II SA/Ol 971/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. A.K. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, iż od 1 czerwca 2005 r. do 17 listopada 2008 r. prowadził bar gastronomiczny. Dochód z działalności starczał na bieżące potrzeby. Z chwilą cofnięcia w dniu 17 listopada 2008 r. zezwolenia na handel alkoholem zawiesił działalność, a z dniem 31 grudnia 2008 r. rozwiązał ją. Od 17 listopada 2008 r. nie ma żadnych dochodów. Nie nabył jeszcze prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tej chwili jest na utrzymaniu rodziców. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż miesięczny dochód rodziców skarżącego wynosi w sumie 2012,68 zł brutto (po naniesieniu poprawek) a majątek stanowi dom o powierzchni 108 m2. Skarżący został zobowiązany do złożenia wyciągów i wykazów z posiadanych przez niego oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym rachunków bankowych (z okresu ostatnich trzech miesięcy), a także kopii ewidencji środków trwałych i remanentu likwidacyjnego działalności gospodarczej. Ostatniego dnia wyznaczonego terminu nadana została przesyłka zawierająca kopię decyzji o uznaniu A.K. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku oraz dokumenty zaświadczające o wysokości dochodów uzyskiwanych przez jego rodziców. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej w skrócie p.p.s.a., zwolnienie osoby fizycznej od całości kosztów sądowych bądź też od ich poszczególnych składników (opłat sądowych, wydatków) lub ich części - stanowiące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 i 4 p.p.s.a.) - następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że osobę ubiegającą się o prawo pomocy obciąża obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania jej tego prawa. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał na to, iż nie ma przy tym znaczenia przyczyna powzięcia przez Sąd wątpliwości co do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. np. postanowienie z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 274/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wyjaśnienia wątpliwości powstałych przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy uniemożliwia jego pozytywne rozpoznanie. Niedopełnienie obowiązku przesłania pełnej dokumentacji dotyczącej stanu majątkowego skarżącego uniemożliwia dokonanie właściwej oceny jego sytuacji majątkowej i w konsekwencji przesądza o odmowie uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Z punktu widzenia art. 246 § 1 p.p.s.a. nieuzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy o dodatkowe informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego należy potraktować jako niewykazanie, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania (postanowienie NSA z 4 grudnia 2007 r., sygn. akt I OZ 830/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka zaistniała bezsprzecznie na gruncie przedmiotowej sprawy, ponieważ A.K., mimo pouczenia go o tym, iż niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy, nie dostarczył żadnego z żądanych dokumentów. Z tej przyczyny - w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy - orzeczono jak w sentencji.