II SA/Ol 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Del. Sędzia SO Beata Grzybek (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Z akt administracyjnych przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wynika, że decyzją z 22 października 2013 r., znak: "[...]" , wydaną na podstawie art. 124 art. 6 pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010, Nr 102, poz. 651 ze zm.) Starosta M. odmówił Spółce "[...]", ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie "[...]", stanowiącej własność "[...]", w celu realizacji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia o parametrach "[...]" relacji "[...]". Od wymienionej decyzji odwołał się inwestor - Spółka "[...]". W uzasadnieniu wskazał m.in., że Starosta M. błędnie przyjął, iż działania mające na celu uzyskanie porozumienia z właścicielem działki nie noszą cech rokowań, niezbędnych do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Ponadto, podniósł, ze organ I instancji nie zastosował przepisów art. 44 i 49 Kpa błędnie przyjmując, iż wszelkie doręczenia dokonane przez inwestora były doręczeniami bezskutecznymi. Organu II instancji – Wojewoda W. w decyzji z dnia 3 grudnia 2013 r. "[...]" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Spółki "[...]", od decyzji Starosty M. z 22 października 2013 r., w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej "[...]" przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w nieruchomość gazociągu wysokiego ciśnienia o parametrach "[...]" relacji "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), stanowiącym podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, właściwy starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu lub wyżej wymienionej infrastruktury technicznej wydawana jest w urzędu lub na wniosek właściwego organu, jednostki organizacyjnej lub innej osoby. Przy czym udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W aktach sprawy jednak brak jest dowodów na przeprowadzenie rokowań. Właściciel nieruchomości bowiem nie odebrał żadnej korespondencji. Inwestor otrzymał jedynie jedno pismo z datą 4 kwietnia 2013 r., które pochodziło od D.Ż. - byłego członka zarządu Spółki, który w ww. piśmie poinformował , że dane ujawnione w zbiorze Krajowego Rejestru Sądowego są nieaktualne i tym samym nie może on występować w imieniu firmy oraz składać w jej imieniu wiążących oświadczeń woli. Organ ustalił, że inwestor sporządził pismo do D.Ż. z prośbą o udzielenie informacji na temat osób reprezentujących Spółkę lub też o udzielenie informacji na temat właściciela przedmiotowej Spółki. Pismo to zostało zwrócone pełnomocnikowi 22 maja 2013 r. z adnotacją "adresat wyprowadził się". Pełnomocnik Spółki "[...]" wystąpił do Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Warszawie, z wnioskiem o podjęcie stosownych czynności zmierzających do uregulowania stanu akt KRS ze stanem rzeczywistym. W chwili wystąpienia pełnomocnika inwestora z wnioskiem o wydanie przez Starostę M., decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a także w dniu wydawania, przez organ II instancji decyzji, zapisy w KRS pozostawały bez zmian. Pomimo podjęcia opisanych wyżej czynności inwestor nie nawiązał kontaktu z właścicielem nieruchomości, zatem pomiędzy stronami nie mogło dojść do rokowań. Organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem Starosty M. zawartym w zaskarżonej decyzji z 22 października 2013 r., że rokowania pomiędzy stronami nie miały miejsca, zatem nie została spełniona przesłanka art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodał. że postępowanie prowadzone w oparciu o art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma na celu zarówno ochronę właściciela gruntu, jak i uwzględnienie interesu publicznego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Spółka "[...]". Zarzuciła w niej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ II instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisu, uznając, że skarżąca nie wypełniła obligatoryjnej przesłanki, skutkującej wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, polegającej na przeprowadzeniu rokowań z właścicielem nieruchomości, którym w niniejszym przypadku jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz prawa procesowego tj. art. 6 kpa- poprzez działania wbrew przepisom prawa, tj. odmowę wydania decyzji i stwierdzenie braku spełnienia przesłanki do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania, braku przeprowadzenia negocjacji z uczestnikiem, podczas gdy negocjacje te zostały przeprowadzone prawidłowo, art 39 kpa- poprzez uznanie, że wszelkie doręczenia dokonane w toku przeprowadzania negocjacji były doręczeniami bezskutecznymi oraz nieuznanie zasadności przyjęcia w niniejszym przypadku regulacji określonych w przepisach ustawy kodeks spółek handlowych, który nakłada na spółkę (w tym wypadku uczestnika) obowiązek ujawnienia informacji niezbędnych do identyfikacji konkretnego przedsiębiorcy, w szczególności adresu siedziby spółki, a tym samym działanie na niekorzyść skarżącej poprzez skuteczne uniemożliwienie dochodzenia praw; art 44 kpa- poprzez jego niezastosowanie przyjęcie, że wszelkie doręczenia dokonane w toku przeprowadzania negocjacji były doręczeniami bezskutecznymi podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość dokonania doręczenia zastępczego, co zostało spełnione; art. 49 kpa- poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wszelkie doręczenia dokonane w toku przeprowadzania negocjacji były doręczeniami bezskutecznymi, podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość obwieszczenia lub też ogłoszenia czynności według innego zwyczajowo przyjętego sposobu i tym samym umożliwienie uczestnikowi dowiedzenie się o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu, co w konsekwencji wpływa na możliwość zajęcia stanowiska uczestnika w sprawie i udowodnienie braku zawinienia po stronie uczestnika co do obowiązku zgłoszenia aktualnych danych spółki; art. 76 kpa w zw. z art. 49 kpa- poprzez jego niezastosowanie i tym samym przyjęcie, że złożenie przez skarżącą aktualnego odpisu KRS uczestnika nie stanowi dokumentu urzędowego i tym samym nie potwierdza informacji tam ujawnionych, co w konsekwencji wpłynęło na decyzję organu o braku skutecznego przeprowadzenia negocjacji i niemożliwości zastosowania domniemania skutecznego doręczenia poprzez doręczenie zastępcze, gdyż adres wskazany w KRS jest nieprawidłowy. Wobec powołanych zarzutów wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie od Wojewody W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym także kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podała m.in. że negocjacje z właścicielem nieruchomości zostały przeprowadzone zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przy zachowaniu należytej staranności. Spółka w toku postępowania wielokrotnie kierował korespondencję zarówno na adres uczestnika wskazany w KRS, adres dzierżawcy nieruchomości ujawniony w Księgach Wieczystych nieruchomości oraz adres ujawnionego w KRS prezesa spółki uczestnika. Mając na uwadze złożone w sprawie dokumenty przyjąć należy, że Spółka dołożyła należytej staranności poprzez próby ustalenia innego adresu uczestnika, na jaki mogłaby dokonać doręczenia korespondencji. Niemniej, zdaniem skarżącej, informacja ujawniona w KRS spółki-uczestnika, jest dla kontrahentów wiążąca i nie może być takiej sytuacji, iż doręczenia dokonane na adres wskazany w KRS spółki będą traktowane jako doręczenia bezskuteczne. Obowiązek ujawniana danych w KRS ma za zadanie zapewnienie gwarancji profesjonalnego obrotu handlowego oraz nakłada bezpośrednio na podmioty, których wpisy dotyczą, sankcje za brak reakcji w przypadku wpisania danych niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia. Niedopełnienie ustawowego obowiązku Spółki, co do ujawnienia w KRS prawidłowych danych, niesie za sobą negatywne skutki takie jak m. in. skuteczność doręczeń korespondencji kierowanej na adres wskazany w KRS. Ponadto co do danych ujawnionych w rejestrze korzysta z reżimu zasady domniemania prawdziwości danych tam wskazanych, co dla osoby trzeciej stanowi, że nie ma konieczności badania zgodności danych ujawnionych w KRS. Domniemanie prawdziwości należy rozumieć jako przyjęcie, iż dana informacja jest tożsama z rzeczywistym stanem prawnym. Według skarżącej, niekorzystne działanie spółki może być celowe i zmierzać do ograniczenia osobom trzecim dochodzenia swoich praw względem spółki. Podkreśliła, że żadne z podjętych czynności nie spowodowało, że uczestnik przystąpił do negocjacji, wobec czego uznać należy, że odmówił prowadzenia jakichkolwiek rozmów w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji oraz przywołane tam argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Natomiast obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, w czym sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity z dnia 26 stycznia 2012 r. Dz. U . z 2012 r. poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a), zaś w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy p.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 zwanej dalej u.g.n.), który zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie ciągów przewodów i urządzeń, a także innych niezbędnych do korzystania z nich, podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody, pod warunkiem, że uprawnienie to następuje zgodnie z planem miejscowym, w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest więc instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowania dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Do przesłanek tych zaliczyć trzeba wskazane w art. 124 ust.3 u.g.n. rokowania, których obowiązek przeprowadzenia ciąży na wnioskodawcy przed złożeniem wniosku. Art. 124 ust. 3 u.g.n. zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem/użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust.1 u.g.n. Rzeczą organu rozpatrującego wniosek o zezwolenie na podjęcie działań na nieruchomości jest ustalenie, czy wydanie decyzji w tym przedmiocie poprzedzone zostało udokumentowanymi rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac oraz czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, a w razie braku planu, zgodnie z decyzją o ustalanie lokalizacji inwestycji na cele publiczne. Godzi się podkreślić, że ww. art.124 u.g.n. innych wymogów nie formułuje. Przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa, spełnienia obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (Teza 2 wyroku II SA/Go 579/07). Okoliczność, że właściciel nie zajmuje jednoznacznego stanowiska, a w każdym piśmie stawia nowe warunki, nie ma znaczenia o tyle, że w postępowaniu z art. 124 ust. 1 u.g.n. mamy do czynienia z dwiema stronami - właścicielem i podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości, a zatem chodzi o zawarcie między stronami stosownej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. (Wyrok z dnia 5 października 2006 r. NSA I OSK 1307/05). W niniejszej sprawie, słusznie organy uznały, że nie została spełniona przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań. Z załączonego do akt sprawy KRS spółki "[...]" Sp. z o.o. wynika, że jej siedziba znajduje się w "[...]". Jednocześnie załączona w aktach administracyjnych korespondencja wysyłana na adres tej spółki, zawiera adnotacje: "zwrot, adresat wyprowadził się". I choć zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącej, że informacje zawarte w KRS korzystają z domniemania prawdziwości oraz, że powinny być ujawniane i akutalizowane, a także z tym, że występuje skuteczność doręczeń korespondencji kierowanej na adres wskazany w KRS, to jednak co jest istotne, należy odróżnić skutki doręczeń w płaszczyźnie postępowań, od skuteczności materialnoprawnej oświadczeń. W zakresie skuteczności doręczeń korespondencji kierowanej na adres wskazany w KRS w postępowaniu ( skuteczność doręczeń proceduralna) regulują ją przepisy np. przed sądem administracyjnym - art. 67 § 3 p.p.s.a., czy przed sądem powszechnym -art. 133 § 2(a) k.p.c. Niedopełnienie ustawowego obowiązku Spółki, co do ujawnienia w KRS prawidłowych danych, niesie w tym przypadku za sobą negatywne skutki takie jak skuteczność doręczeń tego rodzaju korespondencji kierowanej na adres wskazany w KRS. Uregulowania te nie mają jednak zastosowania do skutków materialnoprawnych złożonych oświadczeń woli ( skuteczność doręczeń materialnoprawna). Pisma wysłane w niniejszej sprawie przez inwestora są oświadczeniem woli, mającym wywołać skutki materialnoprawne. Dlatego nie mają do skuteczności doręczeń tego pisma zastosowania, ani powyżej przywołane przepisy, ani przepisy k.p.a. ( wskazane przez skarżącą w zarzutach skargi) tj. z rozdziału 8, które dotyczą postępowania administracyjnego, podczas gdy wszystkie czynności inwestora poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości mają charakter cywilnoprawny. Tym samym skuteczność wysłanego zaproszenia do rokowań należy oceniać przez pryzmat art.61 § 1 kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym artykułem oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Jak stwierdził to w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy ( V CSK 215/11) nie chodzi tu tylko o rzeczywiste zapoznanie się z treścią, ale o realną możliwość zapoznania się z nią. Możliwość taka powstaje dopiero wówczas, gdy adresat oświadczenia w zwykłym biegu zdarzeń uzyskał realną możliwość zapoznania się z treścią awizowanej przesyłki pocztowej. W razie niedojścia wysłanego oświadczenia woli do adresata, nie można mówić o skutecznym jego złożeniu. ( uchwała Sądu Najwyższego (7) z dnia 20 lutego 1967 r. III CZP 88/66,OSNC 1967, nr 12, poz. 210). Jednocześnie podkreślić należy, że stan faktyczny w sprawie na którą powołała się skarżąca w skardze, a którego dotyczył wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2012 r. ( II SA/Sz 604/12) odbiega od stanu w niniejszej sprawie. W istocie , ze sprawy II SA/Sz 604/12 wynika, że wobec właściciela nieruchomości dwukrotnie podjęto próbę doręczenia przesyłki zawierającej dokumenty dotyczące warunków wyrażenia zgody na założenie linii, o czy wspomina skarżąca, to z akt tych wynika także, że odbyły się dwie rozmowy telefoniczne, w których właściciele odmówili spotkania ( tym już skarżąca nie wspomina). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Reasumując, wysłanie przez inwestora do właściciela nieruchomości- zaproszenia do rokowań na adres z KRS, w sytuacji, gdy korespondencja wróciła z adnotacją "zwrot, adresat wyprowadził się" , nie mogło zostać uznane za skutecznie doręczone, a w konsekwencji za brak odpowiedzi na zaproszenie do rokowań w rozumieniu przesłanki z art. 124 u.g.n., jak to prawidłowo przyjęły organy, odmawiając wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w "[...]", w celu realizacji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia o parametrach "[...]", wobec nie dojścia pomiędzy inwestorem, a właścicielem nieruchomości do rokowań. Tym samym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie mogły być uznane przez Sąd za zasadne. Przyznać przy tym należy, że choć niewątpliwie planowana inwestycja będzie służyła szerszemu gronu podmiotów oraz to, że podjęta została w interesie społecznym, to jednak realizacja jej celu powinna być zgodna przepisami prawa. Na marginesie należy jedynie dodać, że w związku ze stanowiskiem skarżącej prezentowanym w postępowaniu przedsądowym ( pismo z 28 maja 2013 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie k. 63 akt adm.), a mianowicie , że "ma ona uzasadnione wątpliwości graniczące z pewnością, że akta KRS są niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym" m.in. w zakresie danych dotyczących prezesa zarządu, Sąd zobowiązał skarżącą do uzupełnienia tych braków w trybie art. 58 § 2 p.p.s.a, który to artykuł (wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej zawartym w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r.) ma zastosowanie również do uczestników postępowania ( patrz: uzasadnienie postanowienie NSA z 1 kwietnia 2011 r. II OZ 226/11). We wskazanym piśmie z 29 kwietnia 2014 r. skarżąca stwierdziła (odmiennie niż uprzednio), że nie dostrzega braków w zakresie reprezentacji spółki właścicielskiej, a która wynika z KRS. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że domniemanie prawdziwości wpisu w KRS w części dotyczącej prezesa zarządu "[...]" nie zostało skutecznie obalone ( brak w aktach uchwały o odwołaniu członka zarządu, czy też pisma o rezygnacji członka zarządu z pełnionej funkcji). Tym niemniej zauważyć należy, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2013 r. (k. 59 akt administracyjnych) D.Ż. wpisany jako prezes zarządu "[...]", stwierdził, że" nie widzi przeciwskazań do realizacji projektu.". W tej sytuacji zastanowić więc należałby się, co do zasady, nad wszczynaniem postępowanie w trybie art. 124 u.g.n., które inicjuje się jedynie w razie braku zgody właściciela/użytkownika wieczystego. Z powyższych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.