II SAB/Ol 21/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (spr.) sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Wójta Gminy P. w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku M. G. z [...], 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz strony skarżącej M. G. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 22 czerwca 2024 r. w trybie dostępu do informacji publicznej M. G. (dalej jako: "skarżąca", "strona") skierowała za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres email Urzędu Gminy P.: [...] wniosek o przesłanie kserokopii wszystkich umów zawartych na wydatkowanie środków finansowych od początku poprzedniej kadencji. Poprosiła jednocześnie o przesłanie ww. umów na adres: [...], [...] P. Wójt Gminy P.: (dalej jako: "organ", "Wójt") pismem z 5 lipca 2024 r. przesłał stronie rejestry umów z lat 2018-2024. Stwierdził jednocześnie, że liczba dokumentów, o kopie których zwróciła się skarżąca jest bardzo duża, proponując jednocześnie ich udostępnienie do wglądu na miejscu po wcześniejszym ustaleniu terminu. Wójt wskazał także, odwołując się do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p." oraz wezwał (w przypadku podtrzymania wniosku co do formy udostępnienia informacji publicznej) do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Zauważył bowiem, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. W odpowiedzi z 15 lipca 2024 r. skarżąca wskazała, że podtrzymuje formę udostępnienia informacji publicznej zawartą we wniosku. Jednocześnie strona przesłała podpisany odręcznie wniosek z 22 czerwca 2024 r. Decyzją z 29 lipca 2024 r. Wójt odmówił udostępnienia stronie informacji publicznej we wskazanym we wniosku zakresie. Organ wskazał, że dokonując analizy przedmiotowego wniosku rozważył, że żądana informacja posiada charakter informacji przetworzonej, co skutkowało tym, że organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Żądając informacji publicznej przetworzonej wnioskodawczyni powinna więc wykazać (czego zdaniem Wójta nie zrobiła), w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "SKO", "Kolegium") decyzją z 27 września 2024 r. uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W przyjętym rozstrzygnięciu wskazało, że pismo strony bezsprzecznie stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie ma również wątpliwości, że Wójt jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępnienia tej informacji, jeśli tylko jest w jej posiadaniu (art. 4 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.). Ponadto w ocenie Kolegium żądana informacja na obecnym etapie postępowania z pewnością nie może być jednoznacznie określone jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Organ ponownie rozpatrując sprawę winien więc wyjaśnić, czy wnioskowana informacja ma rzeczywiście charakter przetworzony, tj. czy jej udostępnienie wiąże się z koniecznością dokonania analiz, obliczeń, zestawień, podsumowań, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym, a swoją decyzję uzasadnić stosownie do art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Pismem z 29 stycznia 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie stronie żądanej informacji w formie wskazanej we wniosku z 22 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że pomimo tego, że SKO uchylając decyzję Wójta z 29 lipca 2024 r. nałożyło obowiązek ponownego rozpoznania sprawy, to organ nie podjął żadnych działań w celu realizacji tej decyzji. W związku z tym strona wniosła o stwierdzenie bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 22 czerwca 2024 r. oraz zobowiązanie Wójta do niezwłocznego udostępnienia pełnej informacji publicznej poprzez przesłanie kopii umów zawartych przez Gminę P. w okresie od 2018 r., zgodnie z treścią wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości oraz umorzenie postępowania. Wskazał przy tym, że na dzień składania odpowiedzi na skargę organ przesłał skarżącej decyzję z 6 lutego 2025 r. w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej. W związku z tym, że organ podjął czynności, informujące o sposobie załatwienia sprawy, nie milcząc w przedmiotowym postępowaniu oraz to, że w dniu składania odpowiedzi na skargę żądana informacja została udzielona, zasadny jest wniosek o umorzenie postępowania. Zauważył też, że jest to jedna z trzech skarg wniesionych przez stronę, a wniosek będący przedmiotem niniejszej skargi stanowił jeden z wielu wniosków. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wójt wskazał, że zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu. Dodał też, że skarżąca prowadzi profil na portalu społecznościowym, na którym wykorzystuje dane uzyskane w trybie dostępu do informacji publicznej do promowania swojej osoby, manipulując poprzez wstawianie fragmentów udzielonej odpowiedzi bez kontekstu w jakim został ujęty. Ilość złożonych wniosków, które obejmowały liczne pytania, wymagały sporządzenia obszernych i szczegółowych informacji, które następnie miały być wykorzystane w innym celu aniżeli dobro publiczne. Organ wskazuje, że wszystkie te wnioski miały na celu wywołanie pewnego rodzaju dolegliwości i utrudnień w funkcjonowaniu urzędu. W istocie wnioski nie służyły usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godziły w realizacji tych zadań. Organ zauważył też, że aktualnie poza składaniem kolejnych wniosków o udostępnienie informacji publicznych skarżąca zaczęła składać seryjne skargi na bezczynność organu, dotyczących różnego rodzaju wniosków z różnych okresów nawet takich, na które otrzymała informację, co zakłóca funkcjonowanie urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jednocześnie zgodnie z art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W myśl art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sądu obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w przypadku, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zauważyć również należy, że celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. W doktrynie i orzecznictwie (np. wyrok NSA z 14 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 3383/23) powszechnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. W tym zakresie nie jest zatem istotne, czy opieszałości organu była przez organ zawiniona czy też wynikała ona jedynie z błędnego jego przekonania co do sposobu załatwienia danej sprawy. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (§1 pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§1 pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (§1 pkt 3). Jednocześnie stosownie do treści art. 149 §1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w u.d.i.p., która stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich zgodnie z art. 10 u.d.i.p. jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego), przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W doktrynie i orzecznictwie sądowym, mając na uwadze treść art. 1 ust.1 i art.6 ust. 1 u.d.i.p. oraz konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust.1 i ust. 2 Konstytucji RP, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna" (np. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2679/23). Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie posiadanych kompetencji. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wnioskowana informacja (przesłania kserokopii zawartych wszystkich umów na wydatkowanie środków finansowych od początku poprzedniej kadencji) jest informacją publiczną. Nie jest też kwestionowane, że Wójt jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przypomnieć zatem należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1). Jednocześnie prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ). W rozpoznawanej sprawie żądanie udzielenia informacji publicznej zostało skierowane do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej 22 czerwca 2024 r. Organ w pierwszej kolejności wystosował do strony pismo z 5 lipca 2024 r., w którym przesłał stronie rejestry umów z lat 2018-2024, stwierdzając jednocześnie, że liczba dokumentów, o kopie których zwróciła się skarżąca jest bardzo duża i proponując skarżącej ich udostępnienie do wglądu na miejscu po wcześniejszym ustaleniu terminu. Równocześnie organ, odwołując się do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał (w przypadku podtrzymania wniosku co do formy udostępnienia żądanej informacji publicznej) do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Zauważył bowiem, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Z uwagi na podtrzymanie formy udostępnienia przedmiotowej informacji zawartej we wniosku, Wójt decyzją z 29 lipca 2024 r. odmówił udostępnienia stronie informacji publicznej we wskazanym we wniosku zakresie. Organ wskazał, że dokonując analizy przedmiotowego wniosku rozważył, że żądana informacja posiada charakter informacji przetworzonej, co skutkowało tym, że organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, co w jego ocenie nie miało miejsca, gdyż strona tego interesu nie wykazała. Następnie w wyniku wniesionego przez stronę odwołania SKO decyzją z 27 września 2024 r. uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W przyjętym rozstrzygnięciu wskazało, m.in. że żądana informacja na obecnym etapie postępowania z pewnością nie może być jednoznacznie określone jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Wójt ponownie rozpatrując sprawę winien więc wyjaśnić, czy wnioskowana informacja ma rzeczywiście charakter przetworzony, tj. czy jej udostępnienie wiąże się z koniecznością dokonania analiz, obliczeń, zestawień, podsumowań, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym. Doręczenie decyzji Kolegium organowi I instancji miało miejsce 2 października 2025 r. Tymczasem rozstrzygnięcie Wójta nastąpiło 6 lutego 2025 r. (co wynika z pisma o przekazaniu skargi do tut. sądu z 11 lutego 2025 r. oraz odpowiedzi na skargę), czyli po ponad czterech miesiącach od ww. doręczenia. Ponadto nastąpiło już po wniesieniu skargi z 29 stycznia 2025 r. przez stronę. Wójt zatem nie dokonując rozstrzygnięcia odnośnie przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminach prawem przepisanych (nie dokonując również powiadamia skarżącej o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim dokona rozstrzygnięcia) pozostawał w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu. Sytuacja procesowa w niniejszej sprawie ukształtowała się zatem w ten sposób, że już po wniesieniu skargi na bezczynność Wójta wydał decyzję w dniu 6 lutego 2025 r. odmawiając stronie udostępnienia informacji publicznej. W tych okolicznościach sąd zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy w czasie wyrokowania, przyjmując że w dniu wydania wyroku (tj. 19 marca 2025 r.) organ nie pozostawał już w zwłoce. Skoro organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek strony w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie (odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej), postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 przepis art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a p.p.s.a. organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Pomimo zatem, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec wydania decyzji w dniu 6 lutego 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie - sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlegało więc umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1. sentencji wyroku. Jednakże, jeżeli na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że dopuścił się on bezczynności (art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a.), nawet wówczas gdy wydał stosowne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 2. sentencji wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 149 §1a p.p.s.a. sąd stwierdził, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3. sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawiał złej woli, ani lekceważenia strony. I choć decyzja przez Wójta została wydana po ponad czterech miesiącach od dnia doręczenia decyzji II instancyjnej z 27 września 2024 r. uchylającej w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (co nie powinno mieć miejsca, a ponadto o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie strona winna być poinformowana wraz ze wskazaniem kiedy to nastąpi), to nie była to sytuacja, która kwalifikowałaby, że w sprawie organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 2460/24, w orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1602/21; z 25 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 282/22; z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 392/23). W orzecznictwie wskazuje się również, że z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność (kilkunastokrotność) miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane (por. wyroki NSA: z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2342/22; z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 919/22; z 4 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1870/22). Nie sposób zatem doszukiwać się w bezczynności organu zaniechania wynikającego z braku woli załatwienia sprawy skarżącego, czy lekceważącego podejścia do wniosku strony. Nie zaistniała zatem w sprawie kwalifikowana forma bezczynności. Tym bardziej, że sama skarżąca nie wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność, sąd wziął również pod uwagę, że Wójt dokonał stosownego rozstrzygnięcia niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność, od którego strona jeśli nie jest ono dla niej satysfakcjonujące może się odwołać. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania (pkt 4. sentencji wyroku) miało miejsce w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a. i objęło wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł. W niniejszej sprawie sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).