II SAB/Ol 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2015r. wniosków A. Z. z dnia 27 marca 2014r. i 12 stycznia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy postanawia oddalić wnioski o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy. Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Następnie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II OZ 776/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 października 2013 r., w związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 22 marca 2013r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 102/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia, a zatem do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął 31 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, ale złożył kolejny wniosek z dnia 27 marca 2014r. o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego oraz wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SO/Bk 21/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 4 listopada 2014 r. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014r. tut. Sąd odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy. Pismem z dnia 12 stycznia 2015r. A. Z. wniósł skargę kasacyjną, opatrzoną nazwą zażalenie, od ww. postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2014r. W tym samym dniu złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy, datowane na dzień 27 marca 2014r. i 12 stycznia 2015 r. We wnioskach tych skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i innych świadczeń z tego tytułu. Wykazał też, że jest właścicielem mieszkania o pow. ok. 36 m², nieruchomości rolnej o pow. 0,59 ha oraz budynku mieszkalnego o pow. 111,54 m². Podał, że nieruchomości te uprawia wyłącznie na potrzeby własnego wyżywienia. Nie posiada oszczędności i przedmiotów wartościowych. Są to kolejne wnioski w sprawie, w których skarżący podaje takie same argumenty jak poprzednio, nie wyjaśniając w dalszym ciągu skąd ma środki na utrzymanie, mimo dwukrotnej prawomocnej odmowy przyznania mu prawa pomocy z powodu uniemożliwienia dokonanie oceny, jak w rzeczywistości kształtuje się jego sytuacja majątkowa. Podnosząc, że jest osobą ubogą, która nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani dochodów, skarżący faktycznie nie ujawnił źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków, w tym związanych z posiadaniem wykazanych nieruchomości. Na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przepis ten uzależnia możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie od zmiany okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Wynika z tego, że w postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy sąd nie zajmuje się już ponowną oceną tych samych okoliczności i argumentów, co przy rozpatrywaniu pierwszego wniosku. Jego zadanie sprowadza się do porównania sytuacji zakreślonej we wnioskach, następnie oceny, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie do zdecydowania, czy zmiana ta uzasadnia zmianę prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II FZ 768/12 i powołane tam orzecznictwo, dostępne: CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że A. Z., wnosząc po raz kolejny o przyznanie prawa pomocy nie wykazał okoliczności, które uzasadniałaby zmianę postanowienia Sądu z dnia 17 grudnia 2013r. Treść złożonych oświadczeń nie daje podstaw do pozytywnego rozpoznania żądania skarżącego. Wnioskodawca w dalszym ciągu faktycznie nie ujawnił źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków, w tym związanych z posiadaniem wykazanych nieruchomości. Wbrew uprzedniemu wezwaniu, pomimo wielokrotnego wyjaśniania wnioskodawcy potrzeby oszacowania potencjału posiadanych nieruchomości poprzez ustalenie ich położenia i wartości, skarżący w dalszym ciągu pomija te okoliczności. Wnioskodawca przedstawił tylko te dane, które uznał za stosowne. W przedmiotowych wnioskach skarżący nie uzupełnił swoich wyjaśnień pomimo wielokrotnego zwrócenia uwagi przez Sąd I jak i II instancji na potrzebę pełnego i rzetelnego zobrazowania sytuacji majątkowej, dochodowej i rodzinnej, co uniemożliwiało Sądowi dokonanie obiektywnej i wszechstronnej analizy zasadności kolejnego wniosku. Jak już wielokrotnie wyjaśniano stronie, że wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej oraz członków jego rodziny. Argumentacja strony sprowadza się zaś po raz kolejny jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu co do oceny możliwości poniesienia przez skarżącego kosztów niniejszego postępowania, a także do bezpodstawnego kwestionowania stanowiska sądów o konieczności ujawnienia wszelkich danych obrazujących sytuację rodzinną, majątkową oraz finansową wnioskodawcy. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.