II SA/Ol 958/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Lidzbark Warmiński z dnia 24 marca 2016 r., nr XII/114/2016 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność uchwały Nr XII/114/2016 Rady Gminy Lidzbark Warmiński z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lidzbark Warmiński. Rada Gminy Lidzbark Warmiński, działając na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, podjęła w dniu 24 marca 2016r. uchwałę Nr XII/114/2016 w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lidzbark Warmiński. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Wojewoda Warmińsko-Mazurski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w całości. Organ nadzoru wskazał, że zaskarżoną uchwałą Rada Gminy Lidzbark Warmiński zmieniła Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lidzbark Warmiński, w części obszaru gminy ograniczonego do sołectw: Łabno, Medyny, Kochanówka i Pilnik. Zdaniem skarżącego ustalenia przedmiotowej zmiany studium nie wypełniają dyspozycji aktualnego brzmienia ustawy o planowaniu iż zagospodarowaniu przestrzennym, wynikającego z wejścia w życie ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 20 15r. poz. 1777), a konkretnie przepisu art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w studium określa się w szczególności: uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. d: - kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym wynikające z audytu krajobrazowego, - kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy. Przy czym do art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzono przepisy regulujące procedurę sporządzania bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę (ust. 5-7 ). Wyżej wskazane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszły w życie 18 listopada 2015 r., a więc w trakcie trwania okresu wyłożenia projektu zmiany studium do publicznego wglądu (w dniach od dnia 9 listopada 2015 r. do 4 grudnia 2015 r.). Ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych. Wskazano, że w przypadku dokonywania zmiany studium dla części obszaru gminy, należy dokonać także innych zmian studium, tak by zawarte w nim informacje, były aktualne i spójne. Z ustaleń tekstowych zmienionego studium w cz. I - Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego i cz. II - Kierunki zagospodarowania przestrzennego oraz powiązanych z nimi ustaleń graficznych, jednoznacznie wynika, że nie może być tutaj mowy o punktowym charakterze lub braku istotnego wpływu na pozostałe obszary gminy. Wprowadzenie stref uzdrowiskowych A, B i C na znacznym obszarze gminy przyczyni się z całą pewnością do rozwoju funkcji wymagających realizacji zabudowy, zarówno w samym obszarze uzdrowiska, jak i w bezpośrednim jego sąsiedztwie. Podkreślono, że z uzyskanych w trakcie postępowania nadzorczego informacji z Urzędu Gminy Lidzbark Warmiński, w aktualnie opracowywanym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów ochrony uzdrowiskowej w strefie "A" w gminie Lidzbark Warmiński, przewiduje się zabudowę związaną między innymi z usługami turystycznymi i uzdrowiskowymi. Tym samym przeznaczenie nowych terenów pod inwestycje mogące generować uciążliwości i wpływać na rozwój pozostałych obszarów gminy, w tym przeznaczenie na cele wydobywcze kopalin oraz rozwoju funkcji usługowych, wymagają dokonania szerokich i wnikliwych analiz, w tym takich, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano również na braki w zakresie ustaleń, o których mowa w § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233 z późno zm.), dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów. Tymczasem studium w sposób lakoniczny reguluje tą materię, podając jedynie zalecenie utrzymania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej oraz zasadę podziału na działki budowlane (str. 11 cz. II - Kierunki zagospodarowania przestrzennego - załącznik nr 2 do Uchwały). Ponadto podniesiono, że brzmienie przedmiotowego studium w zakresie odnawialnych źródeł energii (str. 31-34 cz. Uwarunkowania - załącznik nr 1 do opiniowanej Uchwały oraz str. 13-17 cz. Kierunki - załącznik nr 2 do tejże Uchwały) jest sprzeczne z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 litego 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1351/15, który stwierdził nieważność Uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 maja 2015 r. Nr VII/164/2015 w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie ustaleń dotyczących energetyki wiatrowej, które to ustalenia w wyniku uzgodnień z Zarządem Województwa zostały wprowadzone (zacytowane) do Studium gminy Lidzbark Warmiński. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że dyspozycja przepisu art. 10 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w jego ocenie nie może stanowić o konieczności dokonywania bilansu terenów dla obszaru całej gminy w przypadku zmiany studium w części. Tę konieczność, wbrew twierdzeniom Wojewody, wyłącza przywoływany przez organ nadzoru przepis art. 9 ust. 3a "ustawy planistycznej". W opinii organu nie można tegoż przepisu art. 9 ust. 3a interpretować jako obligującego do dokonywania bilansu terenów dla obszaru całej gminy przy zmianie studium w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie. Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 1647, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2016r. poz. 718.), zwana dalej: ustawą ppsa. Po myśli art. 147 § 1 ustawy ppsa., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Uchwała w sprawie studium lub jego zmiany stanowi uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej niestanowiącą aktu prawa miejscowego. Skargę w sprawie zmiany Studium zagospodarowania przestrzennego Gminy Lidzbark Warmiński wywiódł Wojewoda Warmińsko - Mazurski, jako organ nadzoru, w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) dalej: u.s.g. Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 tej ustawy, tzn. nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy lecz chcąc wyeliminować z obrotu prawnego, w jego ocenie wadliwą uchwałę, musi uchwałę tą zaskarżyć do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. W ustawie tej wyróżnia się dwie kategorie wad uchwał organów gminy, tj. istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Różnica pomiędzy wskazanymi naruszeniami dotyczy skutków prawnych zaistnienia takich wad. W art. 91 ust. 4 u.s.g. wskazano, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. Natomiast z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że istotne naruszenie prawa lub rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji administracyjnego w rozumieniu art. 156 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1991r. sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Podzielając ten pogląd należy stwierdzić, że w konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały organu gminy czy rozstrzygnięcia nadzorczego i do takich wad pozostaje zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów (za Barbarą Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Sąd uwzględnić musiał także regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) dalej: u.p.z.p., w brzmieniu nadanym ustawą z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015r. poz. 1777) zgodnie, z którą istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zwiera legalnej definicji pojęcia trybu postępowania, ani też zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Pojęcie trybu sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, podejmowanych w toku procedury (odnośnie uchwalenia studium zawarty jest on w art. 11 -12 u.p.z.p.), zaś zasady sporządzania dotyczą kwestii merytorycznych i zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej, które muszą być przez organy uwzględniane w działalności planistycznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 1318/11, dostępny CBOSA). Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniając przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia aktów planistycznych (Z. Niewiadomski [red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Warszawa C.H. Beck 2011, s. 264-265). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi organu nadzoru jest uchwała w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lidzbark Warmiński z dnia 24 marca 2016r. W tej dacie obowiązywały już znowelizowane przepisy u.p.z.p. w brzmieniu opisanym ustawą z 9 października 2015 r. o rewitalizacji. Ustawa ta nie zawiera uregulowań przejściowych co do zastosowania zmienionych, czy dodanych przepisów u.p.z.p. odnośnie do procedur uchwalania studium, czy planu miejscowego, będących już w toku, co oznacza zastosowanie zasady działania nowego prawa wprost (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2016r. sygn. akt IV SA/Po 180/16 oraz WSA w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2016r. sygn. akt II SA/Łd 185/16, dostępne CBOSA). Ustawa o rewitalizacji reguluje przede wszystkim kwestię stworzenia gminnych programów rewitalizacji sporządzanych dla wyznaczonych uprzednio w drodze uchwały obszaru rewitalizacji. Odrębnie, dodatkowo ustawa o rewitalizacji wprowadziła zmiany do u.p.z.p. w art. 10 ust. 1 pkt 7, ust. 2, ust. 5-7. Mianowicie na gminy nałożony został obowiązek sporządzenia analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, w celu wyważenia interesu społecznego i publicznego, w tym realizacji wprowadzonej zasady koncentracji zabudowy w obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej i wykazania zapotrzebowania na nową zabudowę poza takimi jednostkami osadniczymi, a także zweryfikowania możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury technicznej oraz społecznej. Stosownie do art. 10 ust. 5 pkt 6 u.p.z.p. w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne gminy we wskazanym zakresie przekraczają możliwości finansowania, to wówczas organ wykonawczy gminy musi dokonać zmian w opracowywanym akcie w celu dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do swoich możliwości finansowych. Podobnie jest przy ocenie zapotrzebowania na nową zabudowę ze względów demograficznych, która dokonywana jest według oszacowania chłonności obszarów o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej. W myśl art. 10 ust. 5 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p., lokalizowanie nowej zabudowy poza obszarami o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w podziale na funkcje, jest dopuszczalne tylko, gdy powierzchnia zabudowy w jednostkach osadniczych jest niewystarczająca. Analiza przytoczonych uregulowań prowadzi do wniosku, że dotyczą one kwestii stricte mieszczących się w ramach zadań własnych gminy. Gmina samodzielnie dokonuje wspomnianych analiz dla uzasadnienia powstania nowej zabudowy poza jednostkami osadniczymi o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej. Dziedzina ta nie wymaga konsultacji, czy uzgodnień z innymi organami. Dokumentacja taka nie jest więc niezbędna przy rozpoczęciu procedury uchwalania zmiany studium, czy opiniowaniu projektu studium albo wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu, chyba że wspomniane analizy stanowią podstawę ograniczenia zabudowy. Nie budzi jednak żadnej wątpliwości, że taka dokumentacja planistyczna przed uchwaleniem zmian do Studium winna być przygotowana, a fakt, iż są to instytucje nowe nie może świadczyć o braku potrzeby ich sporządzenia, jak również nie może uzasadniać odstąpienia od ich przygotowania. Skoro wspomniany wymóg zaczął obowiązywać w rozpatrywanym przypadku w czasie wyłożenia projektu uchwały do publicznego wglądu, możliwe było sporządzenie stosownych opracowań na tym etapie, bez konieczności powtarzania procedury. Nadto skoro ustawodawca, wbrew dotychczasowej praktyce wprowadzania zmian do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie uznał za stosowne umieszczenia w ustawie o rewitalizacji przepisów intertemporalnych, oznacza to, że takie było ratio legis nowych instytucji, które trzeba wprowadzić z marszu do już rozpoczętej procedury planistycznej. Brak takich analiz i przygotowanych dokumentów oznacza niewątpliwie, że doszło w tym zakresie do istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzania studium. Z art. 10 ust. 5 pkt 1 – 6 u.p.z.p. wynika, że co do zasady bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę winien być sporządzony dla obszaru całej gminy, w podziale na funkcję zabudowy. Jak wspomniano to już wyżej ma to przeciwdziałać rozproszeniu zabudowy i służyć racjonalnemu wykorzystaniu potencjału gminy w zakresie planowania nowej zabudowy. Należy w związku z tym odpowiedzieć na pytanie w jakim zakresie należy sporządzić ów bilans terenów, w przypadku zmiany studium jedynie dla części gminy, w szczególności, gdy tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie przewiduje się lokalizację uzdrowiska, która to lokalizacja z oczywistych względów często nie jest zależna od istnienia odpowiedniej zabudowy na pozostałym terenie gminy. Na lokalizacje strefy uzdrowiska wpływają bowiem różne czynniki np. istnienie wód geotermalnych i lokalizacja uzdrowiska może być niezależna od tego jaką infrastrukturę i zabudowę posiada gmina na pozostałym terenie. Tak więc w ocenie Sądu przeprowadzony bilans terenów, choć winien mieć na uwadze gminę jako całość, to jednak winien być przeprowadzony pod kątem konkretnej zmiany przeznaczenia terenu przewidzianej w studium. Oznacza to, że Gmina winna wykazać dlaczego taką nową zabudowę przewiduje w tej części gminy. Trudno jednocześnie przyjąć, że w przypadku lokalizacji uzdrowiska, rzeczony bilans miałby odnosić się do wszelkiej zabudowy na terenie gminy z podziałem na jej funkcję i obejmować niejako z urzędu wszelkie elementy przewidziane w art. 10 ust. 5 pkt 1 – 6 u.p.z.p. Bilans ów musi zatem uzasadniać dlaczego określona zabudowa powstanie w tym, a nie innym miejscu. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że przepis art. 10 ust. 5 pkt 1 – 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje całą szczegółową procedurę dokonania bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę. W niniejszym przypadku chodzi zatem o odniesienie się do konkretnej inwestycji dotyczącej uzdrowiska. Tymczasem odnośnie do tego przedsięwzięcia opracowano już przecież Operat uzdrowiskowy, według którego w celu prawidłowego kształtowania przestrzeni służącej lecznictwu uzdrowiskowemu, przyjęto obszar składający się z 2 sołectw gminy wiejskiej Lidzbark Warmiński i osiedla uzdrowiskowego o łącznej powierzchni projektowanego obszaru ochrony uzdrowiskowej – 1722,96 ha, w tym: - powierzchnia planowanej Strefy "A" ochrony uzdrowiskowej; - powierzchnia planowanej Strefy "B" ochrony uzdrowiskowej; - powierzchnia planowanej Strefy "C" ochrony uzdrowiskowej. Ponadto Minister Zdrowia wydał decyzję nr 80 z dnia 10 września 2014r. w przedmiocie lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze uznanym za obszar ochrony uzdrowiskowej "Lidzbark Warmiński", zgodnie z którą: - potwierdzono możliwość lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze uznanym za obszar ochrony uzdrowiskowej "Lidzbark Warmiński", obejmującym część gminy miejskiej – Osiedle Uzdrowiskowe miasta Lidzbark Warmiński oraz część gminy wiejskiej Lidzbark Warmiński w obszarach sołectw Łabno i Medyny; - ustalono dla obszaru ochrony uzdrowiskowej "Lidzbark Warmiński", w oparciu o przedstawione świadectwa potwierdzające właściwości lecznicze naturalnych surowców i właściwości lecznicze klimatu, następujące kierunki lecznicze: choroby kardiologiczne i nadciśnienie, choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego, choroby neurologiczne. Wydaje się więc, że gmina w bilansie terenów winna wykazać dlaczego w tej części planowana jest zmiana przeznaczenia terenu, co w istocie już wynika z przytoczonej części studium i co winno jedynie w bilansie terenów zostać rozwinięte. Szczegółowy natomiast bilans w pełnym zakresie o którym mowa z art. 10 ust. 5 pkt 1 – 6 u.p.z.p., powinien dotyczyć terenów określonych jako strefa A, B i C, oraz ewentualnie terenów sąsiednich, jeśli lokalizacja uzdrowiska powodowałaby konieczność zmian w rozwoju, zmian w zabudowie takich terenów gminy. Trzeba mieć ponadto na uwadze przepis art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1. Należy zatem kompleksowo ocenić jakie zmiany, np. pod względem infrastruktury, spowoduje zabudowa związana z lokalizacją uzdrowiska i zwrócić uwagę na konsekwencje z tego płynące dla gminy. Jeśli chodzi zaś o kwestię kopalin wskazać należy, że samo uwzględnienie w studium udokumentowanych złóż kopalin, nie oznacza jeszcze niejako z automatu konieczności sporządzenia bilansu terenów, o których mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 – 6 u.p.z.p. Bilans ów sporządza się bowiem dla terenów przeznaczonych pod zabudowę, czyli to konieczność znalezienia takich terenów powoduje obowiązek sporządzenia bilansu. Dopiero więc ewentualne planowanie zabudowy, nie zaś samo określenie złóż kopalin powoduje obowiązek sporządzenia stosownego bilansu. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233 z późn. zm.). Przepis ten wskazuje, że ustala się następujące wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń części tekstowej projektu studium: ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny, w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. W ocenie Gminy nie jest konieczne określanie wskaźników ustalonych w ww. przepisie rozporządzenia, ponieważ rzeczona inwestycja dotyczy tylko uzdrowiska. Niewątpliwie jednak planowane przedsięwzięcie będzie się wiązało z powstaniem nowej zabudowy. Z tekstu studium (str. 54) wynika jednoznacznie, że w strefie "A" planowane jest powstanie obiektów służących lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta bądź turysty, w szczególności pensjonatów, restauracji lub kawiarni. Natomiast w strefie "B" przewidziano powstanie obiektów usługowych, turystycznych, w tym hoteli, rekreacyjnych, sportowych i komunalnych, budownictwa mieszkaniowego oraz innych związanych z zaspokajaniem potrzeb osób przebywających na tym obszarze. Niezbędne jest zatem ustalenie dla spornych terenów wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń części tekstowej projektu studium. Odnośnie do kwestii dotyczącej odnawialnych źródeł energii (str. 31-34 cz. Uwarunkowania – załącznik nr 1 do opiniowanej Uchwały oraz str. 13-17 cz. Kierunki - załącznik nr 2 do tejże Uchwały), wskazać trzeba, że zostały one powielone do Studium gminy Lidzbark Warmiński z Planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w zakresie ustaleń dotyczących energetyki wiatrowej, co nastąpiło w wyniku uzgodnień z Zarządem Województwa. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 litego 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1351/15 stwierdził nieważność Uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 maja 2015 r. Nr VIVi6412015 w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie ustaleń dotyczących energetyki wiatrowej. W związku z tym niedopuszczalne było przenoszenie ustaleń w tym zakresie, z planu zagospodarowania przestrzennego województwa, skoro została stwierdzona jego nieważność. Reasumując, z uwagi na podniesione naruszenia, które mają charakter istotnego naruszenia prawa w odniesieniu do naruszenia zasad sporządzania studium, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustaw Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.