II SA/Ol 946/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 – sentencja postanowienia Pismem z dnia 7 listopada 2017r. T. B. wywiodła skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowany jest innymi trudnymi do odwrócenia skutkami, które mają charakter prawny i faktyczny, a które raz zaistniałe powodują istotną zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie i stosunkowo przy dużym nakładzie sił i środków pieniężnych. Co więcej, pociąga za sobą niebezpieczeństwo częściowego paraliżu działalności gospodarczej. Dodała, że w wyniku zaskarżonej decyzji Starostwo "[...]" zawiadomieniem z 30 października 2017 r. poinformowało o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., co oznacza niezwłoczne wydanie decyzji merytorycznej w oparciu o skarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca zupełnie nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został w wystarczającym stopniu uzasadniony, opiera się on jedynie o ogólniki. Strona nie przedstawiła konkretnych argumentów na poparcie swojego wniosku. Nie wykazała w jaki sposób wykonanie spornej decyzji spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uprawdopodabniając nawet niebezpieczeństwa wystąpienia po jej stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała bowiem jak wykonanie zakwestionowanej decyzji wpłynie negatywnie na wykonywana działalność gospodarczą, powodując jej paraliż. Nie wykazała konkretnych skutków, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak już wskazano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Dlatego też w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13). Reasumując, w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.