że powyższa decyzja Kolegium została wydana w toku postępowania dotyczącego wniosku z dnia 12 maja 2006 r., który dotyczył realizacji przedsięwzięcia w innym niż obecny kształcie. Wniosek obejmował wprawdzie budowę "[...]", ale na odcinku "[...]", czyli znacznie większy odcinek niż ujęty w rozpoznawanym obecnie wniosku. Ponadto decyzja z dnia 28 kwietnia 2009 r., została wydana w postępowaniu z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter wieloetapowy. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji, przy czym w pierwszej kolejności ustawa o udostępnianiu informacji określa wymóg dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia pod względem obowiązku przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Gdy właściwy organ oceni, że przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia takiej oceny, wydaje postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe obliguje inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym powinna być zawarta analiza okoliczności i elementów wskazanych w postanowieniu. Ponadto raport musi być dostosowany do wymogów określonych w art. 66 i art. 67 ustawy o udostępnianiu informacji. Szczegółowa ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia jest zatem dokonywana dopiero po uzyskaniu od inwestora raportu, a więc na dalszym etapie. Kolegium w decyzji z dnia 28 kwietnia 2009 r. mogło ocenić, że sporządzony w kontrolowanej wówczas sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko pozwalał na wniosek, że z uwagi na prognozowane oddziaływania, konieczne będzie utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowienie nakłada, w sprawie z wniosku z dnia 11 marca 2009 r., obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu obecnie planowanej inwestycji na środowisko. Prawidłowo bowiem organ pierwszej instancji uznał, że dla planowanej inwestycji niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu. W postanowieniu wskazał na elementy, które wymagają szczegółowej analizy. Wśród nich wymienił, jak to już wyżej wskazano, ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Zaznaczyć trzeba, że konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania stwierdzana jest, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji, dopiero w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Wbrew stanowisku skarżących, nie można zatem odnosić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji SKO z dnia 28 kwietnia 2008 r. do niniejszego postępowania. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została jeszcze wydana, a jej treść będzie uzależniona od treści raportu, do którego skarżące Wspólnoty będą mogły ustosunkować się. Stosownie bowiem do art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia określane są w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Właściwy organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, bierze pod uwagę m.in. ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wynika wprost z art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji, rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (lit. a) oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (lit. c). Dodać należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 K.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, ze zm.), skargę należało oddalić.