II SA/Ol 919/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 29 lipca 2010 r., nr XLI/331/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność uchwały nr XLI/331/10 Rady Gminy Dywity z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Wojewoda Warmińsko-Mazurski wywiódł skargę na uchwałę Nr XLI/331/10 Rady Gminy Dywity z dnia 29 lipca 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Wojewoda wskazał w skardze, że zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. a i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wójt Gminy uzgadnia projekt planu m.in. z wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych oraz właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Podniesiono przy tym, że na gruncie niniejszej sprawy właściwe organy uzgadniające czyli Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie postanowieniami: z dnia 13 lipca 2009r., z dnia 12 października 2009r., z dnia 12 stycznia 2010r. oraz postanowieniem z dnia 29 marca 2010r. a także Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniami: z dnia 3 lipca 2009r., z dnia 4 sierpnia 2009r., z dnia 30 marca 2010r. i z dnia 28 kwietnia 2010r., odmówiły uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Wskazały, że przyczyną odmowy jest m.in nieuwzględnienie w planie, rezerwy terenu na realizację projektowanej inwestycji drogowej północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna. Stwierdzono, że co prawda Wójt Gminy Dywity skorzystał ze środków zażaleniowych i skargowych na ww. postanowienia, jednakże nie czekając na ostateczne ich rozstrzygnięcie uznał projekt planu na podstawie art. 24 ust. 2 w związku z art. 17 pkt 7 lit. a i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za uzgodniony – postanowienia z dnia 17 maja 2010r. Skarżący wyjaśnił przy tym, że postanowienie Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 marca 2010r. odmawiające uzgodnienia projektu planu zostało w postępowaniu zażaleniowym uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie postanowieniem z dnia 6 września 2010r. Natomiast od wyroku z dnia 17 grudnia 2009r. w sprawie ze skargi Gminy Dywity na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 4 sierpnia 2009r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została wniesiona przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, skarga kasacyjna. W odniesieniu do postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 kwietnia 2010r. utrzymującego postanowienie z dnia 31 marca 2010r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd, Wójt nie skorzystał z możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie strony skarżącej organy uzgadniające wskazały podstawę prawną swoich postanowień, jak również określiły warunki uzgodnienia projektu, zatem nie zachodzi żadna z przesłanek zastosowania w sprawie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Argumenty zaś przedstawione w postanowieniach Wójta Gminy Dywity z dnia 17 maja 2010r. mogły stanowić jedynie podstawę do skorzystania z procedury zażaleniowej. Ponadto w skardze podniesiono, że zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał dnia 11 grudnia 2009r., a więc w trakcie trwania procedury zażaleniowej i skargowej i przed zajęciem przez Wójta Gminy Dywity stanowiska o uznaniu za uzgodniony projekt planu, tj. w sytuacji, kiedy wsteczny kształt projektu planu nie był organowi znany. W skardze wskazano również, że uchwalony plan narusza zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Podniesiono przy tym, że w § 15 dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1U, w ramach przeznaczenia podstawowego dopuszczono realizację obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Taki zapis zaś wymusza spełnienie wymogu określonego w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m kw. Tymczasem zdaniem wojewody zgodnie z ustaleniami Studium Gminy Dywity, dla tego terenu nie przewiduje się takich obiektów handlowych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Dywity wniosła o jej oddalenie. Podniesiono, że nietrafnym jest zarzut, iż wnioski Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie znalazły odzwierciedlenia w kwestionowanej uchwale. Podkreślono, że odnośnie wniosków Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego o uwzględnienie w planie ochrony wód i jezior, znalazły one odzwierciedlenie w przedmiotowej uchwale. Teren uzbrojono bowiem w sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej ( § 11 ust. 1 pkt 1, 3 i 4), zachowano przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publicznej ich usytuowanie oraz uwzględniono modernizację drogi krajowej Nr 51. Dodatkowo przeanalizowano informacje zawarte we wniosku Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego odnośnie polityki gospodarki przestrzennej realizowanej przez samorząd województwa, zawartej w Strategii Rozwoju Społeczno-Gospodarczego oraz w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Warmińsko-Mazurskiego i stwierdzono, że brak jest zadań rządowych na terenie objętym planem. Zaznaczono, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył wniosek o wstrzymanie prac planistycznych dla terenu objętego planem do końca kwartału 2008r. i wniosek ten został uwzględniony. Organ podniósł, że nietrafny jest zarzut zasadności zastosowania art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji braku uzgodnienia projektu planu przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W odpowiedzi na skargę stwierdzono także, że wprawdzie organy uzgadniające wskazały warunki uzgodnienia, jednakże warunki te nałożone zostały bez podstawy prawnej uzasadniającej ich nałożenie. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rada Gminy Dywity podniosła, że można uznać za uzgodniony i taki projekt planu, w przypadku którego organ uzgadniający nie powołuje podstawy prawnej uzasadniającej określenie warunków, o których mowa. Zaznaczono przy tym, że brak jest podstawy prawnej do tworzenia w skarżonym planie rezerwy pod budowę obwodnicy Olsztyna. Wprowadzenie zaś na terenie objętym planem obwodnicy Olsztyna – wariantu VI, jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dywity i stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zdaniem organu wojewoda uzgodnił plan w przedstawionej formie, podając, że na terenie objętym planem miejscowym, nie przewiduje się realizacji zadań rządowych. W odpowiedzi na skargę zaznaczono ponadto, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze jest konieczne przy wszystkich branych pod uwagę wariantach przedmiotowego planu i nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu. Zarzut zaś naruszenia przez plan zapisów studium uznano za bezzasadny. Wskazano przy tym, że zapisy planu nie odwołują się do jakichkolwiek definicji ustawowych odnośnie obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Niemniej jednak, gdyby uznać skargę w tym zakresie za zasadną, należy stwierdzić w ocenie organu, że nieważne są wyłącznie te postanowienia planu, które są sprzeczne z zapisami zawartymi w studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, p.z.p (Dz. U. 2003r., Nr 80, poz. 717). Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała cała uchwała Nr XLI/331/10 Rady Gminy Dywity z dnia 29 lipca 2010r. Zaznaczyć przy tym należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (vide: wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591). Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do p.p.s.a. - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje jednak takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005r., sygn. akt II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r. nr 1, poz. 7). Procedura dotycząca uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego znalazła kompleksowe unormowanie w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym kolejność czynności wykonywanych przez wójta gminy, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu, zawarta została w przepisie art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jedną z tych czynności jest obowiązek uzgodnienia projektu planu ze szczegółowo wskazanymi organami (art. 17 pkt 7 o p.z.p.), przy jednoczesnym upoważnieniu wójta do zakreślenia terminu, nie krótszego niż 14 dni, do dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez te organy (art. 25 o p.z.p.). Na gruncie przedmiotowej sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 3 lipca 2009r. o nieuzgodnieniu przedłożonego projektu przedmiotowego planu. Postanowienie to zostało zaskarżone przez Wójta Gminy Dywity do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009r. oddalił skargę (IV SA/Wa 1620/09). Orzeczenie to zostało w drodze skargi kasacyjnej zaskarżone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie Wójt Gminy Dywity pismem z dnia 6 marca 2010r. zwrócił się z wnioskiem o ponowne uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Po jego rozpatrzeniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działający poprzez Dyrektora Oddziału w Olsztynie postanowieniem z dnia 31 marca 2010r. nie uzgodnił przedłożonego projektu planu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Natomiast postanowienie Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 marca 2010r. odmawiające uzgodnienia projektu planu zostało w postępowaniu zażaleniowym uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie postanowieniem z dnia 6 września 2010r. Natomiast Wójt Gminy Dywity postanowieniami z dnia 17 maja 2010r. powołując się na art. 24 ust. 2 o p.z.p, uznał za uzgodniony z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad oraz Zarządem Województwa Warmiśko-Mazurskiego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd, stwierdzając, że warunki uzgodnienia zostały nałożone bez podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. W rezultacie Rada Gminy Dywity podjęła zaskarżoną uchwałę uchwalającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy Wójt Gminy Dywity działając w oparciu o art. 24 ust. 2 o p.z.p., mógł uznać za uzgodniony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba tu wskazać, że stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 właściwe organy uzgadniają i opiniują na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie (art. 24 ust. 2). W ocenie Sądu Wójt Gminy Dywity bezpodstawnie zastosował w przedmiotowej sprawie regulację art. 24 ust. 2 o p.z.p. Przede wszystkim trzeba wskazać, że w postanowieniu z dnia 31 marca 2010r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działający przez Dyrektora Oddziału w Olsztynie jednoznacznie wskazał warunki na jakich uzgodnienie może nastąpić podnosząc, że dla potrzeb budowy celowego przebiegu trasy północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna należy przewidzieć rezerwę terenu o szerokości minimum 80 m w liniach rozgraniczających zgodnie z przebiegiem ustalonym w "Koncepcji programowej budowy obwodnicy Olsztyna w ciągu dróg krajowych nr 16 i 51 – etap studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe". Wskazano również, że z ustaleń planu należy wykreślić zapisy w § 15 ppkt b dla terenu oznaczonego symbolem 1KDL – mówiące o możliwości bezpośredniego skomunikowania planowanej drogi 1KDL z istniejącą dk nr 51. Podniesiono także, że lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej należy przyjąć w odległości nie mniejszej niż 150 m, licząc od linii rozgraniczającej docelowy przebieg trasy obwodnicy i 150 m od linii rozgraniczającej istniejącą dk nr 51. Należy przedłożyć również "Prognozę wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze". W postanowieniu wskazano również wyraźnie podstawę prawną określonych warunków w postaci art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115), jak również § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) i § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75, poz. 690). Kluczowym dla przedmiotowej sprawy jest, iż postanowienie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 kwietnia 2010r., które z kolei nie zostało zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podobnie warunki uzgodnienia, dotyczące m.in. zabezpieczenia terenu pod trasę północno-wschodnią obwodnicy Olsztyna oraz wyeliminowania sprzeczności ustaleń projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zostały ustalone w postanowieniu z dnia 29 marca 2010r. Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego nie uzgadniającym projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu tym również wskazano podstawę prawną dotyczącą wymaganych uzgodnień w postaci art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowienie to zostało jednak uchylone rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 6 września 2010r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Nadmienić warto w tym miejscu, że Sąd badając skargę na przedmiotową uchwałę, nie może badać innych niż wskazane elementów postanowień organów uzgodnieniowych, gdyż do kontroli prawidłowości tych postanowień służy inna procedura. Ponadto za zasadny trzeba uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia w projektowanym planie zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W § 15 planu dopuszczono bowiem dla terenu oznaczonego symbolem 1U realizację obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Słusznie wskazał Wojewoda, że zapis taki narusza ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Dywity, które nie przewiduje takiego przeznaczenia wskazanego terenu. Tymczasem dyspozycja art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obliguje do określenia w studium obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży - według aktualnego brzmienia tej regulacji – powyżej 400 m. kw. Umieszczenie w planie, zapisu, który nie jest przewidziany w studium, prowadzi do pogwałcenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stwierdza, że ustalenia studium są wiążące dla gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast odnośnie zarzutu uzyskania przez Wójta Gminy Dywity zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III – decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 grudnia 2009r., a więc jeszcze w trakcie trwania procedury zażaleniowej oraz skargowej i przed zajęciem przez Wójta Gminy Dywity stanowiska o uznaniu za uzgodniony projekt planu, to w ocenie Sądu uchybienie to należy zakwalifikować jako niewielkie i nie mające istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. W przedmiotowej sprawie istotnym jest jeszcze podkreślenie formy prawnej w jakiej następuje współpraca Zarządu Województwa i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z Radą Gminy. Art. 24 ust. 1 jednoznacznie przesądza, że jest to uzgodnienie w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku zaś takiego uzgodnienia, pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast w przypadku opinii, nawet negatywne stanowisko organu opiniującego nie stoi na przeszkodzie w uchwaleniu aktu planistycznego w kształcie przygotowanym przez organ sporządzający projekt aktu. Takie rozróżnienie konsekwencji prawnych uzgodnień oraz opinii organów w toku sporządzania studium bądź miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest istotne. Należy bowiem zauważyć, że jedynie w przypadku uzgodnień, organ uzgadniający projekt studium może skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający akt. Takich konsekwencji nie będzie wywoływać negatywna opinia odnośnie projektu planu bądź studium sformułowana przez uprawniony organ. W konsekwencji dla gminy istotna jest możliwość zaskarżenia negatywnego stanowiska organu uprawnionego do uzgadniania projektu planu miejscowego. Takie uprawnienie nie występuje już w przypadku opinii (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, 4 wydanie, Warszawa 2008r., str. 215). Należy tu podkreślić, że gmina kwestionując brak uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad miała możliwość prawną wniesienia skargi na takie postanowienie nie uzgadniające projektu zmian, jednakże w przypadku ostatniej odmowy uzgodnienia Gmina Dywity z powyższego uprawnienia nie skorzystała. Trzeba tez zauważyć, że gmina zaskarżyła wcześniejsze postanowienie o odmowie uzgodnienia do Sądu, jednakże skarga taka została oddalona. Reasumując, pomimo prawomocnego postanowienia organu uzgodnieniowego czyli Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o nieuzgodnieniu projektu planu miejscowego oraz nie zakończenia procedury uzgodnieniowej z Zarządem Województwa oraz pomimo wskazania przez organy uzgodnieniowe warunków uzgodnienia i ich podstawy prawnej, Wójt Gminy Dywity postanowieniami z dnia 17 maja 2010r. uznał za uzgodniony z tymi organanami projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. W ocenie Sądu w takim stanie prawnym Wójt Gminy Dywity nie mógł uznać projektu planu miejscowego za uzgodniony, a co za tym idzie Rada Gminy Dywity nie miała podstaw do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, Sąd w pkt I na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Z mocy art. 152 ppsa w pkt II orzeczono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.