II SA/Ol 924/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant starszy referent Karolina Fogiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej odpłatności za jedną godzinę świadczonych usług opiekuńczych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. H. od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] przez Kierownika Działu Usług Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (organ I instancji) w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] (następnie wielokrotnie zmienianej w części dotyczącej odpłatności za jedną godzinę świadczonych usług) przyznającej S. H. świadczenie z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, w ten sposób, że: ustalono od 1 kwietnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. odpłatność za jedną godzinę świadczonych usług opiekuńczych w dni robocze i wolne w wysokości 19,84 zł i jednocześnie zwolniono częściowo z ponoszenia odpłatności za świadczone usługi opiekuńcze i ustalono odpłatność za jedną godzinę usługi w wysokości 12,18 zł rozstrzygnęło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy w całości. Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Decyzją z dnia [...] przyznano S. H. (skarżąca) świadczenie z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych. Decyzja ta była następnie wielokrotnie zmieniana w części dotyczącej odpłatności za jedną godzinę świadczonych usług. Decyzją z dnia [...]. organ I instancji zmienił własną decyzję z dnia [...], w ten sposób, że ustalił od 10 lutego 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. odpłatność za jedną godzinę świadczonych usług opiekuńczych w dni robocze i wolne w wysokości 12,18 zł. Decyzją z dnia [...] ponownie zmienił własną decyzję z dnia [...], w ten sposób, że ustalił skarżącej od 1 kwietnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. odpłatność za jedną godzinę świadczonych usług opiekuńczych w dni robocze i wolne w wysokości 19,84 zł i jednocześnie zwolnił częściowo z ponoszenia odpłatności za świadczone usługi i ustalił odpłatność za jedną godzinę usługi w wysokości 12,18 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku waloryzacji świadczeń z ZUS przeprowadził aktualizację sytuacji dochodowej skarżącej. Ustalił, że zmiana dochodu po waloryzacji przekroczyła 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej i wyniosła 86,26 zł, wpływając na zmianę odpłatności za usługi opiekuńcze. Uznał przy tym, że zachodzą szczególne przesłanki do częściowego zwolnienia strony z ponoszenia odpłatności za usługi. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił jej naruszenie: - art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnej - znacznie zawyżonej stawki odpłatności za usługi opiekuńcze i niezgodne z rzeczywistością przyjęcie, iż skarżąca może ponosić odpłatność w wysokości wskazanej w decyzji, - przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej, wyrażonej w art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej oraz § 4 załącznika do Uchwały Rady Miasta [...] w sprawie ustalenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze poprzez dowolne ustalenie wysokości opłaty za usługi i to na czas określony. Wysokość ustalonej odpłatności przy dochodach osoby zobowiązanej stanowi obciążenie, które w istocie niweczy skutek udzielonej pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Kolegium podniosło, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876, dalej: u.p.s.). Art. 106 ust. 5 w/w ustawy stanowi, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Przy czym stosownie do art. 106 ust. 3b przedmiotowej ustawy, zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie ponoszenia odpłatności za świadczenie niepieniężne nie wpływa na wysokość tej odpłatności, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Kolegium wskazało, że poza sporem w sprawie jest wymiar oraz zakres przyznanych usług opiekuńczych. Strona kwestionuje jedynie zobowiązanie jej do ponoszenia wyższej odpłatności za przyznane usługi opiekuńcze. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo obliczył zarówno dochód strony, jak i opłatę za jedną godzinę usług opiekuńczych. Skarżąca bowiem do 1 marca 2021 r. pobierała emeryturę w wysokości 2.064,18 zł, a od dnia 1 marca 2021 r. wynosi ona 2.150,44 zł miesięcznie, co oznacza jej dochód wzrósł o kwotę 86,26 zł, tj. o więcej niż 71 zł, stanowiących 10% 701 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej". Organ I instancji nie mógł więc zignorować tych faktów i obligowało go do wydania decyzji zmieniającej. Powyższy wzrost dochodu spowodował, że aktualnie ponoszenie odpłatności za przedmiotowe usługi opiekuńcze od 1 kwietnia 2021 r. powinno być na poziomie 80 % dochodu, gdyż aktualny dochód skarżącej mieści się w przedziale powyżej 300 - 320% kryterium dochodowego. Rada Miasta bowiem w dniu [...] podjęła uchwałę zmieniającą uchwałę Rady Miasta [...] w sprawie ustalenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania. Według w/w uchwały - § 1- "Koszt jednej godziny usług opiekuńczych wynosi 24,35 zł". Z kolei załącznik do uchwały pierwotnej z dnia [...] wskazuje, że wysokość odpłatności w procentach ustalona od ceny usługi dla osoby samotnie gospodarującej - w przypadku gdy dochód tej osoby oscyluje między 300-320 % kryterium dochodowego, o którym mowa w ustawie o pomocy społecznej - wynosi 80 %. W związku z powyższym od 1 kwietnia 2021 r. odpłatność za jedną godzinę usług opiekuńczych winna w przypadku strony wynosić 19,48 zł, co stanowi 80% od kwoty 24,35 zł. Kolegium podkreśliło, że mając na uwadze trudną sytuację zdrowotną i finansową strony, organ I zwolnił skarżącą częściowo z odpłatności za usługi z kwoty 19,48 zł za jedną godzinę do kwoty 12,18 zł, tj. z 80% do 50% pełnego kosztu usługi, dopłacając pozostałą różnicę. W ocenie Kolegium, pomimo innych oczekiwań strony, mając przy tym na uwadze zrozumienie sytuacji strony, zwolnienie z opłaty w takiej wysokości jest uzasadnione. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącej zarzucił jej naruszenie: - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istoty wpływ na wynik sprawy, poprzez brak całościowej oceny zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, prawidłowego rozpoznania zgłoszonych zarzutów oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że ustalona przez organ I instancji stawka odpłatności w oparciu o widełki wskazane w uchwale RM [...] oraz decyzja o częściowym zwolnieniu skarżącej z odpłatności jest prawidłowa. Jednocześnie organ II instancji pominął i nie rozpoznał zarzutu skarżącej, iż decyzja organu I instancji o częściowy zwolnieniu jest dowolna albowiem w jej uzasadnieniu nie wskazano kryteriów, którymi organ I instancji kierował się przy ustaleniu wysokości zwolnienia z opłat co doprowadziło do stanu w którym tak dowolnie ustalona kwota zwolnienia jest w całości nieadekwatna do możliwości płatniczych skarżącej i w konsekwencji niweczy skutki udzielonej pomocy. - prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 50 ust. 6 u.p.s. oraz § 4 załącznika do Uchwały Rady Miasta [...] w sprawie ustalenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat jak również trybu ich pobierania poprzez uznanie, że opłaty za usługi w wysokości ustalonej odpłatności przy dochodach skarżącej są prawidłowe przy pominięciu niespornej okoliczności, że stawka ta stanowi obciążenie, które w istocie niweczy w całości skutek udzielonej pomocy społecznej do uzyskania, której skarżąca ze względu na wiek, posiadane schorzenia i dochód jest uprawniona. Podniósł, że warunki materialne i możliwości płatnicze skarżącej nie zostały rozpoznane przez organ I instancji, jak również mimo podniesienia zarzutu w treści złożonego odwołania nie zostały również rozpoznane przez organ II instancji. Przytoczone uzasadnienie decyzji organu II instancji wydanej w oparciu o art. 50 ust. 2 i 3 u.p.s. i zwolnieniu z opłat, narusza art. 107 § 3 k.p.a. albowiem brak szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia o zwolnieniu z opłat i podstaw ustalenia jego wysokości czynią skarżoną decyzję dowolną i niekontrolowalną. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium, którą utrzymano w mocy stanowisko organu I instancji w kwestii zaistnienia podstaw uprawniających organ do ustalenie nowej wysokości odpłatności za świadczone usługi opiekuńcze z uwagi na zmianę wysokości dochodu skarżącej będącej wynikiem przeprowadzonej od miesiąca marca 2021 r. waloryzacji świadczenia emerytalnego. Jak bowiem wskazało Kolegium skarżąca do 1 marca 2021 r. pobierała emeryturę w wysokości 2.064,18 zł, a od dnia 1 marca 2021 r. wynosi ona 2.150,44 zł miesięcznie, co oznacza jej dochód wzrósł o kwotę 86,26 zł, tj. o więcej niż 71 zł, stanowiących 10 % 701 zł. Organ I instancji nie mógł więc zignorować tych faktów i obligowało go do wydania decyzji zmieniającej. Jednocześnie Kolegium wskazało za organem I instancji, że nadal zachodzą, ze względu na trudną sytuację zdrowotną i finansową strony, przesłanki do częściowego zwolnienia z ponoszenia odpłatności za świadczone usługi opiekuńcze. Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" (pkt 1). Stosownie zaś do art. 50 ust. 1-5 u.p.s. osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych (ust. 1). Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić (ust. 2). Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (ust. 3). Ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia (ust. 5). Zaś rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania (ust. 6). Warte przypomnienia jest to, że decyzja o zwolnieniu z odpłatności za usługi opiekuńcze jest decyzją uznaniową, w której organ administracji publicznej (zarówno rozpoznawczy, jak i odwoławczy) może podjąć zależne od jego woli rozstrzygnięcie, a każde z nich będzie zgodne z prawem. Jedynym warunkiem zgodności takiej decyzji z prawem jest jednak to, żeby organ administracji publicznej dostatecznie jasno wytłumaczył dlaczego podjął takie rozstrzygnięcie, a nie inne. Zasada demokratycznego państwa prawnego wymaga, aby każda decyzja (szeroko rozumiana) organu władzy publicznej, która dotyczy sytuacji prawnej jej adresata zawierała uzasadnienie przedstawiające motywy rozstrzygnięcia, a nie stanowiła decyzji arbitralnej, pozbawionej jakiegokolwiek wyjaśnienia. Tak jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "Decyzja o przyznaniu usług opiekuńczych wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty w przepisie art. 50 ust. 2 u.p.s. zapis »usługi opiekuńcze mogą być przyznane«. Uznanie administracyjne w tym przedmiocie daje więc organowi prawo do załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz możliwości organu związane z posiadanymi uprawnieniami i środkami." (wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2406/18, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Dotyczy to także odpłatności (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Po 375/21, dostępny w CBOSA). Pomoc udzielana na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. może być świadczona nieodpłatnie, co wynika z § 4 załącznika do Uchwały Rady Miasta [...] stanowiącego, że osoba zobowiązana do opłat za usługi opiekuńcze może być z nich zwolniona w całości lub w części, na wniosek strony lub z urzędu, w przypadkach szczególnych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenia stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub niweczyłoby skutki udzielonej pomocy. Co do zasady sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych jest ograniczona, sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem czy prowadząc postępowanie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany materiał dowodowy i czy następnie dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania owego uprawnienia i jego zakresu (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 715/08 - CBOSA). Należy podkreślić, że prawidłowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, zwłaszcza na gruncie decyzji uznaniowej, powinno przy tym stwarzać nie tylko stronie postępowania, ale i sądowi administracyjnemu, możliwość kontroli prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku decyzji uznaniowej na organie rozpoznającym sprawę ciąży obowiązek dbałości o dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Należy również zauważyć, że organ II instancji, tak jak organ rozpoznawczy jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sposób, w jaki całokształt sprawy zostanie merytorycznie rozpatrzony, co wynika z zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Oznacza to, że organ II instancji argumentując swoje rozstrzygnięcie nie może poprzestać na stwierdzeniu, że organ I instancji prawidłowo rozpoznał dane zagadnienie. Wymaga to ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, a także wszelkich ustalonych okoliczności w sprawie. Pełnomocnik skarżącej zasadnie podniósł zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy stwierdzić, że Kolegium rozpoznając odwołanie poprzestało na ustaleniach organu I instancji. Ten zaś ograniczył się wyłącznie do twierdzenia, że sytuacja zdrowotna i finansowa strony jest trudna. W niniejszej sprawie nie może ujść uwadze, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, co niewątpliwie wiąże się ze zwiększonymi wydatkami. Jak wskazywał pełnomocnik skarżącej, ma ona 94 lata i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżąca wskazywała na złożenie wniosku o zmianę odpłatności wskutek zmiany stanu zdrowia i uzyskania w dniu 16 kwietnia 2021 r. orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o ustaleniu znacznego stopnia niepełnosprawności (skarżąca nie chodzi i wymaga 24 godzinnej opieki) oraz zmianą wysokości emerytury o kwotę 86,26 zł miesięcznie, co przekracza jedynie o kwotę 6,16 zł 10% kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę 70,10 zł. Skarżąca z własnych dochodów wynoszących 2150,40 zł pokrywa ustalone opłaty za usługi opiekuńcze w kwocie 1827 zł (150 godzin x 12,18 zł). Po ich opłaceniu skarżąca nie posiada więc środków na pokrycie elementarnych kosztów swego utrzymania: kosztów eksploatacyjnych mieszkania, kosztów ogrzewania, dostawy wody, środków na zakup żywności, lekarstw i środków higieny osobistej. Organy rozpoznając niniejszą sprawę nie poczyniły w tym zakresie koniecznych ustaleń, jak również nie rozważyły, właściwie motywując swoje stanowisko, z jakich względów przy obiektywnym istnieniu uzasadnionych okoliczności w postaci niepełnosprawności skarżącej i jej ciężkiej sytuacji materialnej, nie jest możliwe całkowite zwolnienie z odpłatności. Podsumowując, organy naruszyły art. 107 § 3, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 15 oraz art. 80 k.p.a. Szczególnie organ II instancji kierując się uznaniowością nie wyjaśnił dostatecznie, jaka jest faktyczna sytuacja skarżącej, która może mieć istotny wpływ na całkowite zwolnienie jej z odpłatności za usługi opiekuńcze. Każda decyzja uznaniowa jest zgodna z prawem, o ile organ administracji publicznej wyjaśni motywy swojego rozstrzygnięcia. Tylko bowiem w tej sytuacji sąd administracyjny będzie mógł odnieść się do całokształtu sprawy i uznać, że organ administracji publicznej rozważył wszystkie okoliczności, jakie były brane pod uwagę. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zasadności zarzutu podniesionego w skardze. Wskazane w powyższym uzasadnieniu wyroku naruszenia przepisów prawa skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, o czym orzeczono w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Kontynuując postępowanie organy przedmiotem dociekać uczynią wniosek skarżącej o zwolnienie jej od kosztów w aspekcie § 4 załącznika do Uchwały Rady Miasta [...], tj. rozważą, czy wysokość ponoszonych przez S. H. kosztów za usługi opiekuńcze w relacji do jej dochodu nie uzasadnia zwolnienia jej w całości (względnie w wyższym rozmiarze, niż dotychczas) z rzeczonej odpłatności z uwagi właśnie na okoliczność, że żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenia stanowiłoby dla skarżącej nadmierne obciążenie lub niweczyłoby skutki udzielonej pomocy. Dostrzec, bowiem wypada, że zastosowana przez organ I instancji bonifikata w tejże odpłatności, zaaprobowana przez Kolegium, nie została w jakikolwiek sposób, nie wspominając o przekonywalności, uzasadniona. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265.