II SAB/Ol 53/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2010r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty w rozpoznaniu skargi z dnia 23 października 2009r. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 23 października 2009r. M. B. powołując art. 227 k.p.a. złożył skargę na bezczynność Starosty w związku z niezrealizowaniem przez organ postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i niewydania kserokopii żądanych dokumentów. W związku z brakiem reakcji na powyższe pismo, M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na nieuzasadnioną przewlekłość i bezczynność w rozpoznaniu przez Starostę jego pisma z dnia 23 października 2010r. i zażądał zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20 000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych tak, jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Są one załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 07 lipca 2009r., sygn. akt I OSK 803/09, opublikowane na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym ewentualna bezczynność organów w postępowaniu prowadzonym przy zastosowaniu przepisów Działu VIII k.p.a. również nie podlega kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, publik. na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99,LEX nr 48017). Jednocześnie należy zaznaczyć, iż żądanie zasądzenia zadośćuczynienia zawarte w przedmiotowej skardze również nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co wynika z treści art. 3 i 4 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.