II SA/Ol 936/10

Dnia 5 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że spółka A, działająca przez pełnomocnika T. K. wystąpiła do Wójta Gminy w dniu 24 kwietnia 2009r. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej wraz z drogą dojazdową na działce nr "[...]" w miejscowości A. We wniosku wskazano, że inwestycja ma znaczenie gminne i nie jest przedsięwzięciem wymagającym oceny oddziaływania na środowisko. Obwieszczeniem z dnia 29 kwietnia 2009r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu wniosku Wójt Gminy decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży radiokomunikacyjnej z antenami sektorowymi i radioliniowymi, kontenera technologicznego, linii kablowej elektroenergetycznej wraz z przyłączem, ogrodzenia terenu oraz zjazdu z istniejącej drogi gminnej i drogi dojazdowej na działce nr "[...]" w obrębie A, dla której inwestorem jest spółka A. W odwołaniu od tej decyzji H. P. i A. J. wnieśli o jej uchylenie, podając, że do tej decyzji nie została załączona analiza terenu wykonana przez urbanistę, na którą powołał się w uzasadnieniu organ I instancji. Organ pominął, że wcześniej czyli 29 czerwca 2009r. wydana została decyzja nr "[...]" o warunkach siedliska dla działki nr "[...]" oddalonej od działki nr "[...]" o około 100m. Ponadto organ I instancji był poinformowany o zamiarze ubiegania się o warunki zabudowy siedliska na działce nr "[...]", która jest aktualnie poddana procesowi podziału geodezyjnego. W ocenie odwołujących się zaskarżona decyzja narusza prawo osób trzecich poprzez utratę wartości ekonomicznej terenu działek nr "[...]" i "[...]" oraz uniemożliwienie wykorzystania tych działek w celach mieszkaniowych. Natomiast w swoim odwołaniu I. Z. zarzucił, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności zaś wpływu planowanej inwestycji na spadek wartości nieruchomości sąsiednich oraz ograniczenia możliwości inwestowania na tych działkach, a także wykorzystywania tych działek w zakresie produkcji żywności ekologicznej, turystycznej i agroturystycznej. Strona zarzuciła także, że uniemożliwiono jej wzięcie udziału w sprawie, czym naruszono art. 10 kpa. Nie wyjaśnienie zaś wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy spowodowało pogwałcenie art. 7 kpa. Odwołujący wniósł o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych, m.in. na okoliczność zbadania oddziaływania przedmiotowej inwestycji (fal elektromagnetycznych) na zdrowie i życie ludzi oraz zwierząt, a także na okoliczność weryfikacji wpływu inwestycji na potencjalne obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu łączności publicznej, a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło, że w związku z brakiem planu miejscowego na terenie, którego dotyczy projektowana inwestycja, dla tego przedsięwzięcia niezbędne było uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji podkreślił, że projektowana decyzja zawierała wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i była zgodna z przepisami odrębnymi, przez co organ nie mógł odmówić w stosunku do przedmiotowego przedsięwzięcia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów odwołań podkreślono, że żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wymaga uzyskania zgody na inwestycję od właścicieli sąsiednich nieruchomości w stosunku do obszaru, w którym ma być ona zlokalizowana. Kolegium nie znalazło również podstaw do uwzględnienia wniesionego przez I. Z. żądania powołania biegłych z 8 dziedzin, które wymienione zostały w odwołaniu. Rozstrzygnięcie w sprawie podejmowane jest bowiem na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego na dzień podjęcia decyzji. Ponadto organ II instancji podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że właściciel nieruchomości, który planuje jej zagospodarowanie, zabudowę czy inwestycję bądź prowadzenie określonej działalności gospodarczej nie ma gwarancji, że jej otoczenie pozostanie niezmienione. Wskazano również, że jeśli chodzi o wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich to w zaskarżonej decyzji organ I instancji zastrzegł, że przy zagospodarowaniu terenu należy spełnić wymagania dotyczące ochrony interesów prawnych osób trzecich w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W niniejszym postępowaniu zaś ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania w kolejnym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Ponadto w ocenie Kolegium subiektywne przekonanie osób trzecich o uciążliwości planowanej inwestycji, spadku atrakcyjności lub wartości ich nieruchomości, nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ podkreślił przy tym, że najbliższe zabudowania mieszkaniowe wsi A znajdują się w odległości ok. 350 m na południe i południowy-zachód, a w odległości 500 m na wschód znajduje się zabudowa zagrodowa. Skargę na powyższą decyzję wywiódł I. Z., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności wpływu planowanej inwestycji na spadek wartości nieruchomości sąsiednich oraz ograniczenia możliwości inwestowania na tych działkach, a także wykorzystywania tych działek w zakresie produkcji żywności ekologicznej, turystycznej i agroturystycznej, 2) naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego, 3) naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz nie uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 10 § 1 kpa w związku z art. 106 § 5 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez pominięcie okoliczności, że stronie skarżącej nie zostały doręczone postanowienia wymienione w uzasadnieniu decyzji; art. 75 § 1 kpa w związku z art. 136 kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych przez stronę skarżącą opinii biegłych. Strona skarżąca podniosła, że w wyniku realizacji inwestycji dojdzie do: 1) zmiany obecnego sposobu wykorzystywania działki nr "[...]" w obrębie A, 2) nadmiernego napromieniowania elektroenergetycznego terenu znajdującego się w okolicy stacji, w tym działki skarżącego, a z uwagi na ugięcie się fali elektromagnetycznej również budynków mieszkalnych znajdujących się w promieniu 350 m do 400 m od stacji, 3) trwałego zeszpecenia terenu, 4) utraty wartości nieruchomości sąsiednich, w tym działki skarżącego, 5) utraty przez sąsiednie nieruchomości, w tym działki skarżącego, walorów krajobrazowych szczególnie istotnych ze względów agroturystycznych oraz turystycznych, 6) oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę skarżącego, w sposób rażąco wykraczający poza społeczno-gospodarcze przeznaczenie tych nieruchomości oraz działki nr "[...]" w obrębie A. Skarżący podkreślił, że w wyniku lokalizacji przedmiotowej inwestycji dojdzie do naruszenia, wynikającej z art. 144 Kodeksu cywilnego, granicy wykonywania prawa podmiotowego przez właściciela nieruchomości, w skład której wchodzi działka nr "[...]" w obrębie A. W skardze podniesiono także, że decyzja organu I instancji narusza słuszne interesy osób trzecich bez dokładnego wskazania na czym to spełnienie wymagań dotyczących osób trzecich ma polegać. Zarzucono, że organy obu instancji nie uwzględniły wpływu inwestycji na spadek wartości nieruchomości sąsiednich oraz ograniczenia w możliwości gospodarowania na tych działkach, jakie pojawią się po realizacji tej inwestycji. Ponadto w opinii skarżącego, mając na uwadze, iż narażenie na promieniowanie elektromagnetyczne należy do czynników zagrażających życiu i zdrowiu ludzi oraz zwierząt, bezpodstawna była odmowa organu co do przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z opinii biegłych. W skardze zakwestionowano również prawdziwość dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Wskazano także, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie wezwał skarżącego do zapoznania się z aktami sprawy, czym uniemożliwił mu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto w wyniku zaniechania organu I instancji strona skarżąca nie mogła zapoznać się z uzgodnieniami, których jej nie doręczono, przez co została pozbawiona możliwości zaskarżenia przedmiotowych postanowień, a tym samym bez swojej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, co stanowi kwalifikowaną wadę tegoż postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Kolegium stwierdziło, że w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie. Organ podkreślił, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania przed organem I instancji i brał czynny udział zarówno w tym postępowaniu, jak i w postępowaniu przed organem II instancji. Organ odwoławczy zaś poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia swoich uwag bądź wniosków. Pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy i przedłożył pismo z wyjaśnieniami, dlatego też nie może być mowy o wskazywanej przez skarżącego kwalifikowanej wadzie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą (Dz. U. 2003r., Nr 80, poz. 717) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 54 tej ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie przepisów tej ustawy, określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Podstawowe parametry projektowanej inwestycji określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiążą projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany (por. wyrok SN z dnia 3 września 1997 r., III RN 35/97, OSNAP 1998, nr 4, poz. 107). Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że bezspornie przedmiotowa inwestycja (z obszaru łączności publicznej) należy do zakresu inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące tego zagadnienia (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2007r., II SA/Gd 628/07). Wobec braku planu miejscowego obszaru, na którym przedmiotowa inwestycja ma być realizowana zasadne było jej zlokalizowanie na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa decyzja w ocenie Sądu zawiera wszystkie niezbędne warunki i zasady zagospodarowania terenu inwestycyjnego, jakie wymagane są przepisami prawa. Rzeczą pozbawioną sensu byłoby powtarzanie wszystkich tych warunków, które określone są w decyzji organu I instancji. Analiza prawna Sądu nie pozostawia jednak wątpliwości, że organ określił w decyzji wszystkie niezbędne wymagania prawne dla tej inwestycji. Przykładowo można wskazać, że co do ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej, wskazano, iż taka obsługa komunikacyjna odbywać się będzie projektowanym wjazdem na działkę z drogi gminnej o numerze ewidencyjnym "[...]" na zasadach uzgodnionych z zarządcą drogi. Dostrzec trzeba, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera również kompleksowe ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej, a więc doprowadzenia koniecznych dla funkcjonowania przedsięwzięcia mediów. Podkreślić trzeba, że dla niniejszej inwestycji uzyskano wszystkie niezbędne i wymagane art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia, takie jak: uzgodnienie ze Starostą Powiatu jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia 30 lipca 2009r.), uzgodnienie z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie melioracji (uzgodnienie z dnia 15 lipca 2009r.), uzgodnienie z Urzędem Gminy jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego (postanowienie z dnia 15 lipca 2009r.), uzgodnienie z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego jako organem właściwym do uzgodnienia w zakresie lokalizacji obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu (postanowienie z dnia 21 września 2009r.), opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jako organu właściwego do uzgodnienia w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (postanowienie z dnia 22 maja 2009r.). Ponadto należy podkreślić, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego opracowała osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne i wpisana na listę członków Północnej Okręgowej Izby Urbanistów. Przechodząc do zarzutów zawartych w skardze należy przede wszystkim wskazać, że całkowicie chybiony jest zarzut, iż strona skarżąca nie mogła zapoznać się z uzgodnieniami, których jej nie doręczono. Trzeba mieć przede wszystkim na uwadze, że stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 53 ust. 2). Określając precyzyjniej, decyzje w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego doręcza się pisemnie tylko właścicielom i użytkownikom wieczystym, których nieruchomości leżą na obszarze przeznaczonym pod inwestycję. Podobnie trzeba uznać, że na piśmie zawiadamia się o rozstrzygnięciach w kwestii uzgodnień tylko właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, objętych inwestycją celu publicznego. (Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2004, str. 421). Strona skarżąca zaś nie jest takim właścicielem ani użytkownikiem wieczystym i w związku z tym przedmiotowa decyzja, ani też postanowienia uzgodnieniowe nie musiały być jej doręczane w formie pisemnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej, wskazującego, że uniemożliwiono jej wzięcie skutecznego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, dostrzec trzeba, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania przed organem I instancji i brał czynny udział zarówno w tym postępowaniu, jaki i w postępowaniu przed organem II instancji. W tej sytuacji brak powiadomienia przez organ I instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i przedstawienia wniosków nie ma znaczenia i nie stanowi istotnego uchybienia w sprawie. Tym bardziej, że organ odwoławczy poinformował skarżącego o takiej możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia swoich uwag bądź wniosków, z czego skorzystał pełnomocnik skarżącego przedkładając na etapie postępowania przed organem II instancji stosowne wyjaśnienia i uwagi w sprawie. Wskazać trzeba również skarżącemu, że jego zarzuty, iż inwestor posługuje się nierzetelną dokumentacją są nie poparte żadną argumentacją prawną, a co za tym idzie trzeba je uznać za gołosłowne. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw, żeby stwierdzić nieprawidłowość przedstawionych przez inwestora dokumentów, które zostały jak już wspomniano sporządzone przez osoby do tego uprawnione. Jeśliby zaś skarżący dysponował jakąś wiedzą co do nieprawidłowości w złożonej przez inwestora dokumentacji to powinien był ją ujawnić. Natomiast jeśli chodzi o postulowane przez stronę skarżącą przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych to słusznie uznano w toku postępowania administracyjnego, że jest to niezasadne. Powtórzyć trzeba jeszcze raz, że niezbędne warunki, w tym także te odnoszące się do oddziaływania przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi, jakie musi spełniać inwestycja celu publicznego, są precyzyjnie określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na gruncie przedmiotowej sprawy inwestor uczynił zadość tym wymogom, legitymując się przy tym wszystkimi wymaganymi uzgodnieniami. Samo więc subiektywne przekonanie skarżącego o szkodliwości inwestycji nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia tak szerokiego zakresu dowodów w postaci opinii biegłych specjalistów. Zauważyć należy w tym kontekście, że z "Analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" wynika, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających oceny oddziaływania na środowisko, jak też oceny oddziaływania na obszary Natura 2000. Tym samym realizacja inwestycji nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (akta adm., k. – 12). Jeśli skarżący dysponuje przeciwdowodami obalającymi tą tezę to powinien je ujawnić i nie stała temu na przeszkodzie - jak zdaje się sugerować skarżący - zasada oficjalności postępowania administracyjnego, gdyż jako dowód może być dopuszczone wszystko co pozwala na właściwe wyjaśnienie sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Co do wskazywanego w skardze naruszenia interesów osób trzecich (sąsiadów) przez planowane przedsięwzięcie, to zauważyć należy, że z utrwalonej pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych, a to oznacza, że odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (por. wyrok z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). W wyroku zaś z dnia 2 kwietnia 1998 r. NSA przyjął, że wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (bądź ustalenia inwestycji celu publicznego), należy wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenia stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione (wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 1996 r. ,SA/Wr 2655/95, ONSA 1997, nr 2, poz. 70; z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Tak więc zakres ochrony interesów osób trzecich w przedmiotowym postępowaniu ograniczony jest do interesów prawnych, ich krąg zaś zakreślają konkretne normy prawne zawarte w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący nie wykazał, żeby przedmiotowa inwestycja naruszała któryś z jego interesów prawnych. Z pewnością naruszeniem takiego interesu prawnego nie jest ewentualny spadek wartości nieruchomości sąsiednich w stosunku do gruntów, na których ma być posadowiona inwestycja. Przede wszystkim żaden przepis prawny nie daje gwarancji niezmienności wartości takich gruntów, a ich cena zależy przecież od wielu czynników. Rolą organów zaś jest takie ustalenie warunków zabudowy, aby spełnione były wszystkie wymogi prawne zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisach szczególnych. Jeśli to jest spełnione prawidłowo, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, to organy zobligowane są do wydania stosownej decyzji ustalającej warunki lokalizacji inwestycji i z całą pewnością nie są powołane do badania w rzeczonym postępowaniu wpływu projektowanej inwestycji na ewentualną zmianę wartości nieruchomości sąsiednich. Jest to kwestia z zakresu prawa cywilnego, która ewentualnie mogłaby być dochodzona przed sądem powszechnym. Odnośnie zaś wpływu planowanego przedsięwzięcia na walory krajobrazowe otoczenia, zasadnym jest wyjaśnić, że przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 wspomnianej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2010r., II OSK 1862/08). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi bowiem typowy przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa i to właśnie ta zgodność ma kluczowe i decydujące znaczenie przy wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niewątpliwie zaś rozpatrywane zamierzenie inwestycyjne na gruncie przedmiotowej sprawy spełnia niezbędne warunki przewidziane właściwymi przepisami prawa. Odnosząc się natomiast do informacji J. Z. skierowanej do organu II instancji odnośnie zamiaru budowy domu w 2010r. na działce nr "[...]" w "[...]" popartej załączonym wnioskiem z dnia 29 marca 2010r. o ustalenie warunków zabudowy, trzeba stwierdzić, że fakt ten nie może mieć wpływu na rezultat niniejszej sprawy. Żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2009r., II SA/Gd 554/09). Przede wszystkim jednak wspomniany wniosek został złożony już po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organ I instancji. Organ nie mógł więc w żaden sposób wziąć pod uwagę zamierzenia inwestycyjnego, o którym nic jeszcze nie wiedział. Poza tym realizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie przekreśliła planowanego zamierzenia budowlanego p. Z., czego potwierdzeniem jest załączona do akt sądowych kserokopia decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]", ustalająca na rzecz inwestorki J. Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (akta sądowe, k. – 297). W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.