II SAB/Ol 51/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. K. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), wnioskiem z 18 marca 2021 r., powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity na dzień złożenia wniosku - Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się do Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. (dalej jako: organ) o przesłanie na podany adres mejlowy szczegółowo określonych informacji, w tym dotyczących osoby pełniącej funkcję kierownika artystycznego w Gminnym Ośrodku Kultury w G. (dalej jako: GOK w G.), wyroków wraz z uzasadnieniami dotyczących zwolnienia z pracy wskazanej przez wnioskodawcę osoby, umów zawartych w latach 2018-2021 ze wskazaną we wniosku osobą, umów zawartych na obsługę prawną GOK w G. w latach 2018-2021 wraz ze skanami opłaconych z tego tytułu faktur, adresu mejlowego na jaki można kierować zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej oraz informacji o osobach, które w latach 2018-2020 otrzymały z budżetu GOK w G. nagrody, premie bądź dodatki funkcyjne (motywacyjne) z podaniem ich imienia i nazwiska oraz wysokości nagrody (premii). Pismem z 6 kwietnia 2021 r. organ zawiadomił wnioskodawcę, że informacja publiczna, o której mowa w przedmiotowym wniosku, nie może zostać udzielona w trybie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował, że z przyczyn "braku zasobów osobowych" nie jest w stanie w terminie 14 dni przekazać żądanych informacji i podał, że dokumentacja, o której mowa we wniosku, może zostać przekazana w formie wskazanej przez wnioskodawcę w wydłużonym terminie. Organ wskazał również, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.d.i.p. wnioskodawca, w związku z udzieleniem żądanej informacji, zostanie obciążony kosztami ksera, skanu, przesłania dokumentów drogą elektroniczną, itp., według cennika wprowadzonego zarządzeniem organu. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niepodjęcie wymaganych prawem czynności i wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek skarżącego z 18 marca 2021 r. został doręczony organowi 22 marca 2021 r., lecz do dnia złożenia skargi organ nie odpowiedział w jakikolwiek sposób – nie udostępnił informacji, nie wydał decyzji odmownej, nie poinformował o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie skarżącego nie budzi wątpliwości okoliczność, że organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczności w nich wskazane w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. W ocenie organu pismo z 6 kwietnia 2021 r. stanowi odpowiedź na złożony przez skarżącego wniosek, która to odpowiedź została udzielona w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ponadto wskazano, że skarżący w Gminie G. od stycznia 2021 r. złożył już 7 wniosków w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a każdy z nich był bardzo mocno rozbudowany. Natomiast w 2020 r. było to około 50 wniosków. Organ podał również, że skarżący jest w komitecie referendalnym o odwołanie Wójta Gminy przed upływem kadencji, a składane wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczące działalności GOK w G. nie mają nic wspólnego z troską o poprawne działanie tej instytucji, zaś uzyskane informacje zostaną wykorzystane do celów prywatnych skarżącego. Ponadto wskazano, że GOK nie jest instytucją samorządową i nie podlega ustawie o samorządzie gminnym, lecz ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Wyjaśniono, że w GOK w G. zatrudniona jest żona Wójta Gminy, który to fakt skarżący chce wykorzystać w celu skłócenia lokalnej społeczności. Wprawdzie dyrektora instytucji kultury powołuje i odwołuje wójt jako organ wykonawczy organizatora – gminy (art. 15 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym), jednakże pracodawcą dyrektora samorządowej instytucji kultury jest ta instytucja kultury, co wynika z przepisów Kodeksu pracy. Zatrudnienie żony Wójta nie stanowi zatem złamania prawa. W piśmie z 27 czerwca 2021 r. skarżący podał, że organ nie wyjaśnił logicznie przyczyn niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie wskazał terminu, w którym załatwi sprawę i dotychczas nie udzielił odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, dostępny w Internecie). W niniejszej sprawie adresatem wniosku – wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę – jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 194, ze zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że dom kultury (ośrodek kultury) jest jednostką organizacyjną, wykonującą zadania publiczne samorządu gminnego, a dyrektor takiego domu kultury, jako podmiot go reprezentujący - w zakresie wykonywania obowiązków związanych z kierowaniem jednostką organizacyjną - jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W związku z tym dane dotyczące funkcjonowania tego typu jednostki organizacyjnej, w tym przede wszystkim związane z gospodarowaniem środkami finansowymi, mają charakter informacji publicznej, co wynika z treści art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym powołany przepis, określający katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu, nie ma charakteru zamkniętego. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Co więcej taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1643/09, wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 490/11, wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1372/11, wyrok NSA z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12, wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 175/13). W związku z powyższym, organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Natomiast z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że po wpłynięciu wniosku skarżącego do organu, co miało miejsce w dniu 22 marca 2021 r., organ skierował jedynie do skarżącego pismo z 6 kwietnia 2021r., w którym - powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - poinformował, że z powodu "braków zasobów osobowych" nie jest w stanie przekazać żądanej informacji w 14-dniowym terminie. Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. dopuszczalne wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, jednakże w takim wypadku organ nie tylko jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia, ale także do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji, nieprzekraczającego terminu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne. Należy zatem przyjąć, że braki kadrowe mogą usprawiedliwiać przedłużenie terminu udzielenia informacji publicznej, zwłaszcza w kontekście sytuacji covidowej, na co organ powołał się w odpowiedzi na skargę. Jednakże w swoim piśmie organ nie wskazał żadnego terminu rozpoznania wniosku, a w związku z tym nie można uznać, że organ skutecznie przedłużył termin rozpoznania wniosku i nie pozostaje w bezczynności. Co więcej, pomimo znacznego jego upływu terminu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, organ w dalszym ciągu – co wynika z pisma skarżącego z 27 czerwca 2021 r. - nie rozpoznał przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Należy przy tym wskazać, że stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W przypadku zatem tzw. informacji prostej nie ma żadnego znaczenia, jaki jest cel skarżącego w uzyskaniu żądanych informacji, a w związku z tym organ nie tylko nie może żądać wskazania tego interesu, ale także dokonywać jego oceny. Tylko w przypadku tzw. informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wnioskodawca winien wykazać, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych w kontekście prawa dostępu do informacji publicznej definiuje się jednak pojęcie nadużycia prawa jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyrok NSA z 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16, dostępne w Internecie). Jednakże nawet w takim wypadku organ nie może poprzestać na skierowaniu do wnioskodawcy pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dodatkowo należy wskazać należy, że sama duża liczba wniosków złożonych przez dany podmiot nie może być podstawą do uznania, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji publicznej (wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2055/18, dostępny w Internecie). Ponadto należy wyjaśnić, że w myśl art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, winien powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Jednakże powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnia informacji i wezwanie strony do uiszczenia tej opłaty, powoduje jedynie przesunięcie terminu udostępnienia tej informacji w zakresie określonym w przepisie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Organ administracji publicznej nie może jednak uzależnić udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia opłaty (por. wyrok WSA w Gdańsku z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Gd 53/20, dostępny w Internecie; K. Kędzierska, Opłaty związane z dostępem do informacji publicznej (w:) Informacja w Administracji Publicznej, 2016, Nr 2, s. 17). Zatem także informacja o konieczności poniesienia opłaty (której wysokości zresztą organ nie ustalił), także nie zwalniała z obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań nie budzi zatem wątpliwości, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 18 marca 2021 r., bowiem nie podjął odpowiednich działań wymaganych przepisami u.d.i.p. Organ winien zatem rozpoznać wniosek skarżącego, ustalając w jakim zakresie żądane informacje stanowią informację publiczną i w jakim zakresie mogą być udostępnione, a następnie załatwić wniosek w sposób przewidziany w u.d.i.p. Podkreślić bowiem należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie może rozstrzygnąć, czy wszystkie pytania zawarte w piśmie z 18 marca 2021 r. stanowią informację publiczną oraz czy wszystkie informacje mogą być udzielone ze względu na treść art. 5 u.d.i.p. W związku z tym organ winien dokonać oceny wniosku pod tym kątem. Niewątpliwie jednak charakter informacji publicznej będą miały informacje dotyczące dysponowania publicznymi środkami finansowymi. Natomiast w przedmiotowym wniosku zawarte są także pytania dotyczące konkretnych osób, a także żądanie podania danych osób, które uzyskały nagrody lub premie. Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zatem organ winien najpierw ustalić, czy osoby, których dotyczy wniosek, pełnią funkcje publiczne. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego. Przy czym Sąd ustalił 14-dniowy termin do rozpoznania wniosku uwzględniając okoliczność znacznego upływu czasu od daty wpłynięcia wniosku do organu. Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Organowi można przypisać jedynie niewłaściwą interpretację przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis od skargi, a także koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę za udzielenie pełnomocnictwa.